There is an English saying that you have “lies, damned lies and statistics”. Here, I would like to introduce a variation on this expression: “There are lies, damned lies, statistics … and sloppy science”.
This morning, there was lot of noise in the Dutch media (unfortunately in Dutch only) about new research that was claiming a dramatic warming of 4 degrees in 2050. The news report quoted Dutch econometricians from the University of Tilburg. They had done a statistical analysis of temperature data and the influence of CO2 and solar radiation and concluded that aerosols masked much more of the warming of greenhouse gases than previously thought. This also means there is more warming in the pipeline for the future if the trend of global brightening, that has been detected by researcher Martin Wild of ETH in Zürich, will continue in the coming decades. They also draw policy conclusions from their research stating that in order to avoid more than 2 degree warming more drastic measures are to be taken. This news was copied by many Dutch news outlets.
Lees verder »
Groot nieuws vandaag, de aarde warmt de komende vijftig jaar wellicht wel meer dan vier graden op. Dat concluderen Tilburgse economen in een artikel dat vandaag maar liefst twee berichten waard was op nu.nl (hier en hier). Hun schatting van 4 graden opwarming in 2050 is aanzienlijk hoger dan schattingen in de klimaatliteratuur, die uitgaan van zo’n drie graden opwarming bij een verdubbeling van de CO2-concentratie (iets wat waarschijnlijk pas na 2050 een feit zal zijn) ten opzichte van het begin van de industriële revolutie.
Mike Hulme, prominent in de Climategate-emails, sprak gisteren in Bilthoven: ik sprak 'm naderhand over zijn veranderende klimaatopvattingen
Terwijl onze massamedia weer en masse tuinen in de via het ANP verspreidde Tilburgse klimaatcatastrofe van econometrist Chris Muris, was Climategate gisteren te gast bij het Planbureau voor de Leefomgeving in Bilthoven om de (CO2-vrije) vredespijp te roken. We woonden een lezing bij van Hans von Storch, Steve Rayner en Mike Hulme.
Vooral Hulme wilde ik al langer graag spreken. In de Climategate-emails vervulde hij namelijk een interessante rol als alarmistische spijtoptant. Na Climategate was Hulme ook één van de weinige van oorsprong alarmistische klimaatwetenschappers die een fris geluid lieten horen, zoals in de Wall Street Journal.
Bij elkaar mocht ik een klein uurtje met Hulme doorbomen over zijn visie op climategate en klimaatwetenschap, met een hapje en drankje van het Planbureau in de hand. Hieronder geef ik mijn onderhoud met Hulme weer als ‘ exclusief interview’ . Het blijkt dat Hulme enkele jaren geleden het licht zag wat betreft het IPCC, CO2 en klimaat. Met voor de CO2-hardliners een verontrustend nuancerende boodschap.
In Nature van afgelopen donderdag een interessant essay van Daniel Sarewitz. Het is sowieso een verademing om een stuk in Nature te lezen dat nou eens niet acht keer de term klimaatontkenners gebruikt. Sarewitz stelt dat door climategate en de fouten in het IPCC-rapport het klimaatonderzoek flink in de verdediging gedreven is. Wat is nu precies het probleem?
The problem? Science has been called on to do something beyond its purview: not just improve people’s understanding of the world, but compel people to act in a particular way. For nearly twenty years, researchers, policy-makers and activists have claimed that climate science requires a global policy agenda of top-down, United-Nations-sponsored international agreements; targets and timetables for emissions reductions; and the creation of carbon markets. But this agenda was guaranteed to be politically divisive because it entails short-term political and economic costs in return for benefits that are long term and highly uncertain.
Wij van IPCC-eend adviseren...
Het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) bracht vandaag haar meldpuntadres naar buiten voor IPCC-fouten. Al op 6 april moet het onderzoek afgerond zijn. Met die datum blijkt nog eens hoezeer het PBL vooral gebonden is aan de politieke werkelijkheid, meer dan de wetenschappelijke. Serieus zelfonderzoek is binnen één maand niet mogelijk. Bovendien moet je de fouten in het Engels melden, maar is de website Nederlandstalig; dat verdunt de input van internationale experts al.
We voorspelden daarom op 22 februari al dat dit meldpunt een crisiscommunicatiestrategie wordt, al hou ik natuurlijk altijd de deur open voor blije, positieve en liefdevolle ideen.
Iedereen kan via een formulier zijn bezwaar over een ‘fout’melden in de tekst van één van de acht hoofdstukken over werelddelen in Werkgroep 2. Als hij aan de spelregels voldoet. Die spelregels zijn hard nodig, want je wilt geen wilde reaguurders maar mensen die de literatuur kennen.
De kans dat het meldpunt windowdressing dient is groot, want…
'Het valt eigenlijk wel mee, stelt een team van honderd wetenschappers''
Mijn Kramers woordenboek Nederlands kent het woord alarmist niet. Het woord alarm wel, dat is leentjebuur uit het Engels voor ‘te wapen’: all arm! Onder alarmisme versta ik de neiging om speculatie en modelprojecties te presenteren als bewezen feiten. Waarbij je het kennisgat van half begrepen processen opvult met adrenaline.
Een typisch voorbeeld is dit huilende Belgenverhaal over oceaanverzuring . De Australische hyperalarmist Ove Hoegh-Guldberg voorspelt weer het verdwijnen van alle koraal over 30 jaar. We schreven eerder over deze bioloog die ook voor Greenpeace werkt en zijn eigen campagnesite climateshifts onderhoudt.
Verzurende wetenschap Ook New Scientist kent alarmisme in verschillende gradaties. Hier werkt dit populaire blad haar verder lezenswaardige oceaanzuurverhaal uit volgens het standaardscenario. Men speculeert eerst hoe het leven in zee bedreigd wordt door kwestie x, het kan allemaal nog erger zijn dan we dachten, dat is ´een conservatieve schatting´: ‘maar er is nog veel onbekend en daarom is er meer onderzoek nodig.’
De vraag is nu: bij wie ligt de verantwoordelijkheid voor alarmisme. Bij de journalisten of bij de wetenschappers. Ik had net contact met paleo-oceanoloog Richard Zeebe op Hawaii, die juist vond dat journalisten verhalen opbliezen.
The Weekly Standard · Vol. 15, No. 25
Altijd leuk om op zondag een lang journalistiek verhaal – een cover story – te kunnen lezen. Zeker als je in de stemming bent gebracht door een coverafbeelding zoals de bovenstaande. Al Gore als de naakte keizer uitgelachen door twee ijsberen (in werkelijkheid zijn ijsberen de enige diersoort op aarde die mensen zonder meer en zonder twijfel rauw lusten met kleren en al).
Laat me dit artikel eens niet becommentariëren en de lezer alleen op weg helpen met het hoe en wat van dit magazine en van de auteur Steven F. Hayward, de schrijver van de toonaangevende tweedelige Ronald Reagan biografie. Om met de laatste te beginnen. In zijn zeer respectabele Wikipedia-weergave lezen we:
Hayward generally believes that the Earth’s environment is far more resilient than public opinion would think. He has said, “we talk as though the earth is so fragile that, you know, we’re endlessly insulting it in its doom”. He has also said, “environmental concern rightly understood as now a settled middle class value in wealthy countries and will become more so in other countries around the world as they prosper and that’s a key point.” He supports the idea of an environmental Kuznet’s curve, in which increased economic development constitues the best way to help the environment. He believes that modern developing nations such as China could speed through the curve with technological progress.
Lees vooral ook de rest van Haywards credentials. Laten we dan nog even samen naar het magazine kijken. Wikipedia leert ons dat een verlieslijdend maar toonaangevend magazine is in neoconservatieve kringen.
Hieronder de openings- en slotalinea’s van In Denial, The meltdown of the climate campaign en dan happy reading!
Gastblog van Dr. Ir. Frans Dijkstra
Stijging van de zeespiegel is een van de nachtmerries die alarmisten de bewoners van de Lage Landen proberen aan te praten. Al Gore visualiseert het handig in zijn film ‘An inconvenient truth.’ Een van zijn grootste volgelingen in Nederland, GroenLinks politica Femke Halsema, heeft het zinnetje ‘anders lopen we met zijn allen onder water’ tot een van haar vaste oneliners gemaakt. Het ipcc meldt in zijn rapport van 2007, dat de zeespiegel van 1961 tot 2003 1,8 mm per jaar steeg, en dat de snelheid van 1993 tot 2003 groter was. Verder stelt het ipcc met “hoge betrouwbaarheid” vast, dat “de snelheid van de zeespiegelstijging is toegenomen van de negentiende naar de twintigste eeuw.” In de aanloop naar de klimaatconferentie legden het Britse Met Office en de Royal Society er nog een schepje bovenop door te beweren dat ‘er toenemende aanwijzingen zijn van een voortgaande en versnellende zeespiegelstijging over de hele wereld.’
Tijdens de ClimateGate hearing voor het Britse parlement kwam op 1 maart 2010 naar voren, dat dit zeer misleidende claims zijn. De zeespiegel stijgt inderdaad, maar dat doet hij al 150 jaar met een paar millimeter per jaar, en de stijging is de laatste 100 jaar niet sneller geworden. Een verband tussen de uitstoot van broeikasgassen en de zeespiegelstijging is niet aantoonbaar.
Om iets te zeggen over de ontwikkeling van het zeeniveau beschikken we over twee soorten gegevens: metingen aan de kust met vaste peilschalen en metingen vanuit satellieten. Met peilschalen meet men de stijging van het zeeniveau ten opzichte van het land. Het land kan ook stijgen of dalen. In Nederland en Zuid-Engeland daalt het land een beetje, maar in Schotland en Scandinavië stijgt het land. Dat komt, omdat de rotsbodem in Noord-Europa nog steeds bezig is op te veren door het verdwijnen van de ijskap na de laatste ijstijd. Het combineren van alle datasets tot een wereldwijd beeld van de zeespiegelstijging is een lastige klus, en dit biedt uitgebreide mogelijkheden voor cherry picking en andere manipulaties. Het zal mij niet verbazen, als hierover in de nabije toekomst net zulke disputen ontstaan als op dit ogenblik over de gemiddelde wereldtemperatuur.
Hieronder meer….
Toch weer die dekselse mens
Het alarmisme zint op een comeback na Climategate. De Washington Times onthulde voortijdig een opgezette PR-campagne van klimaatalarmisten als bioloog Stephen Schneider en Paul Ehrlich, waarover ik hier eerder schreef .
In The Guardian deed de Britse Met Office vrijdag onder aanvoering van Peter Stott weer een poging om zoals zij zelf stellen ‘het vertrouwen van het publiek in de wetenschap te herstellen’ via het autoriteitsargument met ‘honderd wetenschappers’.
Dus tóch weer die mens.. Het gezelschap heeft de ‘menselijke vingerafdruk’op het klimaat hervonden, 100 dagen na Climategate. Maar de resultaten die wetenschappers brengen komen niet van nieuw onderzoek van globale trends die onmiskenbaar door mensen zijn veroorzaakt. Bovendien ontbreekt uit gebieden waar het afkoelt, zoals het zuidelijk halfrond het gros van temperatuurdata. Fysicus Lubos Motl schrijft op zijn gebruikelijk cynische wijze over dit ‘nieuwe onderzoek’.
De kracht van herhaling Peter Stott van the Met Office zet regelmatig in op de kracht van herhaling: het in een nieuwe jas presenteren van het oude klimaat-statusquo, waardoor het lijkt alsof het wetenschappelijke bewijs voor de anthropogene opwarmingstheorie groeit. Kijk maar
Meer molens met Crisis en herstelwet
Vandaag een weblog van gastblogger Ir. F.J.M. Franken, die ons attent maakte op de op handen zijnde bespreking van de Crisis- en herstelwet in de Eerste Kamer op 16 maart aanstaande.
Ondanks de recente openbaringen over de meer en minder opzettelijke fouten in het jongste Assessment Report van het IPCC, maakt onze rijksoverheid, voornamelijk ter bestrijding van ‘de klimaatverandering’, haast met het doordrukken van nieuwe windparken. Als de Crisis- en herstelwet, die de Tweede Kamer inmiddels is gepasseerd, op 16 maart ook slaagt in de Eerste Kamer, dan kunnen provincies en gemeenten de bouw van nieuwe windparken niet langer blokkeren.
Windenergie – de argumenten Onderaan dit artikel meer over het politieke spel. Nu eerst – op dit platform wellicht ten overvloede – nog eens een analyse waarom men windenergie wil, maar waarom dit uiterst irrationeel is. De overheid gebruikt drie hoofdargumenten gebruikt om windenergie te promoten:
Hieronder zal ik deze argumenten, waartussen een zekere samenhang bestaat, stuksgewijs ontkrachten c.q. verwerpen.
Climategate.nl is Digg proof thanks to caching by WP Super Cache
