Pier IJmuiden

Vanmiddag in een windhoos waaide het hele dak van mijn kippenhok, de buurman verloor zijn vogelhokjes. ‘Extreem weer’heet dat, sinds een zeker segment in de samenleving ons wil doen geloven, dat het UW schuld is wanneer het meer regent of juist minder, meer waait of windstil is, warmer of juist kouder dan ‘normaal': een gemiddelde over 30 jaar.

Nature – af en toe in haar editorials net een progressief politieke boulevardkrant- doet nu eens normaal: Het overschatte wetenschapsblad had op 19 september een editorial, na een workshop van klimaatmodelleurs over ‘extreem weer’en ‘attributie': Kun je uitzonderlijke weerevenementen al toeschrijven aan ‘global warming’? Tot spijt van de progressief politieke activisten bij Nature constateren critici het volgende:

some speakers questioned whether event attribution was possible at all. It currently rests on a comparison of the probability of an observed weather event in the real world with that of the ‘same’ event in a hypothetical world without global warming.

One critic argued that, given the insufficient observational data and the coarse and mathematically far-from-perfect climate models used to generate attribution claims, they are unjustifiably speculative, basically unverifiable and better not made at all. And even if event attribution were reliable, another speaker added, the notion that it is useful for any section of society is unproven.