…het kan toch nog steeds weer gekker!

Klimaat verandering krijgt de schuld van alles, dat is bekend. Maar de Financial Times had vandaag toch weer iets ‘nieuws’, ‘Atlantic air routes likely to be more turbulent’ was de titel van het artikel. En inderdaad, veroorzaakt door climate change. Volgens de inleiding vindt FT het zelf ook frappant:

Climate change has been blamed for a series of Biblical occurrences from rising sea levels, fires and floods to droughts. Now scientists say it is likely to directly affect business travellers on one of the world’s busiest routes. Risk of aircraft turbulence on transatlantic routes is likely to double because of global warming in coming years, says research published yesterday.

Met zo’n helse opsomming verwacht je dat het cynisch bedoeld is. Maar nee, de FT is bloedserieus en drukt het allemaal af zonder enige kritische analyse. Hoe gek denken ze dat hun lezers zijn ? Irritant om zo voor infantiel en goedgelovig te worden genomen. Geen enkele duiding of kritische analyse, wat copy-paste werk, en weer een artikel. De onderzoeksjournalistiek is wegens tijdgebrek en censuur overleden. Als uw hart het aan kan lees dan nog even mee (tip: probeer het als humor te zien):                                                    Lees verder »

Denemarken heeft "aanzienlijke kloof tussen ambitie en realiteit" al toegegeven

Gisteren kreeg ik de met vertraging opgestelde antwoorden van Maxime Verhagen op kamervragen van René Leegte over het “rendement” van windmolens. Aanleiding voor de kamervragen waren een eerdere publicatie op climategate van Kees le Pair. We berichtten hier al dat Verhagen uitstel had gevraagd of genomen bij de beantwoording. Nu kun je hierrr zijn antwoorden downloaden en lezen. En kun je meteen door met een toch wel vlammend antwoord van Le Pair.

Lees het allemaal integraal maar ik wil hier toch wel even beginnen met waarmee Le Pair eindigt:

Denemarken heeft relatief veel meer windmolens dan wij. Er is daar ook een instelling vergelijkbaar met onze Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, CEPOS. Die concludeerde onlangs: “Het feit dat het windkracht systeem, dat zo kostbaar aan de consument is opgedrongen, de simpele doelstellingen, waarvoor het is gebouwd, niet haalt en niet kan halen, zou de energiewereld op alle niveaus moeten waarschuwen voor de aanzienlijke kloof tussen ambitie en realiteit.” (Vert. ClP).

Say no more! En nu maar lezen:

NUT WINDMOLENS BLIJFT IN HET DUISTER

Minister Verhagen stak zijn hoofd in het zand bij zijn antwoord op de Kamervragen van de heer Leegte op 2 november. Het ging over windmolens. Hoe nuttig zijn die? En moet daar niet eens een goed onderzoek naar worden gedaan? De Minister echode evenals zijn voorgan­ gers braaf de litanie van de windlobby en herhaalde uitkomsten van berekeningen van TenneT aan de hand van een model dat niet deugt voor de vragen waar het bij elektriciteit uit wind om gaat.

Wind waait niet constant waardoor windmolens niet produceren naar gelang er vraag naar elektriciteit is. Dat moet worden gecompenseerd door fossiel gestookte eenheden, die als gevolg voortdurend moeten op­ en afregelen. Daardoor werken ze minder efficiënt; het brandstofverbruik neemt toe. De vraag is dus hoeveel blijft er over van de brandstof besparing door de wind?

Voorstanders van windmolens beweerden dat elk kilowattuur windstroom evenveel fossiel gemaakte stroom verving – “één op één” – en dus de daarvoor benodigde brandstof uitspaart. Mijn Nederlandse collega’s en ik en mede­onderzoekers verspreid over vele landen kwamen tot geheel andere uitkomsten, nl. veel minder besparing tot helemaal niets, of zelfs verhoogd brandstofverbuik (!).

Hoe kunnen onderzoekers tot zulke verschillende uitkomsten komen? Het komt doordat de gegevens waarover men zou moeten beschikken er gewoon niet zijn. Onderzoekers moeten zich dus behelpen met wat wel bekend is en dan met modelberekeningen hun antwoorden verkrijgen. Zulke uitkomsten kunnen ver van de realiteit af staan.

Het is bekend dat fossielgestookte generatoren een rendement (stroomopbrengst gedeeld door toegevoerde brandstofwamte) hebben dat afhangt van het vermogen. Die rendementen zijn bekend. Zij zijn gemeten door een generator een tijd lang op constant vermogen te laten werken en het daarbij behorende brandstofverbruik te meten. Door dat voor een aantal vermogensniveaus te doen, wordt een rendementscurve verkregen. Die curve verloopt langzaam in de buurt van het vermogen waarvoor de machine is ontworpen en steil bij een veel lagere productie.

Het antwoord van de Minister en hij verwees daarbij naar soortgelijke antwoorden van zijn voorgangers, luide dat de rendementen niet meer dan 2 – 3% lager worden als gevolg van de windvariaties. Mevrouw Van der Hoeven zei destijds dat op die manier de besparing die de wind oplevert wellicht 10% lager kon zijn dan op grond van de één op één schatting was berekend.

De ministeriële berekeningen bevatten tenminste drie fouten:

1. Gekeken wordt naar het vlakke traject van de rendementscurven, terwijl uit CBS­cijfers over de laatste 12 jaar duidelijk is, dat gemiddeld ver van dit optimale niveau wordt geproduceerd. In het steile deel van de curven zijn de verschilpercentages veel groter.
2. De rendementscurven zijn niet maatgevend tijdens het proces van op en afregelen en draaien zonder vermogen. Juist hierover ontbreken de gegevens.
3. Er is niet gekeken naar de energie­investering in bouw, installatie, bekabeling en netadaptatie van de windmolens. Ook over die cijfers bestaat grote onenigheid tussen onderzoekers. De molenvoorstanders menen dat molens in een half jaar die energie hebben terugverdiend, tegenstanders komen op 2,8 (Australië) of 3 (Nederland) jaar.

Nederland investeert voor miljarden Euro’s in windparken. Bij zulke reuze bedragen en lettend op de verschillen in de opbrengst schattingen was de vraag van de heer Leegte om een grondig onafhankelijk onderzoek bijzonder verstandig. Het is dwingend rationeel om voor men miljarden uitgeeft eerst voor enkele miljoenen onderzoek te doen ten einde er achter te komen of dat geld wel nuttig besteed is? Dat de mensen en bedrijven die aan windstroom verdienen dat liever niet hebben, is te begrijpen, al zegt het wel iets over het vertrouwen in hun eigen berekeningen. Maar een Minister die zo’n onderzoek afwijst, die steekt zijn hoofd in het zand. En het stroom­ en belasting betalende volk is de pineut.

Denemarken heeft relatief veel meer windmolens dan wij. Er is daar ook een instelling vergelijkbaar met onze Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, CEPOS. Die concludeerde onlangs: “Het feit dat het windkracht systeem, dat zo kostbaar aan de consument is opgedrongen, de simpele doelstellingen, waarvoor het is gebouwd, niet haalt en niet kan halen, zou de energiewereld op alle niveaus moeten waarschuwen voor de aanzienlijke kloof tussen ambitie en realiteit.” (Vert. ClP).

C. (Kees) le Pair
Nieuwegein, 2012 11 05

Een Friese kijk op de Haagse bemoeizucht

Windenergie in Friesland - foto Marijn van Rij

De provincie Fryslân heeft een Ontwerp –structuurvisie Windstreek 2012 opgesteld. Over dat plan worden nu zienswijzen ingewacht. De vraag is of het zin heeft zo’n zienswijze in te dienen. In het verleden heeft het provinciale bestuur er zich nauwelijks iets van aangetrokken. Maar stel dat dit bestuur zijn leven zou verbeteren. Dan nog is het onzeker of de inzichten van de burger ook maar enig effect zullen sorteren. De provincie vreest namelijk te worden overruled door Den Haag. Op grond van de Crisis- en herstelwet 2010 heeft Den Haag immers het recht om rijksinpassingsplannen op te leggen voor turbinecomplexen van meer dan 100 MW.

Dus kan Den Haag doordrukken, dat er 200 meter hoge turbines komen in het hartje van ons vlakke land, bijvoorbeeld bij Urk. Maar eenzelfde lot hangt tal van regio’s boven het hoofd.

Op welke gronden doet Den Haag dat?                                   Lees verder »

2013 moet van EU Commissaris voor Milieu Janez Potočnik ‘the Year of Air’ worden. Hij legt het groene evangelie uit via zijn website en zijn speech van 24 September. Lees en huiver welke duivels ons deze keer weer bedreigen, ‘fijn’ stof, ozon, SO2, koolmon(!)oxide en vele anderen. Met name in grote steden is het levensgevaarlijk geworden:

Almost a third of Europe’s city dwellers are exposed to excessive concentrations of airborne particulate matter (PM). Particulate matter is one of the most important pollutants in terms of harm to human health as it penetrates sensitive parts of the respiratory system.

According to the WHO reference levels, which are even tighter than those imposed by EU law, respectively up to 81 % and 95 % of urban dwellers were exposed to PM concentrations that exceed the reference values set for the protection of human health – underlining the urgency of the coming review of air legislation.

Gelukkig neemt Janusz, onze opper duivel-uitdrijver, fier het voortouw. Het lijkt erop dat hij niet zal rusten voor het hele Europese luchtruim volkomen steriel zal zijn, dan pas zijn we allemaal veilig! Het beperken van luchtvervuiling is goed, maar het gevoel voor de realiteit lijkt hier verdwenen, net als in het energie en klimaat debat.                                 Lees verder »

Wie Brussel volgt ziet steeds duidelijker de contouren van de EUSSR

Gastblog van Jeroen Hetzler

Wie op Euractiv het Brusselse nieuws over milieu en klimaat volgt die ziet dat ons continent aan het afglijden is naar een quasi-ecodictatuur die onze concurrentiepositie om zeep helpt. Het is nog niet te laat om het tij te keren. Wellicht zet onderstaande brief nog wat meer mensen aan het denken…

Noordwijk, 20 oktober 2045

Lieve opa en oma,

Leuk jullie weer eens gezien te hebben. We zien elkaar veel te weinig. De tijden zijn nog roerig, ook al zijn we nu bevrijd. Ik ben heel dankbaar voor jullie steun na het overlijden van Laury. Het is inderdaad bitter te constateren dat het indirect aan de NSDKP te wijten is dat malaria kon oprukken. Goddank is er een eind gekomen aan hun ecodictatuur. Voor Laury is het te laat. Ik kan niet nalaten mijn hart te luchten, al vertel ik jullie niets nieuws. Ik heb nu eenmaal mijn emoties.

Toen ik klein was zag ik vanuit ons huis op ‘t duin in Noordwijk de zee en de vissersboten. Als ik over het strand liep kon ik zeehonden in zee zien spelen. Bij honderden spoelen er nu dode vogels aan en tientallen verdwaalde bruinvissen. Er is ook geen zeehond meer te bekennen. Het uitzicht wordt verpest door die vogelgehaktmolens. Gek word je van die stroboscopische dingen als de zon daalt! De biotoop van de Noordzee is verwoest. Te lang hebben laffe politici zich door milieuorganisaties laten intimideren tot het te laat was.
Lees verder »

Reactie op nieuwe klimaatbrochure KNAW die tweede kamer misleidt

De aarde is in de eerste plaats een waterplaneet

Gastblog van Dr. Ir. D. Thoenes
Emeritus hoogleraar chemische proceskunde TU Eindhoven

Vorige week verscheen het KNAW-rapport “Klimaatverandering, wetenschap en debat”. Zoals velen heb ook ik daar kritiek op.

Eerst wil ik opmerken dat ik zelf weliswaar wetenschapper ben, maar eigenlijk nog meer ingenieur. Ik heb mij bezig gehouden met de invloed van transportverschijnselen in chemische reactoren. Diezelfde transportverschijnselen bepalen de processen in de atmosfeer.

Ook heb ik ruime ervaring met het evalueren van wetenschap en het toepassen daarvan. Daardoor heb ik mij getraind in het bekijken van complexe processen als geheel. Niet alleen in chemische reactoren, maar ook in de atmosfeer zijn de processen veel ingewikkelder dan in het laboratorium. Dat komt omdat er zich op grotere schaal meer concentratie- en temperatuurgradiënten voordoen.

Het klimaat is een voorbeeld van een uiterst ingewikkeld complex van processen. Dit complex is opvallend stabiel en heeft door de millennia heen de temperatuur van het aardoppervlak binnen nauwe grenzen constant gehouden.          Lees verder »

Gastblog van André van Delft

Een parasiet is een levensvorm die zich ten koste van een ander organisme (de gastheer) in stand houdt en vermenig­vuldigt. Een parasiet kan in het gast-organisme leven, in welk geval men spreekt van een endoparasiet, of buiten het lichaam van het gast-organisme: een ectoparasiet. De schade aan de gastheer is niet zo groot dat deze aan de relatie ten onder gaat; in dit laatste geval spreken we van een parasitoïde. Parasitisme is een van de vormen van symbiose; hoewel dit laatste woord ook wel selectief voor vormen van samenleving wordt gebruikt die niet ten koste van een van de partners gaan. Parasieten kunnen van groot tot heel klein zijn. (bron: Wikipedia)

Er zijn veel fopwetenschappers onder klimatologen, sociaal-psychologen, criminologen en shariadeskundigen. Op twee manieren passen zij in het gastheer-parasiet-model:

1. De fopwetenschappers parasiteren op het kapitalistische westen (endoparasitair). Zij gebruiken vrijheid om te liegen en te bedriegen, en laten zich goed betalen uit fondsen die per saldo zijn opgebracht door eerlijk werk. Probleem voor de parasiet is dat de gastheer nog meer parasieten heeft: knoflooklanden, graaibankiers, knettergekke politici met prachtplannen, en onaangepaste cultuurverrijkers. De gastheer wordt steeds zieker; hij zal maatregelen moeten nemen tegen de parasieten, of hij overlijdt, en dan sterven de parasieten mee.
2. De fopwetenschappers parasiteren op de èchte wetenschap (ectoparasitair). In de 19e en 20e eeuw heeft de natuurwetenschap enorme vooruitgang geboekt, vooral op de gebieden van electriciteit en scheikunde. Daar hebben we onze welvaart aan te danken. Zo werd de natuurwetenschap populair, maar helaas kan jan en alleman daarop weer parasiteren. Fopwetenschappers mogen zich hoogleraar noemen, en krijgen hetzelfde salaris als een echte bèta-professor (bèta = wiskunde + natuurkunde + sterrenkunde + scheikunde). Met statistiek martelen zij onderzoeksdata totdat er iets uitkomt dat hen of hun financiers zint. Sommigen verzinnen hun data zelfs, en alleen bij een ongelukkig toeval vallen zij door de mand. De gastheer wordt doodziek: bloggers stellen fraude aan de kaak, en de èchte wetenschap verliest bij elk schandaal weer vertrouwen bij het publiek.

Wat zijn de oplossingen voor deze nijpende situatie?

Lees verder »

Gastblog van De Woedende Kok

Ken u hem nog? Paul van Son, de Apollo uit de polder, die bij de presentatie van zijn liefdesbaby Desertec de Duitse politiek maar meteen flink onder druk zette om de belasting op kernenergie dusdanig te verhogen dat zonne-energie vanzelf een spotgoedkoop alternatief zou worden?

We mochten al enige tijd niets van hem vernemen; wat logisch is, immers het knotsgekke plan om de Noord-Afrikaanse woestijnen vol te plempen met spiegeltjes (zonder kraaltjes ditmaal) werd in doordrammerskringen met name bejubeld vanwege het feit dat wij aldus ons brood konden roosteren op elektriciteit uit stabiele regio’s.

Ik was hem eerlijk gezegd alweer helemaal vergeten. Je hebt immers geen leven met een hoofd vol onverantwoordelijke gekken. Maar afgelopen week bij het afruimen van het ontbijt viel mijn oog op een door een genereuze gast achtergelaten uitgave van het Handelsblatt, waarin een uitgebreid interview met de man wiens naam nu al voor eeuwig in de sterren staat geschreven.

Ik praat u bij.

Mijnheer Van Son, wat bent u toch stil de laatste tijd? En dat terwijl in heel Noord-Afrika momenteel de kogels om je oren fluiten.
Lees verder »

Gastblog van Dick Thoenes

Sinds ik mij in de klimaatproblematiek verdiep (vanaf 1996), verbaas ik mij in toenemende mate over het feit dat de officiële klimaatpolitiek in Nederland (en veel andere westerse landen) overwegend is gebaseerd op een onwaarheid. Het gaat hier om het idee van de zogenaamde AGW (anthropogenic global warming). In de jaren ’80 werd geopperd dat het mogelijk zou kunnen zijn dat de mens met het op grote schaal verstoken van brandstoffen de gemiddelde temperatuur van de gehele aarde zou opdrijven (door het zogenaamde extra broeikaseffect van CO2). Uit wetenschappelijk onderzoek is echter overtuigend gebleken dat het AGW-effect weliswaar bestaat, maar dat het zeer klein is en voor de praktijk in feite verwaarloosbaar is. Natuurlijke invloeden op het klimaat zijn groter en veroorzaken een grillig verloop van de gemiddelde wereldtemperatuur.

Toch wordt door vrijwel alle politici in de westerse landen vastgehouden aan het AGW-idee. Margaret Thatcher is hiermee in 1988 begonnen, omdat ze steenkool wilde vervangen door kernenergie (voor elektriciteitsopwekking). Daarvoor kwam de broeikastheorie goed uit. Vele politici pakten het klimaatelement op en zijn Thatcher daarin gevolgd. De meeste blijven nu nog steeds het idee verkondigen dat de mens het klimaat in belangrijke mate beïnvloedt. Zij zien dat blijkbaar als een interessante mogelijkheid om geld te innen en hun macht te vergroten. Ook al is het bekend dat de AGW-theorie reeds lang achterhaald is. Vandaar dat we nu kunnen spreken van een “klimaatleugen”.

Dubbele onwaarheid
En het zijn niet alleen de politici die de leugen blijven verkondigen. De media doen er actief aan mee en spelen daarbij zelfs een cruciale rol. Zij hebben bereikt dat de meeste burgers in de klimaatleugen blijven geloven. Er is zo een hele “klimaatcultuur” ontstaan. Het is zelfs zover gekomen dat het inderdaad een geloof geworden, dat je niet meer ter discussie mag stellen. Haast nog erger is, dat die “klimaatdeskundigen” die door de overheden worden geraadpleegd (en betaald) hetzelfde doen. Die beweren zelfs dat de meeste wetenschappers het met hen eens zijn en dit ondanks de overtuigende wetenschappelijke bewijzen dat het een onwaarheid betreft. Het gaat hier in feite om een dubbele onwaarheid: het AGW-idee is onwaar en het is onwaar dat de meeste wetenschappers daarin zouden geloven.

Deze leugen is al in 1996 ontmaskerd door R.S. Lindzen en later door talloze andere serieuze onderzoekers. Dit heeft echter op de officiële standpunten nauwelijks enige invloed gehad. Het lijkt of de politici, de media en de officiële “klimaatdeskundigen” een soort samenzwering vormen. Maar dat is toch in feite bijzonder onwaarschijnlijk. Men vraagt zich dan wel af wat er dan in feite wel aan de hand is. (Ik schrijf “klimaatdeskundigen” met opzet tussen aanhalingstekens, omdat velen van hen geen onderzoek doen naar klimaatverschijnselen, doch alleen berekeningen en computer-modelleringen uitvoeren over de mogelijke gevolgen van klimaatverandering. Daarbij gaan ze uit van de juistheid van het AGW-idee).

Er is onlangs een Duits boek verschenen van een journalist, Oliver Janich, getiteld “Das Kapitalismus Komplott”. Ik vind de titel een beetje misleidend, want je zou kunnen denken dat de schrijver anti-kapitalist is, maar dat is hij niet. Hij verdedigt het kapitalisme zelfs met de korte maar effectieve definitie: “Kapitalismus ist Vertragsfreiheit”.

Lees verder »



Gastblog van Frans Dijkstra

Vorige week kwamen voor het eerst sinds september 2010 nieuwe satellietmetingen van de zee-spiegel beschikbaar van de University of Colorado. De data lopen nu tot en met januari 2011. Het gemiddelde voor 2010 blijkt 0,68 mm hoger te zijn dan dat van 2009. Waarom het zo lang ge-duurd heeft voor deze update beschikbaar kwam is gissen, maar een verklaring zou kunnen zijn, dat de zeespiegelstijging vanuit een alarmistisch gezichtspunt behoorlijk tegenvalt. Lees verder »