Close preview
Een opvallende eensgezindheid
Twee gletsjers zijn recent verdwenen in het Glacier National Park in Montana (Foto AP)
Een hoorzitting over het functioneren van het IPCC van de Tweede Kamercommissie van VROM deze week was een van die schaarse gelegenheden waarin voor- en tegenstanders van ‘de menselijke broeikashypothese’ (zoals scepticus Hans Labohm het graag noemt), elkaar ontmoetten.
Er was sprake van een opvallende eensgezindheid tussen beide kampen – als ik het zo mag noemen – over een nieuw onderzoek door de Universiteit Utrecht in opdracht van het Rathenau Instituut. Het onderzoek gaat over de relatie tussen wetenschap en beleid.
Een belangrijke conclusie luidt: politici moeten vooral niet denken dat de controverse over klimaatverandering binnen afzienbare tijd zal worden opgelost. Om vervolgens een beleid uit te stippelen dat door alle partijen gedeeld kan worden.
Lees hele artikel -> weblogs.nrc.nl/klimaatblog
Meten met twee maten? - burgerlijke ongerustheid of wetenschappelijk onderzoek?
De opslag van CO2 staat weer in de belangstelling, en niet echt in positieve zin. De Crisis en Herstelwet is vannacht door de Eerste Kamer aangenomen, en dat houdt in dat Barendrecht eraan moet geloven. Het CO2 moet de bodem in, ‘onder de voeten’ van de Barendrechters. En daar zit een aspect aan dat weinigen hebben opgemerkt.
Lees verder »
We thougth that the post on climategate.nl about Ravetz’ Post-Normal Science was interesting enough to translate in English, so that followers of the discussion on Watts Up With That and other blogs can also read it. So here it is, almost as long as Ravetz’ original essay.
Post-normal failings
By Jaap Hanekamp
Should climate-change trigger the switch from normal to post-normal science? Ravetz, as the major proponent of post-normality in science, thinks that it should. As stated in this blog post on WUWT:
‘We can understand the root cause of Climategate as a case of scientists constrained to attempt to do normal science in a post-normal situation. But climate change had never been a really ‘normal’ science, because the policy implications were always present and strong, even overwhelming. Indeed, if we look at the definition of ‘post-normal science’, we see how well it fits: facts uncertain, values in dispute, stakes high, and decisions urgent.’
De postnormale onderzoeker - Jerome Ravetz
Post-normale wetenschap als oplossing voor Climategate? De gedroomde werkelijkheid van Jerome Ravetz
Hoe moeten we klimaatwetenschap en de resultaten die daaruit voortkomen beoordelen? Het is een jonge wetenschap die ook nog eens opzichtige fouten heeft gemaakt. Dat is op zich niet echt een probleem. Immers, wetenschap is mensenwerk. Maar de problemen die zijn blootgelegd liegen er niet om en lijken veel meer dan fouten. Climategate.nl is in het leven geroepen om daarover te rapporteren. Jerome Ravetz, een bekend milieu consultant, hoogleraar aan de universiteit van Oxford en voorvechter van zogenaamde postnormale wetenschap, signaleert de volgende problemen in relatie tot Climategate, die hij noteerde op de blog Watts Up With That (hier; citaten van Ravetz zonder verdere aanduiding komen van deze website):
We can understand the root cause of Climategate as a case of scientists constrained to attempt to do normal science in a post-normal situation. But climate change had never been a really ‘normal’ science, because the policy implications were always present and strong, even overwhelming. Indeed, if we look at the definition of ‘post-normal science’, we see how well it fits: facts uncertain, values in dispute, stakes high, and decisions urgent.
Wetenschap - De denker uitgedacht?!
Het klimaatdebat heeft tenminste één aspect in zowel de politiek als de wetenschap naar voren geschoven dat iedereen op het eerste gezicht kan begrijpen: het voorzorgbeginsel. Uitgaande van tal van worst-case scenario’s, dat zijn risicoschattingen waarin wordt uitgegaan van de zwartste scenario’s, wordt Nederland, de wereld, niet alleen ‘klimaatbestendig’ gemaakt maar, veel belangrijker, ook getracht de gevreesde klimaatverandering voor te zijn d.m.v. CO2-reductie.
Big Oil of Big Environment? Niemand is echt onafhankelijk, maar dat betekent nog niet dat wetenschap de werkelijkheid, tot op zekere hoogte,niet kan doorgronden.
Onafhankelijkheid. Wat zouden we dat toch graag in onze handen willen hebben; bezitten. Onaantastbaar zijn als ideaal. Dat geldt helemaal voor onderzoekers. Als Middeleeuwse kunstenaars de kunst voor de kunst beoefenen: l’art pour l’art.
Maar helaas. Er moet brood op de plank, de hypotheek en de auto betaald, het collegegeld voor de kinderen gespaard, en ga zo maar door. En dat gold ook al voor de Hollandse meesters. Ook zij hadden hun opdrachtgevers nodig, met of zonder nukken. Dit debat, de verhouding tussen opdrachtgevers, financiers, de onderzoekers, en het te leveren product is helemaal terug. Wie betaalt bepaalt, is het niet?
Hoewel de term zonde al lang uit de mode is, beschrijft het vrij aardig hoe het klimaatdebat zich de laatste jaren heeft ontwikkeld. Het mist zijn doel, of nauwkeuriger doelen. En dat is zonde. De term advocacy-research is al menigmaal genoemd in verband met het werk van het IPCC en de grote wetenschappelijke onderzoeksinstituten die ‘het klimaat’ als onderzoeksobject hebben. Maar deze term kan evengoed gelden voor sceptici die zich met verve hebben gestort op het debat. Hoe je het wendt of keert, er valt geld, eer en macht te behalen in deze politieke en wetenschappelijke polemiek, voor beide ‘scholen’, met dien verstande dat in de ‘CO2-hypothese’ tot op heden de meeste gelden worden gestopt.
Hoe heftig de pogingen van het onderzoeksestablishment en haar sceptici ook zijn om onafhankelijk te opereren, het wil maar niet lukken. En dat is ook niet zo vreemd. Onafhankelijkheid zoals vaak gebruikt suggereert een ‘view from nowhere’, en die bestaat nu eenmaal niet zoals Thomas Nagel dat ooit treffend stelde. Maar dat betekent nog niet dat er geen eer valt te behalen aan onafhankelijk onderzoek. Integendeel. Waarheidsvinding staat nog altijd hoog in het vaandel, en wel voor beide ‘scholen’, en dat is maar goed ook. Er is dus ‘common ground’ in het debat dat opnieuw aan de orde moet worden gesteld. Dit vraagt een nadere verklaring.
