Origineel persbericht van IAC-KNAW
De processen die het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) gebruikt bij zijn assessmentrapporten zijn in het algemeen succesvol gebleken. Maar het IPCC dient zijn managementstructuur fundamenteel te herzien en zijn procedures te versterken met het oog op de groeiende omvang en complexiteit van zijn werk, en de steeds kritischere houding van het grote publiek. Dat is de conclusie van het rapport van de InterAcademy Council (IAC), een in Amsterdam gevestigde organisatie van internationale academies van wetenschappen. Robbert Dijkgraaf, covoorzitter van het IAC, presenteert vandaag het rapport in New York bij de Verenigde Naties. Louise Fresco, universiteitshoogleraar aan de UvA, was een van de auteurs.
In maart van dit jaar hebben secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon en IPCC-voorzitter Rajendra Pachauri het InterAcademy Council verzocht om processen en werkwijze van het IPCC tegen het licht te houden, en voorstellen te doen voor toekomstige assessments. Aanleiding daarvoor was een steeds heftiger publiek debat en aanhoudende kritiek op het IPCC.
Robbert Dijkgraaf over de opdracht: “Gezien het wereldwijde belang van goed gefundeerde kennis over klimaatverandering verdient het IPCC de best mogelijke organisatie en ondersteuning. Dit rapport heeft laten zien dat de in de wetenschap zo gebruikelijke kritische onafhankelijke evaluatie tot goede aanbevelingen voor verbetering leidt. Ik hoop dat die door het IPCC en de lidstaten worden overgenomen.”
Een internationale commissie met experts uit verschillende landen en disciplines heeft het rapport de afgelopen maanden geschreven. Harold Shapiro, emeritus president van Princeton en voorzitter van de commissie, verwoordt het belang van de exercitie als volgt: “Om te garanderen dat de samenleving waarde blijft hechten aan deze assessments, zijn krachtig leiderschap, langdurige en enthousiaste deelname door gerenommeerde wetenschappers, flexibiliteit en aandacht voor openheid onmisbaar.”
Lees verder »
Van onze parlementaire redactie
DEN HAAG – Milieuclubs kunnen projectsubsidies straks op hun buik schrijven als er een nieuw minderheidskabinet van VVD en CDA aantreedt.
Belastinggeld uitdelen voor allerhande klimaatplannetjes, zoals ex-bewindsvrouw Cramer als PvdA-minister van Milieu jaren heeft gedaan, zal onder zo’n regering met gedoogsteun van de PVV niet langer gebeuren. Dat blijkt uit bronnen rond de formatie. Volgens de voorlopige plannen over milieubeleid gaat er een vette streep door de zogeheten Subsidieregeling Maatschappelijke Organisaties en Milieu (Smom).
VVD en PVV reageerden al eerder geërgerd over de geldstrooierij onder milieuclubs die slechts de angst over klimaatverandering willen aanwakkeren.
Bron: Telegraaf
De Daily Mail schrijft dat meer dan de helft van de Britse windmolenparken is gebouwd op plaatsen waar het niet genoeg waait, waardoor ze op minder dan 25% van hun capaciteit draaien. Dat percentage geldt voor alle windmolens bij elkaar opgeteld. Gaat het alleen om de windmolens op land, dan stijgt het aantal dat een kwart van zijn capaciteit niet haalt naar 70%.
Het onderzoek werd uitgevoerd door Michael Jefferson van de London Metropolitan Business School. Volgens hem zijn subsidies de oorzaak van het slechte plannen; ontwikkelaars worden niet voldoende geprikkeld om daar te bouwen waar het rendement hoog is.
Wie is gemotiveerd om de nieuwsdienst te gaan onderhouden de komende weken en misschien maanden? Het vergt ongeveer een half uur per dag. Schrijfskills zijn niet vereist. Het gaat om simpel kopiëren en plakken in ons Wordpress-CMS. Handleiding: hoe maak ik een goede kop inclusief. Interesse? Mail naar hajo @ climategate.nl.
In de weken na de zomervakantie wordt snel een nieuw “strijdplan” ontwikkeld om de “duurzame ontwikkeling” van deze “kritiese” website te kunnen garanderen. VROM heeft geen gehoor gegeven. Dan moet het met eigen middelen. Doneer daarom op rekening 55 26 038 van de Stichting Milieu, Wetenschap & Beleid (fiscaal aftrekbaar) o.v.v. Climategate.nl.
Clive Crook is a senior editor of The Atlantic, a columnist for National Journal, and a commentator for the Financial Times. He worked at The Economist for nearly 20 years, including 11 years as deputy editor.
JUL 14 2010
By way of preamble, let me remind you where I stand on climate change. I think climate science points to a risk that the world needs to take seriously. I think energy policy should be intelligently directed towards mitigating this risk. I am for a carbon tax. I also believe that the Climategate emails revealed, to an extent that surprised even me (and I am difficult to surprise), an ethos of suffocating groupthink and intellectual corruption. The scandal attracted enormous attention in the US, and support for a new energy policy has fallen. In sum, the scientists concerned brought their own discipline into disrepute, and set back the prospects for a better energy policy.
I had hoped, not very confidently, that the various Climategate inquiries would be severe. This would have been a first step towards restoring confidence in the scientific consensus. But no, the reports make things worse. At best they are mealy-mouthed apologies; at worst they are patently incompetent and even wilfully wrong. The climate-science establishment, of which these inquiries have chosen to make themselves a part, seems entirely incapable of understanding, let alone repairing, the harm it has done to its own cause.
The Penn State inquiry exonerating Michael Mann — the paleoclimatologist who came up with “the hockey stick” — would be difficult to parody. Three of four allegations are dismissed out of hand at the outset: the inquiry announces that, for “lack of credible evidence”, it will not even investigate them. (At this, MIT’s Richard Lindzen tells the committee, “It’s thoroughly amazing. I mean these issues are explicitly stated in the emails. I’m wondering what’s going on?” The report continues: “The Investigatory Committee did not respond to Dr Lindzen’s statement. Instead, [his] attention was directed to the fourth allegation.”) Moving on, the report then says, in effect, that Mann is a distinguished scholar, a successful raiser of research funding, a man admired by his peers — so any allegation of academic impropriety must be false.
You think I exaggerate?
This level of success in proposing research, and obtaining funding to conduct it, clearly places Dr. Mann among the most respected scientists in his field. Such success would not have been possible had he not met or exceeded the highest standards of his profession for proposing research… Had Dr. Mann’s conduct of his research been outside the range of accepted practices, it would have been impossible for him to receive so many awards and recognitions, which typically involve intense scrutiny from scientists who may or may not agree with his scientific conclusions… Clearly, Dr. Mann’s reporting of his research has been successful and judged to be outstanding by his peers. This would have been impossible had his activities in reporting his work been outside of accepted practices in his field.
This level of success in proposing research, and obtaining funding to conduct it, clearly places Dr. Mann among the most respected scientists in his field. Such success would not have been possible had he not met or exceeded the highest standards of his profession for proposing research…
Had Dr. Mann’s conduct of his research been outside the range of accepted practices, it would have been impossible for him to receive so many awards and recognitions, which typically involve intense scrutiny from scientists who may or may not agree with his scientific conclusions…
Clearly, Dr. Mann’s reporting of his research has been successful and judged to be outstanding by his peers. This would have been impossible had his activities in reporting his work been outside of accepted practices in his field.
In short, the case for the prosecution is never heard. Mann is asked if the allegations (well, one of them) are true, and says no. His record is swooned over. Verdict: case dismissed, with apologies that Mann has been put to such trouble.
Further “vindication” of the Climategate emailers was to follow, of course, in Muir Russell’s equally probing investigation. To be fair, Russell manages to issue a criticism or two. He says the scientists were sometimes “misleading” — but without meaning to be (a plea which, in the case of the “trick to hide the decline”, is an insult to one’s intelligence). On the apparent conspiracy to subvert peer review, it found that the “allegations cannot be upheld” — but, as the impressively even-handed Fred Pearce of the Guardian notes, this was partly on the grounds that “the roles of CRU scientists and others could not be distinguished from those of colleagues. There was ‘team responsibility’.” Edward Acton, vice-chancellor of the university which houses CRU, calls this “exoneration”.
I am glad to see The Economist, which I criticized for making light of the initial scandal, taking a balanced view of these unsatisfactory proceedings. My only quarrels with its report are quibbles. For instance, in the second paragraph it says:
Lees hele artikel -> theatlantic.com
Kamervragen van Richard de Mos:
De Partij voor de Vrijheid stelt dat Pachauri, de baas van het VN-klimaatpanel IPCC, het klimaatdebat in alle openheid moet voeren.
PVV-er De Mos: “Er zijn genoeg schandalen in het klimaatdebat geweest die het daglicht niet kunnen verdragen en daarom is het een kwalijke zaak dat de hoogste baas van het VN-klimaatpanel, Pachauri, een brief heeft geschreven die alle geselecteerde auteurs voor het vijfde IPCC-rapport oproept om de pers niet te woord te staan en alle mediavragen door te spelen naar het IPCC. Juist door alle schandalen is een open en eerlijk klimaatdebat nu bittere noodzaak en is IPCC-censuur het laatste wat we kunnen gebruiken”.
De PVV roept middels Kamervragen de minister van VROM op om het IPCC tot zo’n open en eerlijk debat te bewegen.
Kamervragen van het lid De Mos (PVV) aan minister Huizinga van VROM
15 juli 2010
1) Bent u bekend met het bericht ‘Ophef over anti-glasnost brief Pachauri aan auteurs’? (1)
2) Deelt u de mening dat het, juist door alle klimaatschandalen uit het recente verleden, nodig is om een open en eerlijk klimaatdebat te voeren? Zo ja, hoe ziet u de brief van Pachauri aan de auteurs van het vijfde IPCC-rapport dan?
3) Heeft u de bereidheid om VN-klimaatbaas Pachauri op te roepen om geen brieven meer te schrijven naar de auteurs van het vijfde IPCC-rapport die een open en eerlijk debat in de weg staan, zodat zij niet monddood worden gemaakt en vrijelijk met de pers kunnen spreken? Zo neen, waarom niet?
(1) ‘Ophef over anti-glasnost brief Pachauri aan auteurs’, Climategate.nl, 13 juli 2010
http://climategate.nl/2010/07/13/ophef-over-anti-glasnost-brief-pachauri-aan-auteurs/
Greenhouse gas emissions from industrial installations covered by the EU’s emissions trading scheme (EU ETS) will be capped at just under 1.927 billion allowances for 2013, the European Commission said on Friday (9 July).
The Commission’s decision determines the maximum amount of emissions from around 11,000 industrial installations and power plants regulated by the EU ETS in 2013. The companies will have to surrender an allowance for each tonne of carbon they emit.
In the course of the third trading phase, which runs from 2013 to 2020, the cap will be lowered annually by 1.74%, taking as a basis the average cap in the second trading phase (2008-2012). This amounts to a reduction of around 35,374,181 allowances per year, the EU executive calculated.
The Commission said, however, that it would revise the cap in September to take into account the extension of the scheme’s scope post-2012. At present, it does not account for new sectors such as aluminium or gases like nitrous oxide, for instance.
Further adjustments will be made later if new entrants join the market or if emissions-reduction projects planned under the Kyoto Protocol fail to produce credits for companies to offset their emissions with, according to the Commission.
“Final figures for the 2013 cap may thus not be available before 2013,” the EU executive said. It will update the figures in 2011 or later to keep the public informed, but expects only marginal changes, it added.
Moreover, the cap would be further shrunk if the EU decides to increase its emissions reduction target to 30% below 1990 levels by 2020, as it has promised to do should other industrialised countries make similar commitments during UN negotiations on a new climate treaty, the Commission said.
The decision taken now is based on the EU’s current legal obligation to cut greenhouse gas emissions to 20% below 1990 levels by 2020. This will translate into emission reductions from ETS installations of 21% by 2020 compared to 2005 levels, according to the directive revising the scheme.
The revision of the EU ETS in 2008 sought to tighten the cap for the post-2012 period after overly generous allocation had brought down allowance prices and left companies with windfall profits.
The recession has further contributed to the excessive number of permits by bringing down industrial production, leading to concerns that if banked into the next trading phase, these unused allowances will continue to suppress prices even after the economy has picked up.
Bron: euractiv.com
12-07-2010
Door: Alexander Weissink
De opbrengst van Nederlandse klimaatprojecten in ontwikkelingslanden wordt niet bekendgemaakt. Het ministerie van milieu (Vrom) weigert te zeggen hoeveel emissierechten de overheid heeft verdiend door omstreden investeringen te doen in met name China en India. Het gaat volgens een woordvoerder om vertrouwelijke en concurrentiegevoelige bedrijfsinformatie.
CDA-kamerlid Ger Koopmans heeft in Kamervragen opheldering geëist. ‘Ik zie echt geen reden om deze gegevens geheim te houden’, zegt de parlementariër desgevraagd. ‘De minister dient gewoon verantwoording af te leggen wat er met publieke middelen is gedaan.’
Vorige week werd bekend dat het klimaatbureau van de Verenigde Naties een onderzoek start naar projecten waarbij emissierechten worden verdiend door zogeheten superbroeikasgassen af te vangen en te vernietigen. Dit is zo lucratief dat fabrieken in China en India alleen daarom al de productie zo hoog mogelijk opkrikken. Het gewraakte gas is een bijproduct van de fabricage van koelstof voor bijvoorbeeld ijskasten en airconditioners.
Milieuorganisaties maken al jaren bezwaar tegen projecten met een ‘perverse prikkel’ om juist zo veel mogelijk van het broeikasgas HFC-23 te produceren. Dit gas is ruim tienduizend keer schadelijker dan CO2. De tweeëntwintig lopende HFC-projecten zijn goed voor ruim 50% van de emissiereducties die door industrielanden in ontwikkelingslanden worden gerealiseerd. De Nederlandse staat is direct betrokken bij zeker drie dubieuze projecten onder het mom van het zogeheten Clean Development Mechanism (CDM).
Een rapport van de Wereldbank meldt dat 44% van de emissiereducties die Nederland in ontwikkelingslanden behaalt, afkomstig is van de reductie van superbroeikasgassen. Vrom verklaart dat het in totaal reeds 10 Mton aan dergelijke ‘certified emission reductions’ geleverd heeft gekregen. Bij een gemiddelde prijs voor uitstootrechten van euro 10 per ton CO2, zou dat betekenen dat de Nederlandse staat tot op heden minstens euro 44 mln aan emissierechten heeft opgestreken via de omstreden projecten.
Hoeveel emissierechten Nederland volgens de Wereldbank precies heeft verdiend, wordt in de Carbon Finance Unit Annual Report van 2009 echter niet gemeld. Opvallend is dat alleen Nederland geen concrete cijfers verschaft over klimaatprojecten in ontwikkelingslanden.
‘Nederland is het eerste industrieland dat zich op deze markt heeft begeven en het heeft dus een voorsprong op alle andere landen’, verklaart een woordvoerder van Vrom. ‘Dan ligt het in de lijn dat je je gegevens niet prijsgeeft.’
Geheimhouding
Motivatie Vrom ‘Vrom heeft verzoeken om openheid afgewezen. De achterliggende reden is dat wanneer Vrom informatie over individuele projecten zou geven, er strijdigheid ontstaat met de onderliggende contracten, die geheimhouding van deze informatie waarborgen. Vrom wil niet dat concurrenten op de CDM-markt weten onder welke voorwaarden projecten gecontracteerd zijn.’ (Vrom)
Bron: Het Financieele Dagblad
Noch hat Öko-Strom ein gutes, weil „grünes“ Image, doch der Solarboom fordert seinen Preis: Schon nächstes Jahr wird der Strom um zehn Prozent teurer. Das ist auch der Subventionsgier der Solarlobby zuzuschreiben. Der Unmut wächst – nicht nur bei Verbraucherschützern.
Von Konrad Mrusek
11. Juli 2010
Die Sonne schickt keine Rechnung, behaupten Solar-Lobbyisten. Doch höhere Kosten für erneuerbare Energien werden im kommenden Jahr den Strom erheblich verteuern. „Die Strompreise dürften 2011 um mindestens 10 Prozent steigen“, sagte Manuel Frondel, Energieexperte des Rheinisch-Westfälischen Instituts für Wirtschaftsforschung (RWI), der Frankfurter Allgemeinen Sonntagszeitung. Die Bürger und Unternehmen zahlen über ihre Stromrechnung den Ausbau der erneuerbaren Energien. Die Belastung durch diese Ökoumlage steigt trotz der jetzt vom Bundesrat beschlossenen Kappung der Solarförderung noch einmal deutlich, wie auch Holger Krawinkel vom Verbraucherzentrale Bundesverband in Berlin erwartet. Der wichtigste Grund ist, dass die Erzeugungskapazität dramatisch wächst.
Spätestens 2011 werden die Bürger die Folgen des Solarbooms auf der Stromrechnung sehen, prophezeit Krawinkel. Er schätzt, dass sich die Umlage für erneuerbare Energien auf vier Cent je Kilowattstunde verdoppelt, was für einen Haushalt mit durchschnittlichem Stromverbrauch 14 Euro monatlich wäre.
Lees het hele artikel -> faz.net
(17 reacties)
