Het IAC-panel heeft heel netjes gedaan wat de opdracht was, en de conclusies zijn terecht erg hard, al zijn ze in redelijk zachte bewoordingen gesteld. Toch gaat het rapport vreselijk de fout in: ze stellen – ongevraagd en buiten hun opdracht – dat ondanks de fouten die gevonden zijn, de hoofdconclusies van AR4 overeind blijven staan (“unaffected”).
Natuurlijk blijven ze “unaffected”, want daar hebben ze helemaal geen onderzoek naar gedaan. Als ze niks gezegd hadden was het dus OK geweest, maar het enige dat ze over de hoofdconclusies zouden kunnen zeggen is dat die niet onderzocht zijn.
Dat ze volgens het rapport overeind blijven wordt door de pers meteen uitgelegd alsof ze waar zijn, en dat is nog steeds, zelfs steeds meer, onderwerp van zeer heftige wetenschappelijke discussie. Die ene zin maakt het rapport weliswaar niet waardeloos, maar wekt toch de indruk dat de auteurs alles gedaan hebben om het voortbestaan van het IPCC zo goed mogelijk te waarborgen.
In deze gedachte past ook dat hun kritiek zodanig geformuleerd is dat het allemaal helemaal goed komt met het IPCC als hun aanbevelingen maar opgevolgd worden.
Dit terwijl uit hun onderzoek ook rechtstreeks valt af te leiden dat een dergelijke in zichzelf gekeerde organisatie vanzelf eenzijdig en bevooroordeeld wordt. Dat kun je een beetje beperken door betere doorstroming (één van de aanbevelingen) , maar voorkomen kun je het nooit. De conclusie zou dus moeten zijn dat het disfunctioneren van een IPCC gewoon niet te voorkomen is.
Dit komt voort uit de aan het IPCC opgelegde missie: vanuit wetenschappelijke onzekerheid komen tot EENDUIDIGE aanbevelingen aan de politiek over man made global warming (AGW).
Daarin zitten twee aspecten:
Het doorgronden van deze principiële aspecten zat niet bij de opdracht aan de wetenschappers en is dus buiten beschouwing gebleven, al is het voor een van de schrijvers Louise Fresco ook maar de vraag of je een IPCC op deze wijze zou moeten instellen als het nog niet bestond….
Kortom: de vraag of de mens het klimaat ingrijpend beïnvloedt is nog steeds verre van beantwoord, en de opmerking in het rapport is uiterst betreurenswaardig.
In De Telegraaf van vandaag zit een bijlage van 10 pagina’s waarvan er telkens twee zijn gevuld door achtereenvolgens Balkenende, Cohen, Rutte, Wilders en Pechtold. Met ondersteuning van kleine teams van Telegraaf-redacteuren mochten de lijsttrekkers voor die twee pagina’s op de stoel van hoofdredacteur gaan zitten. Alles wat een partij echt belangrijk vind passeert dan natuurlijk de revue. Mijn opmerkelijke observatie: in de hele bijlage niets over klimaat en CO2. Niets over het milieu! Nauwelijks iets over energie en duurzaamheid. Of toch?
Pokeren moet kunnen! Wat vinden de politici van nu belangrijker dan het redden van onze planeet? Serieuze zaken zoals fatsoen, mobiliteit, solidariteit, veiligheid, economie, hypotheekrente en de islam. Maar ook: bodypainten, schoenen maken, voetballen en pokeren. Boris van der Ham, de milieuwoordvoerder van D66, breekt in een column een lans voor de Nederlandse gamesindustrie. Ondanks zijn lidmaatschap van de obscure milieuorganisatie GLOBE, zwijgt hij over klimaat. In het hoofdartikel van zijn partij een piepklein kopje duurzaamheid op plaats zes van de prioriteitenlijst. Elders mompelt partijgenoot en SER-voorzitter Rinnooy Kan nog iets over “de vervuiler betaalt”. Bij de drie partijen die de oude politiek belichamen – CDA, PvdA en VVD vinden we helemaal niks, nada.
Vriendjes Kunnen we er met deze vaststelling ook op vertrouwen dat we na de verkiezingen zijn verlost van al het klimaatbeleid? Nog afgezien van de kans op regeringsdeelname van GroenLinks vermoed ik van niet. Me dunkt dat de komende regering met de economische crisis een rookgordijn zal optrekken, dat de termen CO2 en klimaatverandering meer en meer zal verhullen, terwijl men gaat doen alsof het altijd al over duurzaamheid en energie-onafhankelijkheid ging. Juist het angstvallige zwijgen over klimaat en milieu van de oude politiek, wijst erop dat de gevestigde orde de vele vriendjes binnen de klimaatindustrie niet ineens durft te laten vallen: de vriendjes bij de milieuadviesbureau’s die jarenlang op bestelling alarmistische rapporten schreven; de bevriende klimaatonderzoekers die milioenen verspild hebben aan bevooroordeeld onderzoek; de vriendjes binnen bedrijven die met CO2-afvang en ondergrondse opslag bezig zijn.
Of staat er in de Telegraaf-lijsttrekkersbijlage toch nog een en ander over klimaat?
Lees verder »
Gastblog van Theo Wolters
Willis Eschenbach
Op de laatste conferentiedag van de 4th International Conference on Climate Change ben ik verwend met een uitstekende presentatie van Willis Eschenbach over de essentie van klimaatvorming (onlangs schreef Hajo al een blog over Eschenbach). Een verfrissend heldere benadering, die hij eerder al netjes compact heeft neergelegd in zijn 14 antwoorden op 14 zelf gestelde klimaatvragen op WUWT (leuk is dat deze 14 vragen tegenwoordig op internet rondgaan en door verschillende deskundigen worden beantwoord, zie hier). In mijn ogen was Eschenbachs lezing het mooiste wat de conferentie te bieden had. Ik had deze presentatie zeker over het hoofd gezien, ware het niet dat Noor van Andel me de tip gaf.
Onbegrepen Ik heb in Chicago vele serieuze wetenschappers gehoord die met goed onderzoek aantonen dat de AGW-theorie enorme theoretische fouten bevat en ook helemaal niet klopt met de waarnemingen. daar tegenover staan de waarnemingen dat het aardse klimaat over alle tijdschalen – van tientallen jaren tot honderden miljoenen jaren – sterk correleert met de zon en de kosmos. Net als de mogelijk puur toevallige correlatie tussen CO2-stijging en temperatuurstijging tussen 1976 en 1998 zijn ook dit niet meer dan correlaties. De causaliteit van het klimaatsysteem is nog grotendeels onbegrepen.
Nieuwe uitgangspunten voor klimaatvorming In Nederland wordt op dit punt vooruitgang geboekt: mensen als Noor van Andel en Arthur Rörsch bezinnen zich intensief op de theorie van de waterdampthermostaat. De theorie van de Poolse ex-NASA wetenschapper Ferenc Miskolczi, die bij NASA werd ontslagen toen hij zijn theorie publiceerde, speelt daarin een flinke rol. In feite coachen Van Andel en Rörsch de banneling Miskolczi al enkele jaren om zijn theorie stapsgewijs te verbeteren. Zelf begin ik deze zeer zware kost steeds beter te begrijpen.
Havo 5? Er tekent zich een nieuw werkelijk klimaatbepalend systeem af, gebaseerd op verdamping, opstijging en condensatie van water, sterke convectiestromen tot in de hoge luchtlagen. Met een hoofdrol voor de tropische stormen. Een systeem dus dat vrijwel los staat van stralingsforceringen. Het besef groeit dat de aarde een robuuste thermostaat kent. Misschien omdat de proponenten van deze theorie nogal serieuze hoogintelligente types zijn, is de theorie slecht toegankelijk voor de leek. Tja en Kees Vendrik beweert dat je met havo 5 het aardse klimaat kunt begrijpen.
Gastblog door Theo Wolters live uit Chicago
Mijn bezoek aan de 4th International Conference on Climate Change in Chicago was aanvankelijk puur als “vakantie” gepland. Op verzoek van de moderatoren van Climategate.nl ben ik aan het bloggen geslagen. Als kersverse blogger moet je heel wat leren. Omdat ik van tevoren niet weet waarover ik ga schrijven maak ik nog steeds verkeerde of te weinig aantekeningen. Pas aan het einde van de zevende lezing bedacht ik waar het vandaag over moest gaan met als gevolg dat ik een aantal namen en bronvermeldingen schuldig blijf.
Superknullige presentatie De sprekers van de tweede congresdag (maandag) waren duidelijk en grondig in hun onderbouwing. De eerste sessie zette overtuigend neer dat er van enige toename in zeespiegelstijging geen sprake is. In de tweede sessie liet de Rus Habibullo Abdussamatov zien dat alle schattingen van de invloed van CO2 baseren op het schromelijk onderschatten of negeren van de invloed van de zon. Inhoudelijk een zeer sterk verhaal, maar een superknullige presentatie. Fascinerend is dat jaar in jaar uit zijn al vele jaren staande voorspelling over een nieuw Maunder-minimum verder bewaarheid wordt. In de derde sessie besprak Joseph D’Aleo een aantal “vervalste” temperatuurreeksen. Tenslotte legde Fred Singer wellicht ten overvloede uit waarom de Mike’s Trick to “hide the decline” echt niet door de beugel kan.
Dwaas Wat me opviel was de innerlijke logica van de meeste betogen, de natuurlijke vanzelfsprekendheid van de gedane statements, zoals je dat ook ziet bij Bas van Geel. Daaraan herken je wetenschappers die hun verhalen zich op degelijke kennis stoelen. Telkens weer en ook op deze conferentie blijkt dat de hele geologische en astronomische wereld niets heeft met de CO2-hype. Geloof het of niet maar de meesten van hen hebben alle commotie over global warming genegeerd omdat de nieuwe ideeën zo dwaas waren.
Oprechte verontwaardiging heerst er in geologische kring over de door Steve McIntyre ontmaskerde hockeystickgrafiek van Michael Mann. Die heeft de hele CO2-hypothese tot mythologische proporties weten op te blazen met de suggestie van een 1000 jaar lang stabiele temperatuur tot wij CO2 begonnen uit te stoten. Dit alles terwijl er over de middeleeuwse warme periode, en de kleine ijstijd daarna, zeker 1900 peer reviewed publicaties lagen.
Levende data Gedurende de dag zag ik steeds helderder dat niet de sceptische wetenschappers maar juist de alarmisten tegen de stroom in roeien. In verschillende sessies kwamen tientallen stokpaardjes van de alarmisten voorbij. Vaak niet als hoofdonderwerp, maar als vermelding in een langere reeks van goed onderbouwde metingen, als een soort vreemde eend in de bijt. Meestal worden deze afwijkingen verklaard met “living data”, wat zoveel wil zeggen als: meetgegevens die maanden en jaren na de gedane metingen ineens weer kunnen veranderen en opschuiven.
Hieronder enkele van de genoemde voorbeelden van “living data”
Gastblog door Theo Wolters
Bij het openingsdiner van de 4th International Conference on Climate Change (ICCC) werden de congresbezoekers getrakteerd op twee helden. Als eerste Harrison Schmitt: wetenschapper, senator maar bovenal de laatste man die voet zette op de maan, en dus een echte Nationale Amerikaanse Hero. Matig interessant verhaal over de ongrondwettelijkheid van milieumaatregelen in de VS. Veel applaus van de overduidelijk libertijnse meerderheid in de zaal.
Als tweede Steve McIntyre, Canadees, door velen gezien als één van de belangrijkste pijlers onder de kritische klimaatbeweging sinds zijn ontmaskering van de beruchte hockeystick grafiek, en zijn jarenlange strijd om openheid van gegevens, die waarschijnlijk geleid heeft tot de Climategate affaire. Hij kwam met een historisch verslag over de verbijsterende capriolen van de klimaatwetenschappers om deze onthullingen te voorkomen en onder het tapijt te vegen, mede aan de hand van de climategate emails.
Luid applaus Schmitt werd door het publiek enthousiast begroet, maar dat viel in het niets bij McIntyre: die werd getrakteerd op een staande ovatie die mij ontroerde: ik heb hem eerder gesproken en weet hoezeer deze beschaafde, integere man dit verdient. McIntyre begon én eindigde zijn betoog met enige waarschuwingen om het debat vooral “civil” en feitelijk te houden. Dit werd niet begrepen, want de zaal wilde bloed zien: Mann, Briffa en Jones moesten voor hun fraude de bak in! (luid applaus..).
Tot McIntyre’s ergernis bleef men hem onder druk zetten om militanter stelling te nemen, maar dat leidde uiteraard niet tot iets nieuws. Een tekenend besluit van de avond werd gevormd door de voorlaatste vraag aan het panel: een expert had op de vorige conferentie voorgerekend dat de sceptische beweging minimaal 70% van de bevolking achter zich moest hebben staan om überhaupt een kans te maken op succes. Hoe dachten de heren dit op te gaan lossen?
Vlucht naar Chicago met zicht op wolken die helft planeet bedekken, die zeer bepalend zijn voor zowel de zichtbare als de infrarode stralingsbalans, terwijl ze maar heel primitief in de klimaatmodellen zitten.
De eetzaal loopt vol, alles moet nog beginnen, en toch is er al wat te bloggen… Op 13 km hoogte op weg naar the windy city heb ik me door het conferentieprogramma heen gewerkt en dat was geen makkie. Er zijn 5 sessies van 4 parallelle lezingprogramma’s van 3 a 4 sprekers, dus je moet voor elk moment kiezen uit 4 sprekers. Dat blijkt een onmogelijke opgave omdat er veel te veel zéér interessante sprekers zijn….
Ik zal pijnlijke keuzes moeten maken, en dat terwijl ik bijna alleen geïnteresseerd ben in de kernvraag van wat het klimaat vormt, dus niet zozeer in de gevolgen, de economie en de politiek. Ik besloot de keuzes te maken op grond van het CV van de sprekers. En daarover gaat deze blog!
Er zijn 73 sprekers en op een enkele uitzondering na staat hun c.v. als een huis, met tientallen jaren ervaring, prachtige carrières en honderden gepeer-reviewde artikelen. Hun deskundigheid en staat van dienst staan voor elk redelijk denkend mens buiten kijf.
Geen consensus Vóór er één woord gesproken is, maakt deze conferentie al duidelijk dat er beslist geen wetenschappelijke consensus is. Dat wisten u en ik al, maar u zult net als ik ook nog regelmatig mensen tegen het lijf lopen die niet van dat idee zijn af te brengen.
Welnu: print het c.v. gedeelte uit van het programma (download pdf) en houd het bij de hand wanneer u klimaatgelovigen vreest te ontmoeten, dan hoeft u die discussie al niet meer te voeren!
Hieronder de mooie cover van het programmaboek en de welkomstbrief van Joseph L. Blast.
Zoals al bleek uit het blogbericht van Joost van Kasteren, was de gerespecteerde klimatoloog en gletsjerkenner Hans Oerlemans bij zijn Spinoza te Paard lezing in Den Haag bijzonder duidelijk in zijn uitspraken over het klimaat, voor zover het zijn eigen vakgebied betrof. Uit zijn betoog volgt onomstotelijk dat de bewust gezaaide paniek over zeespiegelstijging als gevolg van het smelten van de ijskappen, niet op feiten berust. Volgens de kersverse Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw duurt dat - ook bij een veel warmer klimaat – voor Groenland 4000 jaar en voor Antarctica 14000 jaar. En tegen die tijd zijn als gevolg van de volgende ijstijd de ijskappen alweer een flink eind richting de evenaar opgestoomd!
Voorstander voorzorgsprincipe Zonder het smelten van deze kappen blijft de zeespiegelstijging in de range van 15 tot 30 cm per eeuw. Is het geen tijd om dat nu eens als vaststaand feit te erkennen? Hans Oerlemans doet dit en zijn soort objectieve bijdragen aan de discussie hebben we hard nodig! Maar dan komt zijn anticlimax: Oerlemans blijkt wel degelijk voorstander voor een CO2-beperkend klimaatbeleid. Daar was hij heel duidelijk over.
Algemene sentiment In gesprekken die ik met wetenschappers voer, komt naar voren dat velen vanuit hun eigen vakgebied eigenlijk alleen argumenten kennen die tegen de CO2-hypothese spreken, maar meegenomen door het algemene sentiment en waarheden die gesuggereerd worden vanuit andere takken van wetenschap, kiezen ze dan toch maar voor het meegaan in de hype. Uit goedbedoeld idealisme, maar zeker niet op wetenschappelijke gronden. Dit gebeurt dan altijd met een beroep op het voorzorgsbeginsel. Hieronder zal ik betogen dat het voorzorgsprincipe wel van toepassing is op klimaatbeleid… maar dat je je het dan wel in twee richtingen moet toepassen: richting opwarming én richting afkoeling.
(17 reacties)
