Telegraaf tuint in Voetafdruk: 'uw zonden zijn 3 aardes groot'

'Het WNF hoofdkantoor straalt macht uit', zo schrijft sociaal geograaf Pieter Lukkes in 'Klimaatbeleid in Eurocrisistijd'

Wat zeggen milieueconomen over de Ecologische Voetafdruk, dé zondenindicator waarmee het Wereldnatuurfonds ons via media belaagt, zoals nu weer in het ‘Living Planet Report’?, dat de Telegraaf gezagsgetrouw overpent? Lees Nathan Fiala’s ‘Measuring Sustainability: why the ecological footprint is bad economics and bad environmental science‘ in Ecological Economics in 2008.

Wat zeggen milieuactivisten/journalisten over de Ecologische Voetafdruk?
Wat krijg je, wanneer een fondsenwervende campageclub jaarlijks meer dan 60 miljoen euro fondsen werft/subsidies (25 maal campagnebudget VVD)- en dat budget -afgaand op hun personele bezetting in fte (zie jaarverslag 2010)- voornamelijk besteedt aan meningsbeinvloeding via media:

Als iedereen in de wereld net zoveel zou consumeren als de gemiddelde Nederlander in 2008, zou er drieënhalve aarde nodig zijn om dit mogelijk te maken

Onzin: energieverbruik (= meer dan 50 procent van de voetafdruk van NL) en oppervlakte zijn twee verschillende dingen.

In EOS schreef ik al over de ernstige wetenschappelijke tekortkomingen van de mateloos populaire maar ecologisch onzinnige Ecologische Voetafdruk.
Het grootste bezwaar is valse concreetheid: het concept is neo-malthusiaans en neemt ‘oppervlak’als absolute maat van alle dingen, wil álle CO2 compenseren via de meest ruimte-intensieve manier en straft iedere vorm van economische activiteit per oppervlak.

Vooraanstaande milieu-economen als Jeroen van den Bergh vroegen zich in Environmental Science & Technology al af ‘hoe het kan dat dit concept zo populair blijft, ondanks de vele methodologische tekortkomingen’. In mijn blog over WWF-steun en toeverlaat Maurice Strong schreef ik al over de herkomst van de voetafdruk.

Beste Jeroen: een half miljard euro campagnegeld per jaar, het kuddeinstinct van mensen en het grenzeloze onbenul van de journalistiek op dit gebied zijn een goede verklaring.

Postmoderne informatiekeuring: het trademark van journaille
Een journalist vindt iets betrouwbaar nieuws als hij het vaak hoort van ‘heule belangrijke mensuhhh’. Op journalisten afgestemde info- als een persbericht van een campagneclub – bevat daarom steeds verwijzingen naar ‘betrouwbare organisaties’. Journalisten schrijven gezagsgetrouw iedere bewering van het WNF over zonder zich af te vragen: ‘wat zou hun belang hierbij nu zijn en klopt het wel?’ Mensen als Jaffe Vink en zijn ‘het Gifschip’zijn een uitzondering.

Geld bepaalt wat goed voor u is
Campagnebudgetten verklaren waarom onzin regeert. Ook de al 15 jaar bestaande fundamentele kritiek van wetenschappers richt niets uit. Daarom kunnen Fiala, Van den Bergh en vele andere economen als Richard Tol kritisch schrijven. Maar we blijven vele aardes verbruiken voor het Wereldnatuurfonds, met dank aan het gezagsgetrouwe kuddevolk dat zich journalist noemen.

En de kuddegeest van academici is ook grenzeloos.
Zie het KLV-alumnicongres in Wageningen ‘How to Feed the World in 2050′, waar een voorstel om u te bemoederen met de Voetafdruk de publieksprijs kreeg. Ik werd door Marcel Schuttelaar direct aangevallen, toen ik de wetenschappelijke kritiek op de voetafdruk noemde: ‘je doet me denken aan een boek dat ik net las, ‘merchants of doubt’.

De Telegraaf zal slechts één van de vele media zijn die weer schrijft dat onze zonden 3 aardes groot zijn. Onze Club 1001 (bezoekers per dag) die CLimategate dagelijks leest kan daar niet tegenop.

Aanverwante berichten:

1. Ecologische Voetafdruk valt van voetstuk
2. Must see: ´Der Pakt mit Dem Panda´ over groenwasserette Wereldnatuurfonds
3. Het Grote Bewijs van Van Soest

Mysterieuze 'silhouetwerking' schepen eenvoudig te verklaren door eendenjacht buitenland

Een in Denemarken en Duitsland bejaagde eend zou hier volgens Imares en milieubeweging bang van worden

Imares heeft bij klussen voor de overheid/milieubeweging een- laat ik het positief formuleren- eigenzinnige opvatting over wetenschap. Zij onderzoekt de Noordzee met de natte vinger. Waar gegevens ontbreken, neemt de fantasie het roer over.

Het voorzorgprincipe werkt bij Natura 2000 als pleister om kennisgebrek te rechtvaardigen
De ‘best beschikbare wetenschap’ voor beleid wordt zo ‘de door beste lobby ondersteunde beweringen’. Het door Arcadis geschreven ‘Concept Beheerplan Waddenzee 2013-2020 zit vol met zulke als feit gepresenteerde beweringen. In dit blog pluk ik één bewering over ‘silhouetwerking’er uit, en toon het magere/afwezige bewijs voor de geldigheid er van. Zie daarvoor dit Imares- bijlagenrapport van december 2011 bij C172/11 bladzijde 12.

Help, een garnalenvisser op 2 kilometer, vluchten kan niet meer
Het afschrikkende silhouet van een naderend vissersschip op het Wad, ‘silhouetwerking’ zou nu een eend verontrusten, en dat is een barriere tegen toekomstige visvergunningen/ een handig schaduwmiddel voor de overheid om beleid door te duwen.

‘Het is niet realistisch dat garnalenvissers zich kunnen houden aan de vergunningsvoorwaarde om grote groepen vogels niet te verstoren. Dat geldt zeker voor de zwarte zee-eend, die op grote afstand al wordt verstoord. De ruimtelijke overlap van de garnalenvisserij met de zwarte zee-eend wordt daarom als groot ingeschat.’

Zwart kruisje zetten met natte vinger: Imares bij Natura 2000
Op basis van deze natte vinger- en niet meer dan dit, deze bewering- krijgt de garnalenvisserij een zwart kruisje toebedeeld. Maar wat zegt internationale literatuur over ‘verstoring’door ‘silhouetwerking’? Gaat het om visserij, of om scheepsbewegingen, ja iedere menselijke activiteit, en waarom?

Enige onderzoek naar silhouetwerking was voor impact bouw Britse windfarms
Onze overheid verhoogt momenteel onze lasten, om bijvoorbeeld 850 miljoen euro subsidie te dumpen in de bouw en exploitatie van het Q10-windmolenindustrieterrein in de Noordzeekustzone. Laten we eens kijken bij Kaiser et al in IBIS 2006, die de invloed van constructie van windfarms op zee-eenden onderzocht.

Farms waar Imares-eendenkenners de loftrompet over afsteken, zolang dat onderzoek (= geld) oplevert van de overheid en windhandelaars.

Hoeveel bewijs is er voor de schadelijkheid van ‘silhouetwerking?

There is little empirical data regarding the effects of disturbance to Common Scoter from boats, but it is known that they are intolerant of approaching vessels and are easily flushed from their feeding/loafing areas (Garthe & Hüppop 2004).

Kaiser’s studie –één van de eerste empirische studies- vindt vermijdingsgedrag bij toenemende scheepsactiviteit, dus bij intensief bevaren routes. Zoals voor het onderhoud van de continue stukgaande offshore windmolens.

Dus zou mijn vraag zijn: moet iedere coaster die in onze kustzone komt een NB-wetvergunning aanvragen, of krijgt iedere activiteit – dus ook die met minder financieel krachtige lobby- te maken met verscherpte vergunningsvoorwaarden?

Want wat schrijft Kaiser ook?

Common Scoters were observed in lowest numbers or were absent from areas in which anthropogenic disturbance (shipping activity OF ZANDSUPPLETIES?) was relatively intense, even when these areas held a high prey biomass. Commercial fishing activities did not appear to contribute to this disturbance.

Zee-eend is bang dankzij bejaging door Denen en Duitsers
Zoals ik al eerder blogde: De zwarte zee-eend is extra bang voor naderende schepen, mogelijk omdat hij in andere Europese landen zo intensief wordt bejaagd vanaf schepen. Dat is ook wat Kaiser schrijft:

Elsewhere in Europe (buiten de Britse en Nederlandse wateren RZ),Common Scoters are not protected from hunting.Thus, Common Scoter are wary of human activity and man-made structures, boats and vehicles (Garthe &Hüppop 2004), the presence of which may exclude them from using potential feeding, roosting and breeding sites

Bodemberoering????? Not in Britain
Terwijl het Ministerie van ELI/De milieubeweging en dus ook Imares zich ernstig zorgen maakt over mysterieuze ‘bodemberoering’door visserij die zelfs een mysterieuze daling in een vogelstand zou veroorzaken, moeten we bij Kaiser et al vergeefs wachten op het B-woord als hij in zijn grondige studie álle mogelijke invloeden op de aanwezigheid van eenden opsomt.

A number of environmental and anthropogenic factors are likely to affect the distribution of the birds at the sea surface: the distribution and quality of the prey that may vary interannually and through the year; the depth of the water over the seabed that fluctuates tidally; the surface current speed which in Liverpool Bay, will move birds at the water surface at speeds of up to 1–2 m/s at peak tidal flow; the distribution and density of conspecifics; diurnal patterns in feeding behaviour; and the proximity to human activity and structures.

Zandsuppleties, scheepvaart in het algemeen, windparken, enzovoort: kan die arme eend allemaal verontrusten. Alleen in Nederlandse territoriale wateren spannen die zee-eenden ook nog een procedure aan om ‘bodemberoering’ te beeindigen.

Wat stelt Kaiser over ‘verstoring door silhouetwerking van visserij’?
Wel is er dus een correlatie tussen INTENSITEIT van scheepsbewegingen en aanwezigheid van de illustere zee-eend. Imares/De overheid kwantificeert geen intensiteit, maar gaat uit van áánwezigheid, daarbij iedereen ontziend behalve de zwakste groep ten koste van wie je jezelf als groene held kunt profileren: garnalenvissertjes.

Imares en Natura 2000: onbedoelde satire op bureaucratisch natuurbeleid
Veel ecologen zeggen dat de natuurbescherming is ‘geprofessionaliseerd’. Volgens mij is ze enkel gebureaucratiseerd, en ook ecologen die ik bewonder om hun datagedreven productiviteit als Rob Bijlsma beschouwen Natura 2000 als ‘internetvulling’.

Het Imares- rapport laat zich verder lezen als onbedoelde satire op ons gebureaucratiseerde natuurbeleid. Een beleid dat ontstaat wanneer teveel rapportjes uit een Wagenings riool stromen richting een Haagse slibtank, academici die zich met ecologische haarkloverij van werk voorzien met een groene drek aan regulering tot gevolg.

‘We moeten onze superioriteit beter communiceren’
Dit ritueel levert baantjes op. Fundamentele zelfkritiek maakt juist werkeloos. Die blijft bij academici nagenoeg afwezig, en volgens mij bestaat hier een lineair verband. Men stelt alleen ‘we moeten onze superioriteit beter communiceren’, ook Geert de Snoo net weer in Bionieuws over de gevreesde afname van ‘draagvlak’voor natuurbescherming.

Het idee dat men zowel bij Ecologische Hoofdstructuur als Natura 2000 vaak leunt op halfzachte junkscience- en dat iedere boer met gezond verstand en ogen in zijn hoofd daar normale bedenkingen bij kan hebben – maar dan minder academisch geformuleerd- wil er eenvoudig niet in. Iets is toch niet meer waar of beter wanneer het in academische bezweringen verpakt zit?

OK, behalve dan bij Theunis Piersma op zijn Pandabeer-leerstoel en andere rabiate activisten die abstract gebabbel met beschaving verwarren…

Aanverwante berichten:

1. WC-eend onderzoek: windmolens op zee goed voor cashflow Imares
2. Han Lindeboom (Imares) wordt gastblogger voor Climategate (..)
3. Han Lindeboom (Imares) weigert antwoord op Boddeke

Bevrijdt Emma Marris de natuurbescherming en milieubeweging van hun idée fixe?

Via het blog van Matt Ridley kwam ik op het nieuwe boek van de ecologe Emma Marris: Rambunctious Garden. Hierboven de “trailer” van het boek. Wat betekent rambunctious?

Definition: loud, energetic
Synonyms: boisterous, noisy, raucous, rough, rowdy, rude, termagant, tumultous/tumultuous, turbulent, unruly
Antonyms: introverted, meek, quiet, shy

Ik heb gedacht aan “recalcitrant” of “brutaal” maar koos uiteindelijk voor “wild” als vertaling. Marris theorie sluit naadloos aan op Josef Reichholfs’ baanbrekende Stabile Ungleichgewichte en natuurlijk ook op zijn Stadtnatur: Eine neue Heimat für Tiere und Pflanzen. Grappig is dat ze de Oostvaardersplassen exemplarisch vindt terwijl Rypke en andere ecologen van het beheer van dat gebied nog wel eens gehakt maken. Leuker is de miniatuurnatuur – het plekkie waar de video is opgenomen – waar de bloggers Theo en Rypke alles van weten aangezien zij hun eigen mini-tuintjes tot ecoreservaten hebben ingericht (heren plaats graag zelf ff link naar de artikelen die jullie erover hebben gemaakt – Zie: Rypke’s tuin & Theo’s tuin).

Emma Marris nodigt ons en onze gemeenten uit om vooral maximaal in de buidel te tasten om leuke dingen te doen in tuinen en plantsoenen. De natuur is natuurlijk overal. En zo’n kinderzieltjes verpestende film als Lorax en het verdwenen bos (zie trailer) kon er niet verder naast zitten: een aarde met alleen maar plastic en geen enkel grassprietje of boompje meer. Dat is net zo’n contradictio in terminis als “milieubeweging zonder subsidie”.

Matt Ridley schrijft op zijn blog onder meer het volgende over Marris boek:

Yet even as academic ecologists have abandoned balance-of-nature thinking, it still dominates practical conservation management. Ms. Marris quotes the ecologist Daniel Botkin: “If you ask an ecologist if nature never changes, he will almost always say no. But if you ask that same ecologist to design a policy, it is almost always a balance-of-nature policy”: preserve this rare species, maintain this habitat structure, freeze in time this ecological moment, return this degraded land to a particular state, whatever the weather and whatever the novel arrivals of exotic species. Just as in our management of the economy, we think of states, not processes.

So what’s a good conservationist to do? Ms. Marris sets you free: “In a nutshell: Give up romantic notions of a stable Eden, be honest about goals and costs, keep land from mindless development and try just about everything.”

Zou deze aanbeveling aan de huidige angstindustrie zijn besteed?

Vrees van niet nu we weer lezen dat het WNF ons weer gek maakt dat wij Nederlanders veel te veel consumeren.– Dat hadden we net nodig in de economische crisis dat we echt niets meer doen en niets meer uitgeven. Wilde ik net wild in mijn auto springen om wild geld uit te geven in het tuincentrum om eens lekker wild een wilde tuin te gaan aanleggen. Mag dat ineens niet meer. Ik ga maar weer op bed liggen. WNF bedankt!

Aanverwante berichten:

1. Maak uw tuin mooier, eeh pardon klimaatbestendig (denk commercieel)
2. Vaclav Klaus op CNN: “Nieuw paradigma voor Europa”
3. Natuurbescherming: een decadente uitwas?

Interview met Vara's Vroege Vogels op 13 mei

Jan Paul van Soest preekt voor eigen parochie in een radiointerview bij Vara’s Vroege Vogels, waar hij het nieuwste rapportaan de Club van Rome toelicht: 2052: A Global Forecast for the Next Forty Years van Jorgen Randers.

http://media.vara.nl/player/popupplayer.php?id=93135

(Het interview start op 1uur 36 minuten)

Alarmist Jorgen Randers voorspelt in 2052 2 graden opwarming, dat is vergelijkbaar met een warm ipcc scenario voor de A1 scenario set, het IPCC komt niet verder dan 1.75 graden voor het warmste scenario. Van Soest vind de berekeningen van Randers nog gematigd.

Naast gepsychologiseer over “in een rouwproces ontken je ook eerst dat je geliefde overleden is”, laat Van Soest zich van zijn paranoiakant horen op 1:44:52.

En er komt een tweede factor bij: Er is, met name in de verenigde staten, een actieve door belangen gevoedde ontkenningsindustrie, een hele serie van zogenaamde denktanks en instituten die gesponsord door fossiele brandstoffen een hele serie van rapporten, pseudostudies, en pseudoexperts in stelling brengen (… enkele voorbeelden …) Dat moeten we niet onderschatten. Er is een enorme serie van activiteiten die een soort parallel universum heeft geschapen waardoor de psychologie van het toch al moeilijk kunnen zien wat er aan de hand is, nog eens extra gevoed wordt door ogenschijnlijk wetenschappelijke rapporten, studies analyses noem het allemaal maar op

Van Soest is verder niet onder de indruk van de aanbevelingen van Randers, ongeveer een half paginaatje in het boek.

Aanverwante berichten:

1. Club van Rome schrijft weer schitterende science fiction
2. Alleen Milieudefensie gelooft Jan Paul van Soest nog
3. Marcel Crok en Jan Paul van Soest op Radio 1

Het CDA bezint zich (eindelijk!)

Aanmoedigingstrofee CO2 ambitie 2011 uitgereikt

Op verzoek van christendemocraat.nl reageer ik voor hun “Het Dilemma” reeks op de onderstaande in CDA gelederen populaire opvatting. Mijn opponent (Niels van der Stappen) is voorzitter van het CDA duurzaamheidsberaad.

Opvallend is de moed van het blog om dit hete hangijzer aan te pakken en daar mij voor te vragen.
Nog opvallender is dat er helemaal geen storm van verontwaardiging opstak, en dat de enige reagerende CDA-ers juist mijn kant kiezen en zeer kritisch zijn naar hun eigen partijkader.

Mijn (op de CDA site ingekorte) reactie:
“Het ambitieniveau van Nederland met betrekking tot duurzame energie is te laag.”

In deze stelling ontbreekt een essentieel begrip, namelijk “te laag waarvoor?”

In de vele discussies die er op dit gebied spelen, worden constant als vanzelfsprekend “het klimaatprobleem” en ”het energieprobleem” als uitgangspunten gehanteerd, zonder deze nauwkeurig te specificeren.

Maar als het zg. klimaatprobleem eruit bestaat dat het klimaat heel wispelturig is en we ons dus zullen moeten blijven aanpassen; en als “het energieprobleem” erop neerkomt dat de fossiele brandstoffen pas over 400 jaar opraken; hoe bepalend moeten deze “problemen” dan nog zijn voor onze beleidsvorming?

We moeten dus eerst goed vaststellen wat we precies met de ambitie met betrekking tot duurzame energie beogen te bereiken.         

Is het ambitieniveau van Nederland met betrekking tot duurzame energie…..

1. Te laag om de wereld te redden van een allesvernietigende klimaatverandering?

a. Ja, veel te laag, volgens de aanhangers van de Anthropogenic Global Warming (AGW) hypothese.
De Europese 20% CO2 reductie in 2020 zal – ook volgens het IPCC – geen meetbaar effect op de temperatuurstijging hebben, zelfs niet als de hele wereld mee zou doen.
Maar slechts een uiterst klein deel van de landen (een handjevol Noord-Europese) is bereid mee te doen, als dat hen zelf geld of economische groei kost. De bijna 200 andere deelnemende landen aan de klimaatverdragen zijn naar de onderhandelingstafel gelokt met een bonus van honderd miljard euro per jaar.
Volgens het IPCC is wereldwijd 50% tot 80% CO2 reductie nodig om De Grote Klimaatramp af te wenden.

Dat is volstrekt illusionair, zelfs als we de groei van China, India, Brazilië en Rusland tot staan zouden weten te brengen. Iets wat moreel verwerpelijk zou zijn: ook die landen hebben recht op het streven naar een menswaardig leven voor hun burgers.

b. Nee, niet te laag, zeggen de sceptici.
Zij vinden dat de AGW hypothese puur gebaseerd is op aantoonbaar foute modellen, waarvan de uitkomsten al decennia in strijd zijn met de waarnemingen. De grote verkondiger van het AGW hypothese, het IPCC, heeft zich zeer onwetenschappelijk gedragen, waardoor haar alarmerende conclusies hun geloofwaardigheid verloren hebben.
Om op een dermate wankele basis jaarlijks honderden miljarden aan klimaatbeleid uit te geven, is volgens de sceptici gekkenwerk.

Daarbij is er, zoals al gezegd, niet eens beleid mogelijk dat de volgens het IPCC noodzakelijke 80% reductie kan bereiken. De belangrijkste China-kenner van het IPCC zelf, Marc Jaccard, is er zelfs van overtuigd dat er geen kans is op überhaupt enige reductie: de CO2 uitstoot blijft nog decennia stijgen.

De Nederlandse regering is er dan ook gelukkig toe overgegaan om de ambities voor na 2020 afhankelijk te maken van een mondiale deelname. Solistisch CO2 besparen is dwaas en peperduur symboolbeleid.

2. Te laag om onafhankelijk te worden van boosaardige energieleveranciers zoals Putin of de Arabieren?

Nee, integendeel. Want de huidige duurzame strategieën zijn bijna geheel gebaseerd op wind en zon, gecombineerd met aardgas centrales als back-up. Steenkool en uranium dat we uit bevriende landen halen wordt daarbij vervangen door gas dat (in de toekomst) vooral uit Rusland of Arabische landen moet komen. De duurzame ambitie maakt ons dus juist méér afhankelijk van de landen waar we van los willen komen.

Ook leidt duurzame stroom netto tot veel minder besparing op fossiel dan algemeen wordt gesuggereerd. De inpassing in het net wordt bij een substantieel duurzaam deel zeer problematisch, met als gevolg een daling van het rendement en dus een toename van energiegebruik van de back-up centrales. Het is zelfs niet uitgesloten dat de inpassing van veel wind en PV juist tot een netto toename van fossiel brandstofgebruik en CO2 uitstoot leidt.

3. Te laag omdat onze fossiele brandstoffen opraken?

Nee, want die raken de eerste honderden jaren niet op.
De nu al rendabele technologieën voor schaliegas, schalieolie, diepzee olie/gas, arctische olie/gas en sinds kort ook ondergrondse steenkoolvergassing, hebben samen meer dan genoeg potentieel voor nog eeuwen fossiele energievoorziening. Daar komen nog eeuwen aan huidig energiegebruik bij in de vorm van de nu nog moeilijk winbare gashydraten.

Welk probleem kies je?
Is er dus wellicht helemaal geen groot klimaat- of energieprobleem?
De werkelijkheid is, dat niet aan te tonen is dat er ook maar één dode zal vallen door onze CO2 uitstoot of het veronderstelde fossiele energietekort.
Wel sterven er elk jaar miljoenen mensen omdat ze binnenshuis op hout koken, aan ondervoeding of slechte medische verzorging, en kosten aardbevingen en overstromingen honderdduizenden mensenlevens vanwege ondeugdelijke gebouwen en dijken.

Voor de honderden miljarden die we aan CO2 reductie / duurzame energie willen gaan verspillen, kunnen we ook ontelbare échte mensenlevens redden en anderen een menswaardiger bestaan bieden.

Dat laat onverlet dat we wel degelijk een zinnig energiebeleid moeten ontwikkelen: onze welvaart, en de kans daarop van de opkomende economieën, is op goedkope energie gebaseerd. We zullen alle zeilen moeten bijzetten om energie betaalbaar en beschikbaar te houden.
Veel effectiever dan de nu bekende duurzame bronnen wind en PV is het zinniger omgaan met fossiele energie. Die blijft nog generaties onze belangrijkste bron, en we kunnen ons niet langer permitteren om deze op de huidige manier grootschalig te verspillen.

Maar dat is een ander onderwerp, dat ik uitgebreid behandelde in mijn energie in 2050 artikel.

Aanverwante berichten:

1. Echt duurzame energie geblokkeerd door industrie
2. Hajer: duurzame doelstellingen zonder CCS of nucleair onhaalbaar
3. Ontoelaatbare financiële belangen Obama’s staatssecretaris voor duurzame energie

Architect 'groen denken' spreekt discipelen toe

Earth Day populariseerde opvattingen uit populatiebiologie, geprojecteerd op mensen

Het is onvoorstelbaar knap wat één man met netwerk kan uitrichten als hij maar bijzonder capabel en gemotiveerd is. In aanloop naar de Earth Summit in Rio vandaag daarom aandacht voor de Canadese nestor en ‘mr Sustainable’ Maurice Strong, vader van de Rio-conferentie in 1992, stichter van de UNEP in 1972, waarvan hij eerste directeur was. (nu voormalig IUCN- er Achim Steiner)

‘Radicale omwenteling nodig’
De website Maurice Strong.net – die zijn carriere toelicht- brengt zijn nieuwe toespraak voor komende Earth Summit.

Volgens de klassieke ‘groene’ verhaallijn, die we bij fondsenwervende multinationals ook kennen: er is een noodtoestand (Klimaatverandering), en dus een radicale economische omwenteling nodig, waarbij Westerse landen de leiding moeten nemen.

Mensbeeld volgens populatiebiologische mores
Strong lijkt bij nadere studie één van dé meest invloedrijke figuren van afgelopen halve eeuw, die een (Angelsaksische) populatiebiologische kijk op de mensheid een sterke plaats gaf in populair denken en beleid.

Strong en gelijkgezinden zijn drijvende kracht achter een complete infrastructuur van beleids- en wetenschaps-instituten, die het Neo-malthusianisme en systeemdenken- dadelijk verder uitgelegd- inburgerden na de 2de Wereldoorlog en de (Britse) dekolonisatie van Afrika en Azie.

Ook de populaire maar wetenschappelijk omstreden ‘Ecologische Voetafdruk’zag met hulp van één van de vele spinoffs van Strong het licht. Over die spinoffs, een reeks wetenschappelijke instituten en haar filosofie gaat de rest van dit blog.

Earth Day? Mede mogelijk door Strong
Strong en zijn netwerk waren drijvende kracht achter ‘Earth Day’in april 1970, dat in de VS en dus de rest van het Westen ‘het milieu’ tot hét thema van de populaire cultuur hielp maken.

Tot verbazing van kritische geesten als Wildavsky en Douglas in ‘Risk and Culture’, die zich afvroegen in 1983 hoe sektarisch denken mainstream kon worden.

Stockholm Conferentie? Mede mogelijk door Strong
Strong is organisator van de eerste Stockholm Conferentie ‘on human environment’ in 1972(leidend tot Stockholm Institute) waar hij secretaris generaal was, leidend tot de milieutak van de VN in 1972: UNEP. Het UNEP-hoofdkantoor is gevestigd in het voormalige Britse wingewest Kenia. Strong was de eerste UNEP-directeur (nu de van IUCN afkomstige Achim Steiner).

Our Common Future? Mede mogelijk door Strong
Strong was drijvende kracht achter de Brundtland-commissie met ‘Our Common Future’in 1987 dat het begrip ‘duurzaamheid’ voor internationaal beleid van de Verenigde Naties definieerde, met de nadruk op ‘toekomstige generaties’en het voorzorgprincipe.

Institute for Sustainable Development? Mede mogelijk door StrongNeem verder de 90 Conferentie in het Canadese Vancouver (waar Greenpeace in 1971 werd opgericht) in 1990 waar plannen werden verzilverd voor het ‘onafhankelijke’ International Institute for Sustainable Development IISD: een club die de ideeën van de Brundtland-commissie uit 1987 in Canada moest verbreiden.

Oak Lake Manitoba is de geboortegrond van Strong. Geheel toevallig kwam de President van Manitoba met het IISD- idee en financiering voor het IISD op de proppen Strong is erelid van het IISD.
Het IISD was dé verspreider van alle eisen en afspraken onder de 10.000 Rio-conferentiegangers in 1992.

Rio Conferentie 1992? Kindje van Strong
Strong was drijvende kracht achter de eerste Earth Summit Rio Conferentie in 1992 die leidde tot de klimaatverdragen van UNFCCC en de Convention on Biological Diversity.

Het uitgedragen wereldbeeld: populatiebiologie volgens MalthusHet uitgedragen wereldbeeld op deze conferenties, en van mede door Strong opgezette instituten als de UNEP lijkt op het wereldbeeld van Thomas Malthus in 1798- een aarde met vaste fysieke grenzen (holisme) die mensen – ‘net als andere dieren’- niet straffeloos kunnen overschrijden. Dan volgt een negatieve feedback met rampen.

Omdat bij mensen de negatieve feedback (predatie en ziekte) ‘zoals bij andere dieren’ wegviel, is een andere feedback nodig die het overschrijden van ‘De Grens’voorkomt.

Die overtuiging vormt de basis van ‘groen denken’, en Malthusiaans denken vormt de basis van het verlangen naar de ‘steady state economy’, zoals verwoord door Herman Daly (verbonden aan de Club van Rome en haar ‘limits to growth) en is de basis van de ‘groene economie’zoals uitgedragen door de UNEP.

‘De Grens is Bereikt’
Uit Neo-Malthusianisme volgt logischerwijs de opvatting dat je de wereld kunt zien als gesloten systeem met vaste grenzen: waarbij zaken als temperatuurverandering, biodiversiteit en andere parameters een indicator zijn voor het bereiken van ‘De Grens’. Grenzen die je met een computermodel kunt berekenen.

Vaste grenzen aarde berekenen met computer
Het Malthusianisme (zie ook Erhlich zijn ‘Population Bomb, en Peter Vitousek met zijn HANPP) werd in de jaren ‘60/’70 gekoppeld aan gesloten systeemdenken uit de cybernetica: grenzen aan de groei. Het is een eufemisme, vast te stellen dat die manier van wetenschapsbeoefening aansloeg.

Alle wegen leiden naar Club van Rome
Daly is weer een student van één van de mensen achter de Club van Rome. Van het in wetenschappelijk opzicht vrij primitieve- MIT-model World3 dat ‘De Grens’ berekende op basis van populatie-ontwikkeling en veronderstelde ‘vaste ecologische grenzen. De resultaten werden bekend in ‘Limit’s to Growth’ van het echtpaar Meadows.

Hoeveel mensen- waaronder Jan Paul van Soest- hebben op basis van ‘Limits to Growth’ hun visie op de aarde bepaald, en hun levensdoel?

Neomalthusiaanse ‘Ecologische Voetafdruk? Mede mogelijk door Strong
De ook bij afgestudeerden aanhoudend populaire maar wetenschappelijk zeer omstreden neo-Malthusiaanse Ecologische Voetafdruk werd ontworpen door Mathis Wackernagel en Canadees Martin Rees van de …University of British Columbia in Vancouver.

De Voetafdruk kwam na 1992 tot stand met hulp van één van de vele spinoffs van Strong: De Earth Council in Costa Rica, in 1997 financier van een ‘voetafdruk-landenstudie’.

Earth Council? Mede mogelijk door Strong
Die Earth Council werd opgericht door Strong met de president van Costa Rica, na de door Strong opgezette Rio-conferentie in 1992. De Earth Council moest de macht van NGO’s bundelen, in plaats van dat NGO’s elkaar zouden beconcurreren.

Global Science Panel on Population? Mede mogelijk door Maurice StrongZie ook deze – te downloaden van de mede door Strong mogelijk gemaakte IIASA ontmoeting in 2001 in Den Haag bij het NIDI over het ‘wereldpopulatievraagstuk’in relatie tot ‘de klimaatverandering, onder aanwezigheid van Jan Pronk met als hoofdpanellid… Maurice Strong.

Rees echoot klassieke populatiebiologische opvattingenLees dit essay van Martin Rees van de (Canadese) Universiteit van British Columbia uit 2010 en je ziet weer de klassiek populatiebiologische verhaallijn, en het geloof in de onfeilbaarheid van computerstudies.

Waarom wil de mensheid niet luisteren naar Cassandra uit Canada?
Dat ligt aan uw evolutionaire bagage.Of zoals Rees het verwoordt

I trace this conundrum to humanity’s once-adaptive, subconscious, genetic predisposition to expand (shared with all other species), a tendency reinforced by the socially constructed economic narrative of continuous material growth.

De geest van die visie- van mensen die praten over ‘our human species’ in onze populaire cultuur – is het meest treffend verwoord door de Bloodhound Gang:

‘You and me baby are nothing but mammals’ (so let’s do it like they do on the Discovery Channel)

Ja, maar dat is toch eigenlijk ook zo, hoor ik je nu denken…Een filosifie in de jaren ’60 gepopulariseerd door auteurs als Britse zooloog Desmond Morris

Some people are more mammal than others.

Van een ecologisch econoom – Jeroen van den Bergh- teken ik de volgende uitspraak op in het wetenschapsblad Environmental Science & Technology in 2010:

‘Hoe kan het dat de voetafdruk zo wijd wordt gebruikt, terwijl hij zoveel methodologische tekortkomingen heeft’.

Ik denk dat macht, invloed en een uitgebreide academische infrastructuur die ideeën succesvol verbreiden hier een antwoord op geven. In een volgend blog ga ik daar verder op in, want ook Nederland speelt hier een grote rol, en de ‘Balatongroep’- een spinoff van de Club van Rome waar ook Wackernagel in zit.

Aanverwante berichten:

1. Met milieubeleid de economische orde omvergooien
2. 2012: het jaar waarin het academisch klimaat positief verandert
3. Adaptatie gaat het helemaal maken in 2012

Nederland moet trots zijn op zongebruinde maar ook beetje oceaanverzuurde paleoklimatoloog

De paper is er! Peer reviewed en wel. Bas van Geel is natuurlijk een van de belangrijkste bijdragers. Niemand kan zo levendig als hij vertellen over wat er in hemelsnaam gebeurde bij de extreem plotselinge overgang van het subboreaal naar het subatlanticum rond 800 voor Christus. Binnen tien jaar veranderde West-Europa van droog en warm naar zeer nat en kil. En…. it was the sun stupid! Met rotsvaste waarnemingen ondubbelzinnig bewezen. Lees maar mee op trouw.nl of kijk bij het origineel.

En zo kunnen we naast Yamal en Nevada (zie hierr) ook het nabijgelegen Meerfelder Maar in de Eifel aan onze climate hoax tours toevoegen (overnachten natuurlijk in het hotel van DWK). Bas van Geel staat zo heerlijk met zijn benen in de klei dat hij zonder blikken of blozen de vloer aan veegt met de knapste koppen van het KNMI die de rol van de zon blijven downplayen. Heerlijk was het om Bas van Geel onlangs in Nieuwspoort recht in het met Nietzsche snor uitgeruste gezicht van Rob van Dorland te horen zeggen: “Rob je hebt bijles nodig over de geschiedenis van het klimaat!” Boem die zat!

Meerfelder Maar in de Eifel

En toch wil ik diplomatiek nog wat kwijt over Bas van Geel….

Het is absoluut een feit dat elke doorgewinterde klimaatscepticus (klimaatrealist) die maatschappelijk ook maar iets wil voorstellen ergens een compromis moet sluiten om op een bepaald gebied “aardig” cq politiek correct te zijn. Bjørn Lomborg is het mooiste voorbeeld. Deze aartsscepticus volgt simpelweg het IPCC qua CO2-wetenschap en temperatuurschattingen. Onze eigen Prof. Dr. Richard Tol doet ook zo iets.

Het is allerwegen bekend dat van onze twee grootste sceptici Henk Tennekes een socialist van het oude stempel is en Bas van Geel tenminste ook wel links. Daar is natuurlijk ook helemaal niets mis mee. Waar ik moeite mee heb is dat Bas van Geel de klimaatalarmisten verwijt de wetenschap te bezoedelen door simpelweg slappe hypotheses die in het (politieke) straatje passen voor waar aan te nemen… en dat hij dit zelfs vervolgens ook doet. Hij verklaart te pas en te onpas dat door menselijke uitstoot van CO2 veroorzaakte oceaanverzuring een grote zorg is en beweert dat hij expert is op dat gebied. Dat moge zo zijn maar toch zou ik hem graag eens zien debaten met Rypke Zeilmaker op dit gebied. Vervolgens doet hij allerlei stellige uitspraken over energie en – Theo mag me terechtwijzen – hier meen ik dat hij toch echt zijn leest verlaat. Ik heb geen enkele aanwijzing dat Bas van Geels opmerkingen zoals nu ook weer gedaan in Trouw het niveau van de borrelpraat overstijgen… en dan verwonder ik me waarom hij dit doet…

Nu ja…. Newton was ook enerzijds groot denker en natuurkundige en anderzijds gewoon een obsessieve alchemist en cccultist. Einstein was recht door zee en revolutionair met zijn relativiteitstheorie maar kon de quantum mechanica niet accepteren in zijn ruime hersenpan. Bas van Geel: je hoort voor mij in dit rijtje thuis. In die zin dat je gewoon een echte integere wetenschapper bent voor wie de waarnemingen heilig zijn en die niet rust voor een elegante theorie de waarnemingen kan verklaren. Je bent een speld in de hooiberg van de huidige cargo cult science. Een rots in de branding. Ik ben oprecht zonder gekheid een groot fan!

Aanverwante berichten:

1. Zelfs Nature trekt Al Gore’s missie in twijfel
2. Trouw-lezer ziet de zonzijde
3. Groen partijorgaan ‘Trouw’ start wanhoopsoffensief tegen gezond verstand

CDA wil Nederland vergroenen met blackouts

De Ingenieur – tijdschrift van ingenieursvereniging KIVI- meldt dat Duitsland door de energiewende- de versnelde uitfasering van 8 kerncentrales- op de rand van een blackout manouvreerde.

Ook werd Duitsland van netto-exporteur van energie na de energiewende importeur (van oa Franse kernstroom) Een inspirerend voorbeeld voor CDA-politici op campagne, zo meldt Elsevier over Henk Bleker.

Bleker zei een hekel te hebben aan het woord ‘duurzaamheid’, maar wil wel toewerken naar duurzame energieopwekking. ‘Als een land als Duitsland kan afstappen van kerncentrales, kunnen wij het ook.’

Bleker moet niet met kleine hoofd denken
Zal het jonge blaadje hier een rol spelen? Het gebeurde ook bij Sicco van Mansholt, zoals beschreven door Frank Westerman in ‘De Graanrepubliek’. Jarenlang was Van Mansholt uitvoerder van het Europees Gemeenschappelijk Landbouwbeleid met opvoeren van de productie.

Toen kwam hij onder invloed van de 40 jaar jongere Petra Kelly- zijn ultralinkse maitresse- in aanraking met de CLub van Rome; Limits to Growth. En al n*****nd voor een betere toekomst werd hij zo groener dan de groenste, hij kwam terug op al zijn eerdere beleid.

Journalistiek is het oudste beroep van de wereld.
Kelly kwam in de jaren ’80 treurig aan haar einde in een Duits kraakpand. Van Bleker’s – ik zet 100 euro in dat ze links is- NRC-journaliste zal na afloop wel een boek verschijnen: mijn jaren met Bleker, waarbij jezelf omhoogp***en bij bespreking in media dan een zelfredzaam feministisch tintje zal krijgen.

Ach, zo gaan die dingen in Postmodernistan. Steeds meer politici kandidereen zich in de categorie ‘neem ze tegen zichzelf in bescherming’/ ‘vergeef hen heer, want zij weten niet wat zij doen’.

Oh ja: lees het bericht in de Ingenieur

Netbeheerder TenneT moest vorig jaar 1024 maal ingrijpen om onbalans in het net te voorkomen. Dat is bijna vier keer zo vaak als in 2010.

Inspirerend voorbeeld, dat zuurzame Duitsland.

Aanverwante berichten:

1. Engel Bleker en duivel Veerman over natuur
2. Goed nieuws: Henk Bleker veegt ‘groene’ subsidiesponzen de tent uit
3. Natura 2000: Wast Henk Bleker (CDA) imago groen met vissersbloed?

Uit zijn mond is dit oordeel vernietigend

Het grote voordeel van passen op je taalgebruik en het mijden van ad hominems is dat als je eens iets lelijks zegt, dat je woord dan ook een kracht heeft van een kanonskogel. Gisteren werd het officieel: Anthony Watts – hoofdredacteur van het meest gelezen klimaatblog ter wereld – noemt het grand CRU-geboefte nu: LIAR!

En wat hem betreft is dit een factual omschrijving. Simpelweg omdat de leugens en het bedrog nu open en bloot op straat liggen nu Steven McIntyre dankzij tussenkomst van de Britse FOI eindelijk alle Siberische locaties van de boomringmetingen heeft verkregen. Vervolgens moet je als leek door een gortdroge verhandeling op Climate Audit heen: Yamal FOI Sheds New Light on Flawed Data. Als je dat gedaan hebt dan zie je wat Anthony ziet:

In the over 7,000 published stories here on WUWT, I have never used the word “liar” in the headline to refer to CRU and the Yamal affair. That changes with this story.

I’ve always thought that with CRU, simple incompetence is a more likely explanation than malice and/or deception. For example, Phil Jones can’t even plot trends in Excel. In this particular case, I don’t think incompetence is the plausible explanation anymore. As one commenter on CA (Andy) said

“I suspect the cause of all this is an initial small lie, to cover intellectual mistakes, snowballing into a desire not to lose face, exacerbated by greater lies and compounded by group think. “

Given what I’ve witnessed and recalled from the history of the Yamal affair with Steve McIntyre’s latest investigation, I’m now quite comfortable applying the label of “liar” to the CRU regarding their handling of data, of accusations, and of FOIA.

Wat blijft er voor mij over aan dit verhaal?

Deze schitterende plaat van Yamal. Bij deze zet ik op mijn lijstje “to do in this life”: een bezoek aan Yamal. Misschien wordt dit ooit wel en toeristische trekpleister: “Unieke 14-daagse reis naar Yamal waar de bomen groeiden waarmee leugenachtige klimaatwetenschappers tussen 1990 en 2010 de Westerse wereld en vooral het oude vermoeide Europa op het spoor zetten naar de economische supercrisis van 2052″. Dat laatste jaartal is een knipoog naar het nieuwe Club van Rome rapport.

UPDATE: New visitors might need a primer for this story -

YAD06 – the Most Influential Tree in the World by Steve McIntyre
Sept. 30, 2009
http://climateaudit.org/2009/09/30/yamal-the-forest-and-the-trees/

Welkom in de EUSSR! (ik ga dit voortaan standaard onder al mijn artikelen zetten)

PS Over climate hoax travel gesproken: wat te denken van een trip naar het windmolen kraterlandschap midden in maagdelijke bossen in Vermont? Boeken kun je bij het geweldige Duitse klimaatblog notrickszone.com.

Aanverwante berichten:

1. Anthony Watts ziet door fakegate af van 1 aprilgrap
2. Watts: de aanklager zit buiten
3. Peer-2-peer review: bosbouwer over boomringen

Greenpeace verkondigt zeespiegelrampen Kiribati terwijl zeespiegel daar dáált

Meting met getijdenbakens Kiribati. Volgens Groene Pies zou het eiland wegspoelen door 'zeespiegelstijging'en dat zou onze schuld zijn

Wat claimde Greenpeace in 2006, hier bekend als Groene Pies, over de gevolgen van zeespiegelstijging voor het tropische atol Kiribati in 2006?

Already, two of the islands that make up Kiribati (a Pacific island nation) have gone under the waves, and in early 2005 others were inundated by a high spring tide that washed away farmland, contaminated wells with salt water, and flooded homes and a hospital.

en in 2005 ‘King Tide Pummels Kiribati’

As the seas continue to rise, the 92,000 people who live there could be forced to emigrate,….
en

To save coastal communities and islands like Kiribati, governments must act to penalise polluters and invest heavily in clean energy sources in order to reduce emissions

En hier in 2010 is volgens Groene Pies‘Kiribati the frontline of Climate Change.’

Maar nieuwe publicatie EOS (American Geographical Union) toont: zeespiegel Kiribati DAALT!
Wetenschapsjournalist Mark Lynas blogt er over- de zelfde man die de onderwaterconferentie op de Maldiven in scene zette: Simon Donner van de Universiteit van British Columbia ging naar Kiribati om met getijdenbakens de zeespiegelverandering te METEN van 1993 tot 2011: het resultaat – een lichte (regionale)zeespiegelDALING bij Kiribati verscheen in EOS Transactions.

En hoewel mondiaal de gemiddelde zeespiegel stijgt, geldt dat niet voor dit atol: je hebt veel regionale variatie, zoals ik ook al eerder schreef in oa Het Parool. Zie ook de enorme dip die optreedt bij een El Nino, dan kan de zeespiegel lokaal wel een halve meter DALEN.

mediageniek eiland, ideaal bruikbaar bij fondsenwerving en angstcampagnes Greenpeace

De journalisten, van Associated Press tekenden echter 9 maart dit jaar nog op

Fearing that climate change could wipe out their entire Pacific archipelago, the leaders of Kiribati are considering an unusual backup plan: moving the populace to Fiji.

Kiribati President Anote Tong told The Associated Press on Friday that his Cabinet this week endorsed a plan to buy nearly 6,000 acres on Fiji’s main island, Viti Levu. He said the fertile land, being sold by a church group for about $9.6 million, could provide an insurance policy for Kiribati’s entire population of 103,000, though he hopes it will never be necessary for everyone to leave.

“We would hope not to put everyone on one piece of land, but if it became absolutely necessary, yes, we could do it,” Tong said. “It wouldn’t be for me, personally, but would apply more to a younger generation. For them, moving won’t be a matter of choice. It’s basically going to be a matter of survival.”

Dus Greenpeace zoog alle zogenaamd door CO2 veroorzaakte rampen op Kiribati uit haar dikke fondsenwervende duim.

Let wel, dit zegt dus niets over gemiddelde mondiale zeespiegelstijging, maar over regionale variatie en attributie van gevolgen van stormen: Greenpeace geeft zelfs een slideshow met filmpjes van aan ‘de zeespiegelstijging’toegeschreven rampspoed op Kiribati.

Geen aanverwante berichten.