Persbericht PBL 1 juli 2010
Ondanks de aanhoudende economische crisis is de wereldwijde uitstoot van kooldioxide, het belangrijkste broeikasgas, in 2009 gelijk gebleven. De sterke toename van CO2-uitstoot in snel groeiende ontwikkelingslanden als China en India doet de daling in de geïndustrialiseerde wereld volledig teniet.
Dit blijkt uit vandaag gepubliceerde berekeningen van het Planbureau voor de Leefomgeving in het onderzoeksrapport “No growth in total global CO2 emissions in 2009″.
Het PBL heeft zijn berekeningen gebaseerd op recente cijfers voor energiegebruik van oliemaatschappij BP, cementproductie van de U.S. Geological Survey (USGS) en op de nieuwste versie van de Emission Database for Global Atmospheric Research (EDGAR), een samenwerkingsprogramma van het Joint Research Centre (JRC) van de Europese Commissie en het PBL.
Het planbureau heeft becijferd dat de uitstoot door verbranding van fossiele energie (incl. affakkelen van ongebruikt gas dat vrijkomt bij oliewinning en van andere industriële processen zoals cement- en ammoniakproductie) in de geïndustrialiseerde landen daalde met zeven procent. In China en India nam de uitstoot met respectievelijk 9 en 6 procent toe – ondanks een verdubbeling in China van het wind- en zonne-energievermogen voor het vijfde jaar op een rij. Bij elkaar opgeteld, betekent dit dat de uitstoot van CO2 in 2009 wereldwijd gelijk is gebleven, voor het eerst sinds 1992. Het Internationaal Energieagentschap (IEA) voorspelde eerder zelfs dat de uitstoot in 2009 met 2,6 procent zou afnemen, de grootste daling in veertig jaar. Deze verwachting is dus nog niet gerealiseerd.
De geconstateerde daling in de geïndustrialiseerde landen helpt deze landen om aan hun internationale verplichtingen van het Kyoto-protocol te voldoen. Vorig jaar lag hun uitstoot gezamenlijk tien procent onder het niveau van 1990, ruimschoots binnen het doel van het Kyoto-protocol. De geïndustrialiseerde landen, met uitzondering van de VS dat het protocol niet geratificeerd heeft, liggen op koers om gezamenlijk in de periode 2008-2012 gemiddeld 5,2 procent minder CO2 uit te stoten dan in 1990.
Deze daling hangt echter ook samen met de financiële crisis. Veel productiecapaciteit is stilgelegd, maar kan bij aantrekkende groei weer in bedrijf genomen worden. Bij herstel is de kans daarom groot dat de emissies in de geïndustrialiseerde landen snel gaan oplopen. Niettemin betekent de economische terugval dat de industrielanden gemakkelijker aan hun verplichting kunnen voldoen. Een gevolg is ook dat sommige landen minder emissierechten zullen hoeven kopen van reductieprojecten in ontwikkelingslanden dan tot dusver gedacht werd, wat betekent dat er minder geld beschikbaar komt voor vermindering van emissies in deze ontwikkelingslanden.
Uitstoot per inwoner Hoewel de uitstoot van landen als China en India in de afgelopen jaren is toegenomen, was de gemiddelde CO2-uitstoot per inwoner in 2009 nog steeds lager dan die van de industrielanden: in India 1,4 ton per persoon, in China 6 ton, in Nederland 10 ton en in de Verenigde Staten 17 ton.
Bron: pbl.nl
By KEITH BRADSHER
Published: May 6, 2010
HONG KONG — Even as China has set ambitious goals for itself in clean-energy production and reduction of global warming gases, the country’s surging demand for power from oil and coal has led to the largest six-month increase in the tonnage of human generated greenhouse gases ever by a single country.
China’s leaders are so concerned about rising energy use and declining energy efficiency that the cabinet held a special meeting this week to discuss the problem, according to a statement Thursday from the ministry of industry and information technology. Coal-fired electricity and oil sales each climbed 24 percent in the first quarter from a year earlier, on the heels of similar increases in the fourth quarter.
Lees hele artikel -> nytimes.com
Zie ook Roger Pielke. Jr.
By DONNA BRYSON (AP) – 9 hours ago
JOHANNESBURG — As the world struggles to break a deadlock in climate change negotiations, South Africa and three other influential developing nations are gathering for a strategy session to ensure poor countries are heard.
Brazil, South Africa, India and China began to coalesce as a bloc at U.N. climate talks in December in Copenhagen. The group, known as BASIC, plans a high-level meeting Sunday and Monday in Cape Town.
The size of their economies means India and China can’t be ignored, and South Africa and Brazil are good partners because of the standing they enjoy in their respective regions.
“BASIC is an important group,” said Sunita Narain of the Center for Science and Environment, an independent Indian think tank. “But only if it is willing to be the voice of the voiceless.”
Copenhagen ended with an agreement forged by the BASIC countries, the EU and the U.S. calling for reducing emissions to keep temperatures from rising more than 2 C (3.6 F) above pre-industrial levels. The nonbinding agreement also calls on rich nations to spend billions to help poor nations develop clean energy and deal with drought and other impacts of climate change.
The Copenhagen negotiators had barely packed their bags before they began to hear sharp criticism of the compromise — even from those who had helped draft it. South Africa said Copenhagen’s failure to produce a legally binding agreement was unacceptable. Several nations complained that the industrialized world should have committed to deeper cuts in the emissions of the greenhouse gases blamed for global warming.
Follow-up talks in Germany earlier this month only underlined divisions, particularly a gulf between developing nations and the industrialized world. The poor countries demand that those that grew rich off polluting industries pay to help developing nations buy clean technology and cope with the droughts, floods and other disruptions associated with global warming. Developing nations also say they cannot be denied polluting technologies, such as a a coal-fired power plant for which South Africa just received a World Bank loan despite opposition from the United States and environmental groups.
Delegates left Bonn warning there was little chance of an agreement coming out of a crucial meeting in Cancun, Mexico at the end of the year. Cancun is supposed to produce a successor to the 1997 Kyoto Protocol, whose provisions capping greenhouse gas emissions by industrial countries expire in 2012.
In some ways, BASIC is an unlikely alliance. India and China, the world’s most populous developing nations, have long been economic and political rivals. A border dispute sparked a war between the two in 1962.
South Africa and India, meanwhile, have each proposed candidates to direct the Framework Convention on Climate Change, the top U.N. climate post. The current leader of the post, Yvo de Boer, announced his resignation in February and will step down July 1.
But each of the four is on the verge of moving from developing to developed, and under pressure to reduce greenhouse gas emissions even as they argue they need polluting industries to continue to grow. China has surpassed the United States as the world’s biggest polluter.
The envisioned climate change accord that will replace the Kyoto Protocol would curtail emissions by emerging economies.
At a meeting in India in January, the BASIC group pressed developed countries to make good on the nonbinding promises made in Copenhagen to spend $10 billion to help poor countries deal with the effects of climate change.
Changhua Wu of the Climate Group, an independent international organization that lobbies governments and businesses on global warming issues, said countries must go beyond restating old positions.
“It’s difficult. How do you get people out of this political deadlock?” said Wu, who oversees China programs for the Climate Group. “I wish the BASIC four could be more constructive. But it’s not just the BASIC four that should be more constructive.”
Bron: AP
China Human Development Report 2009/10
If climate change impacts are not adequately addressed in China, there is a danger that three decades of achievements may be reversed. China’s most strategic choice is therefore to embark on a low carbon development path that will preserve and increase its human development achievements in the years to come. The political leadership recognizes this necessity and is determined to move forward, as expressed in resolutions, speeches and China’s pledge to the Copenhagen Accord. The challenge is to do this in a systematic way that builds on past achievements and simultaneously achieves human development objectives.
China’s National Human Development Report for 2009/10 examines some of the key issues related to China’s transition to a low carbon economy.
http://www.policyinnovations.org/ideas/policy_library/data/01574 Download het hele rapport: nhdr2010e.pdf
Afgelopen vrijdag onderaan pagina 7 NRC: interview van NRC-klimaatblogger Paul Luttikhuis met scheidend VN-klimaatchef Yvo de Boer, die zoals bekend komende zomer start als klimaatconsultant bij KPMG. Het grijze stukje is grotendeels na te lezen in een korter online artikel. Het lange verhaal (download pdf) bevat een aantal opmerkelijke passages. Wat dacht je van deze:
Zelfs als we morgen tot de conclusie komen dat het hele rapport van het IPCC een bij elkaar gelogen broodje aap is, verandert dat niets aan de economische strategie van China.
Dit ene zinnetje vormt een complete schatkamer aan connotaties, bijbedoelingen en illusies. Wie had enkele maanden geleden kunnen denken dat iemand als Yvo de Boer het IPCC ooit in een adem zou noemen met “broodje aap”? Dat is toch alsof een restauranthouder zegt: “zelfs als die hondendrol echt in de pan is gevallen, smaakt deze soep toch overheerlijk”. Dat het gebeurt laat zien hoe veilig men zich waant achter de ultieme verdedigingslijn die is opgetrokken: “zelfs als van het hele CO2-verhaal geen donder klopt, blijft ons economische en geopolitieke verhaal 100% overeind”. Zo iets.
Maar waarom noemt Yvo de Boer China in dit zinnetje? We lezen door:
Lees verder »
Voorspellen is een vak apart
Het gemiddelde ligt daar met 0,260 ruim onder, volgens de data die Roy Spencer heeft gepubliceerd op basis van UAH MSU metingen. Ra ra hoe kan dat nu weer?
Spin?
Zelf laat ik de hardcore klimatologie graag over aan Marcel, ieder zijn ding. Wat me vooral interesseert is de klimaatspin via Reuters op dat moment, 30 december 2008. Was deze vorig jaar nodig om de neuzen eensgezind richting Global Warming te houden? Het bericht stelt: ‘Professor Phil Jones, director of the climate research unit at the University of East Anglia, said global warming had not gone away despite the fact that 2009, like the year just gone, would not break records. In oktober vorig jaar was in Londen net de vroegste sneeuw gevallen sinds 1930. Zulke gebeurtenissen hebben invloed op de publieke opinie, net als de recordsneeuw van nu.
we missen onze warmte
Natuurlijk zaten de climategate-wetenschappers van CRU vorig jaar ook met de afkoeling in hun maag, en het verlies van de hearts and minds voor global warming. Kijk maar in deze email van Phil Jones, de directeur van het CRU op 5 januari 2009
>—–Original Message—– >From: Phil Jones [mailto:p.jones@xxxxxxxxx.xxx] >Sent: 05 January 2009 16:18 >To: Johns, Tim; Folland, Chris >Cc: Smith, Doug; Johns, Tim >Subject: Re: FW: Temperatures in 2009 > Tim, Chris, > I hope you’re not right about the lack of warming lasting > till about 2020. I’d rather hoped to see the earlier Met Office > press release with Doug’s paper that said something like - > half the years to 2014 would exceed the warmest year currently on > record, 1998! > Still a way to go before 2014. > > I seem to be getting an email a week from skeptics saying > where’s the warming gone. I know the warming is on the decadal > scale, but it would be nice to wear their smug grins away.
>—–Original Message—– >From: Phil Jones [mailto:p.jones@xxxxxxxxx.xxx] >Sent: 05 January 2009 16:18 >To: Johns, Tim; Folland, Chris >Cc: Smith, Doug; Johns, Tim >Subject: Re: FW: Temperatures in 2009
> Tim, Chris, > I hope you’re not right about the lack of warming lasting > till about 2020. I’d rather hoped to see the earlier Met Office > press release with Doug’s paper that said something like - > half the years to 2014 would exceed the warmest year currently on > record, 1998! > Still a way to go before 2014. > > I seem to be getting an email a week from skeptics saying > where’s the warming gone. I know the warming is on the decadal > scale, but it would be nice to wear their smug grins away.
Maar er zijn oplossingen. Een factor die letterlijk roet in het eten kan gooien van voorspellingen van Phil Jones en zijn CRU is bijvoorbeeld zwaveldioxide, SO2. Terwijl wij sinds de jaren zeventig onze SO2-uitstoot succesvol wisten te verminderen, lijken India en China de nieuwe bron te worden.
Chinese zwavel
En hier komt de sulfaathypothese om de hoek kijken in de onderlinge correspondentie in de CRU-emails. Deze hypothese is wel gebruikt om de mondiale afkoeling tussen de jaren veertig en zeventig van de vorige eeuw te verklaren. Een mogelijke extra afkoeling zou nu volgen omdat extra aerosolen uit China en India (roet en SO2) in de lucht de zonnestraling zouden temperen, tenminste, zo schrijft Michael mc Cracken aan Phil Jones en John Holdren, de adviseur van Obama. ‘Je moet je indekken, voor als je voorspelling niet uitkomt’, schrijft hij.
We hadden het kunnen weten. Het waren niet de Russen die de CRU e-mails hebben gehackt (zoals we in dit artikel nog suggereerden), maar de Chinezen. De Mail on Sunday heeft de Russen zover gekregen dat ze de route hebben geopenbaard waarlangs de e-mails op de beruchte server in Tomsk waren terecht gekomen. De Russen voldeden graag aan dit verzoek om openbaarheid van informatie om zo hun eigen “onschuld” te bewijzen. In het resulterende nieuwsartikel lezen we dat het station voor Tomsk een open access server van de Maleise telecomgigant Telekom Malaysia Berhad is geweest. Een groot deel van het Chinese internetverkeer loopt via servers van dit bedrijf.
Flinterdun Het bewijs voor de Chinese connectie is natuurlijk flinterdun. Maar je zou het ook kunnen omdraaien: is er enig bewijs dat de Chinese geheime dienst (Ministry of State Security – MSS) een uitzondering zou maken voor klimaat in haar streven om op alle mogelijke manieren zo veel mogelijk economisch en strategisch waardevolle informatie boven tafel te krijgen? In deze analyse van de Russische FSB versus de Chinese MSS vinden we deze treffende omschrijving: “The Chinese, via their MSS, has a mission set towards that of technical knowledge and physical collection of all things that may help them stay with and/or ahead of the rest of the world.”
Walk the network Laten we de omdraaiing van de bewijsvoering wat verder doorvoeren. CNN had 11 december al een analyse (video en artikel) van de zoektocht naar de hackers van de CRU e-mails. Daarin zegt een IT security expert: “With the high stakes involved in the climate debate it had to happen that some climate research institutes’ emails were hacked.” En Neal Watkins, from security software firm, Symantec: “They got in via the Internet, via emails, via spam, via the Web face and the infrastructure. Once they are in, they walk the network.”
Useful idiots OK. Met deze statements weten we dat een hack van buiten minstens even waarschijnlijk is als een mol van binnen. Het argument dat het een mol moet zijn geweest omdat een hacker niet de tijd zou hebben gehad om al die e-mails te filteren is niet valide: Once they are in, they walk the network! Misschien leest een eenzame hacker of een heel legertje al ruim tien jaar gezellig mee met Phil Jones et al.. Nu hebben we nog bewijzen nodig dat de hackers Chinees waren. Weer quoten we CNN: Chinese hackers no site is safe. Lees in dit artikel van maart 2008 kort nadat een Cinese hack op het Pentagon bekend werd (ook helemaal in lijn met de hierboven gelinkte analyse) dat de Chinese regering en de MSS een interessante symbiose zijn aangegaan met de Chinese hackerscommunity: ”These hacker groups in my opinion are not agents of the Chinese state,” aldus James Mulvenon van het Center for Intelligence Research and Analysis. “They are sort of useful idiots for the Beijing regime. These young hackers are tolerated by the regime provided that they do not conduct attacks inside of China.” Hij voegt eraan toe dat de Chinese overheid deze hackers soms achteraf betaalt voor hun diensten.
Hieronder een lijstje beroemde Chinese hacks en…. een mogelijk motief van de Chinese regering.
Twee triljoen dollar consumenten- en belastinggeld. Dat is het bedrag dat in 2020 zou moeten omgaan in emissiehandel, wanneer Kopenhagen het ‘succes’wordt dat grootbankiers en ons media-establishment wensen. Kon je als bank eerst alleen speculeren op schuld, rente zoals we dat noemen. (Het in stand houden van schuld is de basis van bankierswinst) Nu kunnen banken ook speculeren op schuldgevoel, specifieker klimaatschuld. Het is financieel gezien dus niet onbelangrijk dat dit schuldgevoel in stand blijft. Het aantal ondernemingen dat zich op de compensatiemarkt stort, van Green Seat tot Face Foundation loopt in de honderden. Ook de Triodosbank en Rabobank lussen er wel pap van.
Sinds Kyoto bestaat het CDM-systeem: het Clean Development Mechanism.Hierbij kunnen Europese landen en Japan hun CO2-zonden afkopen, door emissierechten in te kopen via een centrale CDM-instantie. Die rechten compenseren het feit, dat wij niet én economisch kunnen groeien, én CO2 verminderen. De groei in CO2-uitstoot verliep de afgelopen 20 jaar lineair met de groei van onze economie.
Dus moeten wij onze zonden afkopen, en CDM voorziet hierin. Het laaghangende fruit in het buitenland is hierbij target. Een stinkende bruinkoolcentrale vervangen in Bulgarije door een schonere gascentrale, het kan worden gefinancierd via onze CO2-schuld. Dat lijkt op zich nuttig. Die emissierechten kunnen buitenlanden dus omzetten in technologie, waarbij men verwacht dat deze CO2 bespaart. Ons land staat samen met Japan in de wereldtop 3, wat betreft het afkopen van CO2-schuld en de handel in CDM-credits. Wij kopen van 2008 tot 2012 jaarlijks al 10 procent van onze jaarlijks ‘klimaatschuld’ af, 20 Megaton CO2-equivalent van 2008 tot 2012.
Ook aardig om te weten is dat Lex de Jonge lid is van het Executive Board van de internationale Clean Development Mechanism (CDM), dat emissierechten doorverkoopt aan landen en projecten faciliteert. Waarom? Lex de Jonge is ook hoofd inkoop van die CDM-credits bij het Ministerie van Vrom. Het is VROM dat deze rechten weer doorverkoopt aan bedrijven in NL (die dan die credits mogen uitgeven aan projecten in het buitenland,) Het CDM wijst die projecten aan. Laten we De Jonge’s dubbelrol positief uitleggen en zeggen dat de lijnen tussen VROM en CDM erg kort zijn. Het zal vast geen verklaring zijn voor het feit dat ons land gemiddeld meer CDM-credits aan bedrijven uitgeeft dan andere Europese landen. Zo is De Jonge niet.
(17 reacties)
