We hadden het kunnen weten. Het waren niet de Russen die de CRU e-mails hebben gehackt (zoals we in dit artikel nog suggereerden), maar de Chinezen. De Mail on Sunday heeft de Russen zover gekregen dat ze de route hebben geopenbaard waarlangs de e-mails op de beruchte server in Tomsk waren terecht gekomen. De Russen voldeden graag aan dit verzoek om openbaarheid van informatie om zo hun eigen “onschuld” te bewijzen. In het resulterende nieuwsartikel lezen we dat het station voor Tomsk een open access server van de Maleise telecomgigant Telekom Malaysia Berhad is geweest. Een groot deel van het Chinese internetverkeer loopt via servers van dit bedrijf.

Flinterdun
Het bewijs voor de Chinese connectie is natuurlijk flinterdun. Maar je zou het ook kunnen omdraaien: is er enig bewijs dat de Chinese geheime dienst (Ministry of State Security – MSS) een uitzondering zou maken voor klimaat in haar streven om op alle mogelijke manieren zo veel mogelijk economisch en strategisch waardevolle informatie boven tafel te krijgen? In deze analyse van de Russische FSB versus de Chinese MSS vinden we deze treffende omschrijving: “The Chinese, via their MSS, has a mission set towards that of technical knowledge and physical collection of all things that may help them stay with and/or ahead of the rest of the world.”

Walk the network
Laten we de omdraaiing van de bewijsvoering wat verder doorvoeren. CNN had 11 december al een analyse (video en artikel) van de zoektocht naar de hackers van de CRU e-mails. Daarin zegt een IT security expert: “With the high stakes involved in the climate debate it had to happen that some climate research institutes’ emails were hacked.” En Neal Watkins, from security software firm, Symantec: “They got in via the Internet, via emails, via spam, via the Web face and the infrastructure. Once they are in, they walk the network.”

Useful idiots
OK. Met deze statements weten we dat een hack van buiten minstens even waarschijnlijk is als een mol van binnen. Het argument dat het een mol moet zijn geweest omdat een hacker niet de tijd zou hebben gehad om al die e-mails te filteren is niet valide: Once they are in, they walk the network! Misschien leest een eenzame hacker of een heel legertje al ruim tien jaar gezellig mee met Phil Jones et al.. Nu hebben we nog bewijzen nodig dat de hackers Chinees waren. Weer quoten we CNN: Chinese hackers no site is safe. Lees in dit artikel van maart 2008 kort nadat een Cinese hack op het Pentagon bekend werd (ook helemaal in lijn met de hierboven gelinkte analyse) dat de Chinese regering en de MSS een interessante symbiose zijn aangegaan met de Chinese hackerscommunity: ”These hacker groups in my opinion are not agents of the Chinese state,” aldus James Mulvenon van het Center for Intelligence Research and Analysis. “They are sort of useful idiots for the Beijing regime. These young hackers are tolerated by the regime provided that they do not conduct attacks inside of China.” Hij voegt eraan toe dat de Chinese overheid deze hackers soms achteraf betaalt voor hun diensten.

Hieronder een lijstje beroemde Chinese hacks en…. een mogelijk motief van de Chinese regering.

Lees verder »

Twee triljoen dollar consumenten- en belastinggeld. Dat is het bedrag dat in 2020 zou moeten omgaan in emissiehandel, wanneer Kopenhagen het ‘succes’wordt dat grootbankiers en ons media-establishment wensen. Kon je als bank eerst alleen speculeren op schuld, rente zoals we dat noemen. (Het in stand houden van schuld is de basis van bankierswinst) Nu kunnen banken ook speculeren op schuldgevoel, specifieker klimaatschuld. Het is financieel gezien dus niet onbelangrijk dat dit schuldgevoel in stand blijft. Het aantal ondernemingen dat zich op de compensatiemarkt stort, van Green Seat tot Face Foundation loopt in de honderden. Ook de Triodosbank en Rabobank lussen er wel pap van.

Sinds Kyoto bestaat het CDM-systeem: het Clean Development Mechanism.Hierbij kunnen Europese landen en Japan hun CO2-zonden afkopen, door emissierechten in te kopen via een centrale CDM-instantie. Die rechten compenseren het feit, dat wij niet én economisch kunnen groeien, én CO2 verminderen. De groei in CO2-uitstoot verliep de afgelopen 20 jaar lineair met de groei van onze economie.

Dus moeten wij onze zonden afkopen, en CDM voorziet hierin. Het laaghangende fruit in het buitenland is hierbij target. Een stinkende bruinkoolcentrale vervangen in Bulgarije door een schonere gascentrale, het kan worden gefinancierd via onze CO2-schuld. Dat lijkt op zich nuttig. Die emissierechten kunnen buitenlanden dus omzetten in technologie, waarbij men verwacht dat deze CO2 bespaart. Ons land staat samen met Japan in de wereldtop 3, wat betreft het afkopen van CO2-schuld en de handel in CDM-credits. Wij kopen van 2008 tot 2012 jaarlijks al 10 procent van onze jaarlijks ‘klimaatschuld’ af, 20 Megaton CO2-equivalent van 2008 tot 2012.

Ook aardig om te weten is dat Lex de Jonge lid is van het Executive Board van de internationale Clean Development Mechanism (CDM), dat emissierechten doorverkoopt aan landen en projecten faciliteert. Waarom? Lex de Jonge is ook hoofd inkoop van die CDM-credits bij het Ministerie van Vrom. Het is VROM dat deze rechten weer doorverkoopt aan bedrijven in NL (die dan die credits mogen uitgeven aan projecten in het buitenland,) Het CDM wijst die projecten aan. Laten we De Jonge’s dubbelrol positief uitleggen en zeggen dat de lijnen tussen VROM en CDM erg kort zijn. Het zal vast geen verklaring zijn voor het feit dat ons land gemiddeld meer CDM-credits aan bedrijven uitgeeft dan andere Europese landen. Zo is De Jonge niet.

Lees verder »