Close preview
Het aftellen is begonnen, niet voor de finale van zondag, maar voor het rapport van Muir Russell over climategate. Het rapport zal om 14 uur Nederlandse tijd vrijgegeven worden. Enkele Britse journalisten hebben het onder embargo gekregen. Voor de echte diehards is hier een blog om vandaag te volgen.
De journalist in kwestie, Damian Carrington, schreef om 12 uur Nederlandse tijd dat het rapport 160 pagina’s dik is:
11.00am: Now I hate to be a tease, but I have just got a copy of the Muir Russell review – under pain-of-death embargo until 1pm. So I can’t say more but it has led me to my first reverse ferret of the day of the day: the report is 160 pages long, not 500.
Andere blogs om later te volgen zijn uiteraard Climate Audit, Bishop Hill, Eureferendum, Pielke jr, Dot Earth.
Vandaag las ik op de website van het IAC Panel, dat het IPCC onder de loep neemt, dat er volgende week dinsdag 15 juni een hoorzitting gehouden zal worden in Montreal, Canada. Er zullen wetenschappers met ‘varying perspectives’ uitgenodigd worden. De grote vraag is dus of McIntyre en McKitrick en wellicht enkele Amerikaanse critici uitgenodigd zullen worden. Een paar weken geleden, nadat Robbert Dijkgraaf op radio 1 al liet weten dat de volgende bijeenkomst in Canada zou plaatsvinden, lieten McIntyre en McKitrick weten niet benaderd te zijn door het IAC Panel. De lijst met genodigden is nog niet beschikbaar.
Het InterAcademy Council Committee heeft inmiddels ook een uitgebreide vragenlijst op de website gezet, die door iedereen ingevuld kan worden. Ik heb mijn tanden er meteen maar ingezet. Alle vragen en mijn antwoorden volgen hieronder. Als er lezers zijn van deze site die zelf ook antwoorden in sturen, dan zijn ze welkom om hun antwoorden ook hier te plaatsen.
[Update 16:30 uur] McIntyre en McKitrick laten per e-mail weten (nog?) niet uitgenodigd te zijn. McIntyre laat tevens weten dat Judith Curry wel een uitnodiging heeft ontvangen van het IAC Panel om schriftelijk iets in te dienen. Dit doet vermoeden dat het Panel op ‘safe’ speelt. Ze nodigen wel ‘critici’ uit, maar alleen diegenen die behoren tot de mainstream klimaatgemeenschap, zeg maar de categorie Judith Curry en Hans von Storch.
[Update 10 juni] De sprekers zijn bekend en ik zat er niet ver naast met mijn vermoedens van gisteren. Als ‘critici’ zijn uitgenodigd John Christy en Hans von Storch. Dus zelfs in de achtertuin van McIntyre en McKitrick worden ze niet gevraagd naar hun mening, terwijl Von Storch (naar ik aanneem) wordt ingevlogen vanuit Duitsland. Het IAC is de vijfde commissie die zich buigt over climategate/fouten in IPCC en de vijfde die weigert om naar de versie van McIntyre en McKitrick te luisteren. En dan vindt de klimaatgemeenschap het nog steeds vreemd dat er zulke negatieve sentimenten leven jegens de klimaatwetenschap en het IPCC. Volledig programma op http://reviewipcc.interacademycouncil.net/IACIPCCMontreal.html
[Update 10 juni] Bishop Hill pikt de afwezigheid van McIntyre en McKitrick op.
Lees verder »
James Delingpole
Je zou bijna zeggen ‘the science is settled’, want het lukt onderzoekers nog steeds niet om de hypothese van antropogene opwarming (AGW) aannemelijk te maken. Om die reden kunnen we volgens Richard Lindzen, de term ‘climate sceptic’ maar beter laten vallen:
Scepticism implies doubts about a plausible proposition. Current global warming alarmism hardly represents a plausible proposition.
James Delingpole, de blogger van de Daily Telegraph die Climategate in een stroomversnelling bracht, ging afgelopen dinsdag nog een stap verder in zijn bijdrage op de 4th International Conference on Climate Change (ICCC):
Het is nooit een wetenschappelijk debat geweest, maar een oorlog.
Creatieve destructie Een van de dingen die we, volgens Delingpole, hebben geleerd van Climategate is dat de meest vooraanstaande klimaatwetenschappers niet geïnteresseerd zijn in wetenschap. Echte wetenschap gaat om het onderuit halen van theorieën, om creatieve destructie, waarbij de onderzoeker bereid moet zijn om zijn eigen lievelingetjes om zeep te helpen. Het gaat ook om het zonder vooringenomenheid luisteren naar en debatteren met mensen die het niet met je eens zijn.
Climategate laat zien dat klimaatwetenschappers er juist op uit waren om hun tegenstanders monddood te maken. En nog steeds zijn. Omdat ze geen wetenschappelijke argumenten hebben, beroepen ze zich daarvoor op hun autoriteit. Via de Britse Royal Society bijvoorbeeld.
The Royal Society believes in AGW and the Royal Society is, like, really old and distinguished, so AGW must be true.
Het AGW-debat gaat helemaal niet over wetenschap, stelt Delingpole. Het is een botsing tussen wereldbeelden met aan de ene kant als wetenschappers vermomde activisten die de mensheid zien als een blot, een smet op de aarde. Ze worden niet moe om te wijzen op de gevaren van overbevolking en de grenzen aan de groei. Het liefst zouden ze een eind willen maken aan het kapitalisme en terugkeren naar de Middeleeuwen.
Aan de andere kant staan mensen, die menen dat we de afgelopen eeuwen aardig wat hebben bereikt (‘done some pretty good shit’). We zijn rijker, leven langer, weten meer en zijn een stuk gezonder dan een paar honderd jaar geleden. Ook in cultureel opzicht kunnen we trots zijn op wat er de afgelopen eeuwen is gecreëerd: van de Sixtijnse Kapel tot en met Molière, Shakespeare en Goethe.
Het klimaatdebat gaat tussen de mensen die houden van het leven, de happy people versus de forces of green darkness met Al Gore als de wicked toad. Het zal duidelijk zijn aan welke kant Delingpole staat:
We should fight for the right to be happy.
Louise Fresco is een van de twaalf panelleden die namens de InterAcademy Council het IPCC gaat doorlichten. Dat is vandaag bekend gemaakt. Voorzitter van de commissie is de econoom Harold T. Shapiro, oud-president van Princeton University. Rond het onderzoek is een aparte website aangemaakt: http://reviewipcc.interacademycouncil.net/
Op het eerste oog heeft het IAC voornamelijk voor ‘buitenstaanders’ gekozen, wat verstandig is. De enige prominente klimaatonderzoeker is Syukuro Manabe, een van de grondleggers van klimaatmodellen.
De komende dagen zullen de verschillende kandidaten ongetwijfeld onder de loep genomen worden in de blogosfeer. Laten wij aftrappen met wat recente betrokkenheid van Fresco in het klimaatdebat. Ze zat in de veelbesproken Deltacommissie van Veerman en verdedigde later in de Volkskrant samen met Veerman het rapport van die commissie.
Gevonden door Hans Erren: interview met klimaatwetenschapper Judith Curry
Bron: http://www.collide-a-scape.com/2010/04/23/an-inconvenient-provocateur/
Fragment:
“With respect to the torquing of the science by the IPCC, there are many small examples, but I describe here three broad issues:
Er was relatief weinig aandacht gisteren tijdens de hoorzitting voor climategate. Kees Vendrik van Groen Links daagde ons uit om hard te maken wat de overeenkomsten zijn tussen Watergate en Climategate. Een lastige vraag want hoe vergelijk je twee zulke verschillende schandalen. Het punt dat Vendrik probeerde te maken is dat climategate in het niet valt bij het Watergate-schandaal en dat de naam dus overtrokken is. Rypke wees terecht op de Freedom of Information Act-verzoeken die door CRU geblokkeerd zijn. Hajo legde uit hoe de naam climategate binnen enkele dagen na de e-mail hack of lek in zwang raakte en dat om praktische redenen daarom gekozen is voor climategate.nl. Ik denk dat we pas over een paar jaar kunnen duiden hoe groot het ‘schandaal’ climategate werkelijk is.
Diederik Samsom van de PvdA vroeg ons (van climategate.nl) hoe we aankijken tegen de twee rapporten die naar aanleiding van climategate zijn verschenen over CRU en die CRU en Phil Jones grotendeels zouden vrijpleiten. Ik antwoordde iets in de geest van dat de onderzoeken helaas erg beperkt van aard waren en dat beide commissies niet de moeite hebben genomen om te praten met onderzoekers die in de climategate e-mails onder vuur liggen, zoals McIntyre en McKitrick.
Velen blijven climategate als een op zichzelf staand ‘incident’ zien dat verder niets te maken heeft met het functioneren van het IPCC, het directe onderwerp van de hoorzitting van gisteren. Een altijd oplettende Stephen McIntyre merkte vandaag op dat dit ook voor Robbert Dijkgraaf geldt, die zoals bekend uit hoofde van zijn co-voorzitterschap van de InterAcademy Council (IAC), leiding zal geven aan een onderzoek dat IPCC-procedures tegen het licht gaat houden. In een interview in NRC dat vertaald is in het Engels zegt Dijkgraaf over climategate:
Those emails are not directly related to the work of the IPCC.
Richard Tol, die in Ierland woont, zou maandag via een videoverbinding deelnemen aan de hoorzitting in de Tweede Kamer over het IPCC. In het definitieve programma ontbreekt zijn naam echter en ook die van de Amerikaan John Christy. Dat doet vermoeden dat de commissie het optuigen van een videoverbinding teveel moeite vond, gegeven het toch al grote aantal genodigden. Dat vermoeden werd vandaag inderdaad bevestigd door een van de organisatoren van de hoorzitting en zij verontschuldigde zich per e-mail dat Tol hiervan niet eerder op de hoogte was gesteld (het was er in alle drukte tussendoor geglipt).
Hoewel verklaarbaar is de verwijdering van Tol en Christy van de lijst van genodigden om deze ‘technische’ reden op zijn minst wat onwelgevallig. Beiden zijn actief betrokken geweest bij verschillende IPCC-rapporten en beiden zijn heel kritisch over het IPCC. Onder de nu wel genodigde sceptici is bij lange na niet de IPCC-expertise aanwezig waarover Tol en Christy beschikken.
De genodigden dienden voor 6 april een A4tje in te dienen met punten die ze wilden inbrengen. Tol had dit al gedaan wat betekent dat de beslissing om hem toch weer te schrappen pas na 6 april genomen is. Tol voelt zich ‘geweerd van de hoorzitting’. Hieronder zijn ingebrachte punten, het is aan de lezer om te beoordelen hoe relevant zijn bijdrage geweest zou zijn aan de hoorzitting.
Een uitgebreid verslag van Ross McKitrick over zijn ervaringen met IPCC en zijn pogingen om een kritisch artikel gepubliceerd te krijgen in de vakliteratuur werd terecht opgepikt door een aantal blogs (hier en hier bijvoorbeeld). Het stuk is in mijn ogen de beste samenvatting van alles wat er fout gaat in het klimaatdebat.
Hoewel ik iedereen aanraad het stuk integraal te lezen (het is gedetailleerd maar nooit saai) zal ik hieronder puntsgewijs en chronologisch een samenvatting geven van de gebeurtenissen. Ik heb deze casus tevens gebruikt voor mijn bijdrage aan de hoorzitting van de VROM-commissie op 19 april.
Logische reacties vandaag op het rapport van het Britse parlement over climategate. Aanhangers van de broeikashypothese vieren het rapport als een totale overwinning. ‘Klimaatdata niet gemanipuleerd’, kop NRC, en veel andere stukken in de media openen met ‘Climategate wetenschappers onschuldig’.
Critici zijn ontevreden maar amper verrast. De verwachtingen van sceptici waren al laag gespannen na de hoorzitting enkele weken geleden waarin Phil Jones nauwelijks de duimschroeven werden aangedraaid.
We thougth that the post on climategate.nl about Ravetz’ Post-Normal Science was interesting enough to translate in English, so that followers of the discussion on Watts Up With That and other blogs can also read it. So here it is, almost as long as Ravetz’ original essay.
Post-normal failings
By Jaap Hanekamp
Should climate-change trigger the switch from normal to post-normal science? Ravetz, as the major proponent of post-normality in science, thinks that it should. As stated in this blog post on WUWT:
‘We can understand the root cause of Climategate as a case of scientists constrained to attempt to do normal science in a post-normal situation. But climate change had never been a really ‘normal’ science, because the policy implications were always present and strong, even overwhelming. Indeed, if we look at the definition of ‘post-normal science’, we see how well it fits: facts uncertain, values in dispute, stakes high, and decisions urgent.’
