Met het risico een reactierel of erger te ontketenen, begin ik deze vrijdag met mijn ontsteltenis te uiten over het feit dat afgelopen woensdag en donderdag midden in onze Tweede Kamer een man zich ernstig met de Nederlandse politiek heeft bemoeid, waarvan we allemaal dachten dat hij na zijn welverdiende terugtreden uit de Kamer, het schrijven van zijn omstreden boek “Klimaatactivist in de Politiek” en het in ontvangst nemen van een taart daarvoor het respect zou opbrengen nooit meer van zich te laten horen: Wijnand Duyvendak (afbeelding is van zijn eigen VARA-weblog).
Vak K Enfin. Terwijl er net een regeling gaat komen dat slachtoffers worden geïnformeerd als misdadigers met verlof gaan (ja deze vergelijking is om met Geenstijl te spreken tendentieus en nodeloos kwetsend), was Duyvendak zonder dat de Nederlandse belastingbetaler was gewaarschuwd ineens terug in de Kamer en hoe! Vanuit het ministeriële vak K van de Tweede Kamer presenteerden Wijnand D., zijn partijgenoot Kees Vendrik, ene mevrouw Moerman (volgens Richard de Mos een geitenwollensokkentype; wie o wie?) wat in de bespreking door Diederik Samsom werd gedoopt tot de “kolenwet-Duyvendak/Vendrik”.
Heel kort gezegd komt die initiatiefwet voor wijziging van hoofdstuk V. Kolenbelasting van de Wet belastingen op milieugrondslag hierop neer:
Waarom wordt dit wetsvoorstel ook wel de “barbecuebelasting” genoemd?
Lees verder »
Het hierboven afgebeelde schip is de Gjøa, het schip waarmee Roald Amundsen met een zeskoppige bemanning tussen 1903 en 1906, als eerste de Noordwest-Passage volbracht. Aha! Dit wordt vast een artikel over klimaat en zeeijs? Mispoes, we gaan het hebben over “less-is-more”. Aan het slot van dit betoog zal misschien duidelijk zijn dat de grootste voorstanders van “consuminderen”, als het op beleid aankomt de grootse “meerderaars” zijn. En dan niet eens uit kwade opzet, maar gewoon omdat ze de filosofie van “less-is-more” niet begrijpen en niet verinnerlijkt hebben.
Even voor de duidelijkheid: Diederik Samsom (PvdA) is geen proponent van “consuminderen”. In een door consuminderaars zwaar bekritiseerd interview met Milieudefensie (link) toont hij zich een voorstander van groei en technologische oplossingen voor het energie- en milieuvraagstuk. Zijn middenpositie maakt een statement van zijn zijde tijdens de recente hoorzitting van de vaste Kamercommissie VROM extra interessant:
Ik stel tot slot de vraag over de bus versus het amfibievoertuig. Het is natuurlijk mooi gezegd, maar daarmee worden alle onzekerheden bij ons neergelegd en moeten wij beleid maken dat tegen alle onzekerheden kan. Dat bestaat ook niet hoor. De oneindige hoeveelheid geld die daarvoor beschikbaar moet zijn, bestaat namelijk niet. Wij moeten keuzes maken. Ik leg de vraag dus weer terug. Het is leuk om ons te adviseren om iets te maken dat gewoon tegen de onzekerheden van de wetenschap kan, maar volgens mij moeten wij worden geadviseerd om een knoop te kunnen doorhakken. Wij moeten dat op de verstandigste manier kunnen doen. Ik kan niet zoveel met het advies om de bus om te bouwen tot een heel duur ding dat inderdaad zonder problemen de bocht kan uitvliegen. Dat geld hebben wij gewoon niet of dat wil een van ons er niet aan uitgeven, dat kan ook nog. Hebben de heren een voor de politiek iets bruikbaarder advies?
De metafoor van de bus stamt uit vrij heftige woordenwisselingen tijdens klimaatdebatten tussen Samsom en Richard de Mos (PVV). Jeroen van der Sluijs borduurde tijdens de hoorzitting voort op dit thema. Hieronder de passage waarin Van der Sluijs het amfibievoertuig introduceert, die we in bovenstaande quote van Samsom terugzien als zijnde onbetaalbaar want oneindig duur:
Ik heb met belangstelling uw eerdere beraadslagingen gelezen, waarin de metafoor van een snelrijdende bus in de mist werd gebruikt. Daar werd verschillend tegen aangekeken, want wat was nu het gaspedaal en wat de rem! Het lijkt erop dat u op zoek bent naar de perfecte TomTom om u de weg door de mist te laten wijzen. Dat is echter de verkeerde zoektocht, want die TomTom bestaat niet en de wetenschap zal u die ook niet kunnen leveren. U zult dus moeten leren leven met het idee dat de weg misschien wel eens naar rechts zou kunnen buigen of misschien toch naar links. De verschillende scenario’s kunnen wij wel in kaart brengen, waarmee wij de mist in ieder geval inperken tot mogelijke toekomsten in dat onbekende landschap. Wat moet je doen als die perfecte TomTom niet ontwikkeld kan worden? Je zult je dan moeten afvragen of die bus wel het beste voertuig is. Die bus is namelijk helemaal niet berekend op een onbekend landschap. Je zou dan ook beter kunnen kiezen voor een veerkrachtiger aanpak, bijvoorbeeld door te kiezen voor een amfibievoertuig met rupsbanden. Met zo’n voertuig kun je een onbekend terrein wel aan.
Ik heb met belangstelling uw eerdere beraadslagingen gelezen, waarin de metafoor van een snelrijdende bus in de mist werd gebruikt. Daar werd verschillend tegen aangekeken, want wat was nu het gaspedaal en wat de rem! Het lijkt erop dat u op zoek bent naar de perfecte TomTom om u de weg door de mist te laten wijzen. Dat is echter de verkeerde zoektocht, want die TomTom bestaat niet en de wetenschap zal u die ook niet kunnen leveren. U zult dus moeten leren leven met het idee dat de weg misschien wel eens naar rechts zou kunnen buigen of misschien toch naar links. De verschillende scenario’s kunnen wij wel in kaart brengen, waarmee wij de mist in ieder geval inperken tot mogelijke toekomsten in dat onbekende landschap.
Wat moet je doen als die perfecte TomTom niet ontwikkeld kan worden? Je zult je dan moeten afvragen of die bus wel het beste voertuig is. Die bus is namelijk helemaal niet berekend op een onbekend landschap. Je zou dan ook beter kunnen kiezen voor een veerkrachtiger aanpak, bijvoorbeeld door te kiezen voor een amfibievoertuig met rupsbanden. Met zo’n voertuig kun je een onbekend terrein wel aan.
The lost expedition Diederik Samsom laat na te onderbouwen dat een flexibel “voertuig” (lees: beleid) oneindig duur is. Ik spring nu snel terug naar de Gjøa van Roald Amundsen omdat deze expeditie het mooiste bewijs is dat een kleinschalige kostenefficiënte aanpak in sommige onzekere onvoorspelbare situaties succes oplevert, terwijl een “oneindig dure” of “flink dure” aanpak de mist in gaat. In 1845 was namelijk al eens een grote expeditie gewaagd door John Franklin. Hij hees de zeilen op twee schepen van respectievelijk 350 ton en 380 ton (de Gjøa woog 48 ton). Zijn bemanning bestond uit 24 officieren en 110 manschappen (Gjøa 7 man). Ze voerden proviand mee voor 3 jaar (Gjøa: live of the land). Wil je weten wat er met de peperdure Franklin-expeditie gebeurde? Lees dan het Wikipedia-artikel over The lost expedition.
Lees verder waarom de milieubeweging het uitstekend heeft gedaan!
Er was relatief weinig aandacht gisteren tijdens de hoorzitting voor climategate. Kees Vendrik van Groen Links daagde ons uit om hard te maken wat de overeenkomsten zijn tussen Watergate en Climategate. Een lastige vraag want hoe vergelijk je twee zulke verschillende schandalen. Het punt dat Vendrik probeerde te maken is dat climategate in het niet valt bij het Watergate-schandaal en dat de naam dus overtrokken is. Rypke wees terecht op de Freedom of Information Act-verzoeken die door CRU geblokkeerd zijn. Hajo legde uit hoe de naam climategate binnen enkele dagen na de e-mail hack of lek in zwang raakte en dat om praktische redenen daarom gekozen is voor climategate.nl. Ik denk dat we pas over een paar jaar kunnen duiden hoe groot het ’schandaal’ climategate werkelijk is.
Diederik Samsom van de PvdA vroeg ons (van climategate.nl) hoe we aankijken tegen de twee rapporten die naar aanleiding van climategate zijn verschenen over CRU en die CRU en Phil Jones grotendeels zouden vrijpleiten. Ik antwoordde iets in de geest van dat de onderzoeken helaas erg beperkt van aard waren en dat beide commissies niet de moeite hebben genomen om te praten met onderzoekers die in de climategate e-mails onder vuur liggen, zoals McIntyre en McKitrick.
Velen blijven climategate als een op zichzelf staand ‘incident’ zien dat verder niets te maken heeft met het functioneren van het IPCC, het directe onderwerp van de hoorzitting van gisteren. Een altijd oplettende Stephen McIntyre merkte vandaag op dat dit ook voor Robbert Dijkgraaf geldt, die zoals bekend uit hoofde van zijn co-voorzitterschap van de InterAcademy Council (IAC), leiding zal geven aan een onderzoek dat IPCC-procedures tegen het licht gaat houden. In een interview in NRC dat vertaald is in het Engels zegt Dijkgraaf over climategate:
Those emails are not directly related to the work of the IPCC.
1. Hoe bent u woordvoerder milieu en klimaat geworden? Ik had een hoogambtelijke achtergrond in de sfeer van belastingen, douane en luchtvaart en vroeg toen ik in december 2006 in de Kamer kwam aan de vice-voorzitter “Geeft u mij iets anders!”
2. Hoe lang volgt u de milieuproblematiek al? Ach, ik ben al lange tijd lid van een aantal natuurverenigingen. Ik ben een trouw lid van het WNF. Thuis doen we aan afvalscheiding. Zure regen en ozon heb ik op hoofdlijnen wel gevolgd, maar niet specifiek. Als VVD’er ben ik natuurlijk ook goed bekend met het reiskostenforfait uit Ed Nijpels’ nationaal milieubeleidsplan waarover destijds het tweede kabinet Lubbers viel.
3. Wat is volgens u het verschil tussen klimaat en andere milieuproblemen? We moeten voortdurend bedenken dat er ook andere dingen zijn dan alleen klimaat: minder afval, behoud van een stuk natuur. Klimaat is niet hetzelfde als milieu. Op de keper beschouwd is het klimaatprobleem eigenlijk een energieprobleem.
4. Is focus op de Lissabon-agenda (EU meest dynamische economie ter wereld in 2010) te rijmen met focus op het bereiken van de klimaatdoelstellingen? Het zou moeten kunnen. De VVD zegt altijd: “Milieu en economie moet samen kunnen”. Ik erken, er is een spanningsveld. Als het allemaal waar is, dan kost klimaatbeleid geld. Ik vind dat we Lissabon overeind moeten houden, maar zie ook dat we op korte termijn een punt hebben. Maar dat is ook de uitdaging.
5. Wanneer hoorde u voor het eerst van Climategate? Op een bijeenkomst van de JOVD in Almelo. Hans Labohm, die daar ook was, vertelde me erover. Vervolgens kreeg ik een e-mail van Edwin Timmer, parlementair verslaggever van De Telegraaf met een selectie van de e-mails en een verzoek om een reactie.
6. Wanneer wist u dat er echt iets aan de hand is? Eigenlijk meteen toen ik de e-mail van Edwin Timmer las. Wat ik toen te zien kreeg! Ik dacht: “Dit is toch wel heel raar, dit klopt niet”. Die passage met dat hide the decline. Ik dacht: “Hee, da’s vreemd. Dat riekt!”
Mijn gesprek vanochtend met Diederik Samsom ging – ondanks de val van het kabinet – gewoon door. In de Starbucks op station Leiden nam het gesprek echter een hele andere wending dan ik in gedachten had. Ik wilde Samsom namelijk graag interviewen over zijn mea culpa, de problemen bij het IPCC e.d. Samsom had echter een e-mailwisseling gelezen tussen mij, Gerrit Hiemstra, Hans Labohm, Rik Leemans en diverse anderen (besproken hier) en wilde juist wel eens mijn visie horen op hoe het nu – op een constructieve wijze – verder zou moeten.
De rollen waren dus enigszins omgedraaid en het gesprek is dan ook niet geschikt om hier als interview op te voeren. Er volgt binnen afzienbare tijd een tweede gesprek waarin wel een interview met Samsom zal plaatsvinden, dus dat houdt de lezer tegoed.
Ik heb een aantal punten proberen te maken, hieronder kort samengevat:
Het begin is er! Misschien gaan Diederik Samsom (PvdA) en Richard de Mos (PVV) echt samen aan tafel om over oplossingen voor de IPCC-impasse na te denken. Bij deze herhalen wij even ons plan om een Nederlands team B te vormen (zie artikel). Als dat ineens een breed politiek draagvlak krijgt, dan staan wij in de startblokken. Wil je deze werkweek met een glimlach beginnen, koop dan echt even dat Volkskrantje en zie hoe werelden zo gescheiden als Joden en Palestijnen met een beetje goede wil en een dosis humor toch bij elkaar kunnen komen.
Marcel Crok-erlebnis Hieronder enkele opmerkelijke quotes die laten zien dat De Mos klaar is voor dialoog en dat Samsom zich nu echt moederziel alleen voelt. Daarmee beleeft hij nu zijn “Marcel Crok”-erlebnis. Onze mede-auteur was ook ooit hoogst verbaasd hoe het toch kon dat hij op basis van een naar eer en geweten geschreven en langdurig en nauwgezet geresearched artikel in Natuur, Wetenschap en Techniek ineens zijn respectvolle relatie met klimaatalarmisten verloor en voortaan werd bejegend als paria. Gelukkig won hij met dat artikel de Glazen Griffioen 2005 (de aanmoedigingsprijs voor jong talent in de wetenschapsjournalistiek). Daarmee bleef zijn status overeind en zijn kritische geest behouden voor de goede zaak.
Nu snel de quotes….
Roger Pielke jr besteedt op zijn blog ook aandacht aan de ontwikkelingen in Nederland en dan met name de uitspraken van Samsom. Wij verzorgden de vertaling van Samsoms ‘historische’ ommezwaai in de Tweede Kamer vorige week. Ik had gehoopt dat Pielke wat meer commentaar zou geven, maar hij heeft het druk en gaat vanavond in Londen in debat met Bob Ward.
Eenvandaag had gisteravond een zeer degelijke reportage over alle commotie rond het IPCC en met name de gletsjers in de Himalaya. Ze hadden de moeite genomen om diverse betrokken te interviewen, waaronder de Canadese glacioloog Graham Cogley, wiens spitwerk de basis werd voor Himalaya-gate. Hij vermoedde dat het IPCC het jaar 2350 verwisselde met 2035. Later speurwerk van John Nielsen-Gammon maakte duidelijk dat 2035 niet een typefout was, maar gebaseerd op een interview in New Scientist met Syed Hasnain.
Neerlands bekendste gletsjeronderzoeker Hans Oerlemans komt aan het woord. Hij houdt het nog steeds wel op een typefout (Hans lijkt me niet het type die blogs leest, dus dat verklaart waarom hij niet geheel up to date is). Hij doet verder een aantal interessante uitspraken:
Zo ben je vol lof over het mea culpa van Diederik Samsom (PvdA) en val je Richard de Mos (PVV) af vanwege zijn ongenuanceerde stellingname en volkse taalgebruik. En prompt komt parlementair verslaggever Edwin Timmer met een primeur in De Telegraaf van dinsdag dat Minister Cramer het wegens zijn aksieverleden teruggetreden kamerlid Duyvendak (Groenlinks) een leuk budgetje van 1 miljoen euro heeft gegeven om Nederland “warm” (mooie beeldspraak) te maken voor Kopenhagen. Had De Mos dus toch gelijk met zijn wat platte “diefstal van belastingcenten”? De Mos licht zijn positie vandaag trouwens een stuk rustiger toe in een gastcolumn op De Dagelijkse Standaard.
In het bewuste Telegraaf-artikel lazen we dat:
Deze onthulling over het een-tweetje van de gewezen aksiekameraden Cramer en Duyvendak leidde gisteren in de Tweede Kamer tot een Vragenuur waarvan de transcriptie hieronder volledig is weergegeven. Helma Neppérus (VVD), Richard de Mos (PVV), Paulus Jansen (SP) en Liesbeth Spies (CDA) legden Minister Cramer het vuur aan de schenen. Diederik Samsom en Kees Vendrik zwegen als het graf. Vendrik was zelfs afwezig. En Samsom? Drie dingen nog op deze plaats voordat ik het aan de reageerders over laat om de meest opmerkelijke passages uit de transcriptie te becommentariëren:
Mevrouw Neppérus (VVD): Wij weten allemaal dat de Rekenkamer nu al jarenlang grote vraagtekens plaatst bij de wijze van verantwoording door VROM. De minister werkt aan verbetering, maar wij zijn er nog niet. Ik wacht de gehele doorlichting hiervan dus af. De heer De Mos (PVV): De minister spreekt over een maatschappelijk brede coalitie, maar het was gewoon een feestje van de klimaatalarmisten. Ik heb de sceptici namelijk niet gehoord en volgens mij betalen die ook belasting. Mevrouw Spies (CDA): Wij hebben de criteria halverwege dit jaar gewijzigd en mijn vraag was: zou deze subsidietoekenning ook door de toets aan de nieuwe criteria zijn gekomen? Ik vind het heel bijzonder dat de minister voor één activiteit meer dan 15% van het jaarbudget beschikbaar stelt. De heer Aptroot (VVD): De minister praat wel over verantwoording afleggen straks in het jaarverslag en dergelijke, maar als zij terugkijkt, ziet dat zij meer dan een miljoen aan subsidies daar heeft rondgestrooid en ziet naar wat voor clubs die is gegaan, kan zij dan nog tegenover de belastingbetaler staande houden dat dit een verantwoorde uitgave is? De VVD-fractie vindt namelijk van niet.
Mevrouw Neppérus (VVD): Wij weten allemaal dat de Rekenkamer nu al jarenlang grote vraagtekens plaatst bij de wijze van verantwoording door VROM. De minister werkt aan verbetering, maar wij zijn er nog niet. Ik wacht de gehele doorlichting hiervan dus af.
De heer De Mos (PVV): De minister spreekt over een maatschappelijk brede coalitie, maar het was gewoon een feestje van de klimaatalarmisten. Ik heb de sceptici namelijk niet gehoord en volgens mij betalen die ook belasting.
Mevrouw Spies (CDA): Wij hebben de criteria halverwege dit jaar gewijzigd en mijn vraag was: zou deze subsidietoekenning ook door de toets aan de nieuwe criteria zijn gekomen? Ik vind het heel bijzonder dat de minister voor één activiteit meer dan 15% van het jaarbudget beschikbaar stelt.
De heer Aptroot (VVD): De minister praat wel over verantwoording afleggen straks in het jaarverslag en dergelijke, maar als zij terugkijkt, ziet dat zij meer dan een miljoen aan subsidies daar heeft rondgestrooid en ziet naar wat voor clubs die is gegaan, kan zij dan nog tegenover de belastingbetaler staande houden dat dit een verantwoorde uitgave is? De VVD-fractie vindt namelijk van niet.
Helma Neppérus en Richard de Mos worden geïnterviewd. Diederik Samsom lijkt helemaal van zijn CO2-geloof te zijn afgestapt. Hij gooit het nu op energiebesparing en onafhankelijkheid van de olielanden. Laat hem daarover eens bij de echte energie-experts te rade gaan en niet alleen bij de groene lobby! Verder weinig aan toe te voegen. Graag jullie reacties.
Hieronder nog als toegift het Duitsland in de sneeuw item van de afdeling “Weer is geen Klimaat”…
(17 reacties)
