Close preview
Tweede Generatie Biobrandstof levert Duitse boeren liefst 17,5 cent subsidie per kWh, Nederlandse boeren 10 cent
In dit hoorcollege biobrandstof, toon ik dat je ook bij Tweede Generatie biomassateelt 290 liter diesel per hectare kwijt bent, 43 kuub aardgas aan kunstmest, 80 kilo bestrijdingsmiddelen en 1300 euro subsidie per hectare. Voor het klimaat.
In de Eifel kwam ik een blije boer tegen. Hij verbouwde een paar honderd hectare Tweede Generatie biobrandstof: snijmais, dat met oogstafval richting biovergister ging. Die verwerkt het anaeroob tot biogas (CH4). Dat zet de centrale om in elektriciteit, per hectare snijmais is zo bij een droge stofgehalte van 14 ton per hectare 13.000 kWh te produceren (bron WUR), een huishouden verbruikt 4800 kWh, dus 3 huishoudens per hectare. Men gebruikt in Duitsland naast mais veel gras, maar ook winterrogge. In Nederland gooien we suikerbieten in een met SDE-subsidie overeind gehouden vergister in Groningen. Met dank aan boerenpartij CDA, want Ger Koopmans schreef de SDE-regeling.
Geen verdringing van voedselgewas hier? Agronoom Jack Peerlings stelt hier in zijn werk over Biobased Economy ‘Hier is wel sprake van indirecte concurrentie omdat de grond niet gebruikt kan worden voor de teelt van voedselgewassen’.
Kortom, nieuwe generatie, oude nadelen namelijk:
Lees verder »
Biobased economy in Transsylvanie: Advanced traditional soil depleting short life-expectancy-ensured high biodiversity attracting sheep-farmingsystems (keuterboeren met gat in je maag en een stok tegen de beren en wolven).
Na mijn eerdere blog met Kamervragen aan Diederik Samsom over biobrandstof, twitterde Samsom terug dat Greenpeace in een rapport had bewezen dat biobrandstof toch uitkan. En als een actiegroep die proefvelden van biowetenschappers vernielt het zegt, dan klopt het!
Wij van Climategate uitten onze jeugdige energie vroeger nooit via boterzuurcocktails richting kapitalisten vanuit onze Zodiac. In plaats van op jeugdsentiment, baseren we ons daardoor gemiddeld vaker op normale experts. Productie-ecoloog Rudy Rabbinge, senator van de PvdA (..) bijvoorbeeld..
Armsten van de Wereld het meest getroffen door biobased Samsom In deel 2 van de cursus: Diederik wordt volwassen, raadplegen we het werk van twee Wageningse agronomen. De eerste is Herman Stolwijk over de prijsstijgingen op de wereldvoedselmarkt, mede als gevolg van Biobrandstoffen. En de duurzame aanslag die duur voedsel pleegt op het inkomen van de ruime miljard mensen die van minder dan 2 dollar per dag moeten leven, en zo niet eens hun donatie aan Greenpeace kunnen doen.
Biobased: vroeger was het allemaal beter Een andere is Jack Peerlings over de ‘biobased economy’, wat volgens hem deels ‘nieuwe wijn in oude zakken’is. Wanneer we via Peerlings de ‘Overheidsvisie op de Biobased Economy in de Energietransitie’uit 2007 mogen citeren was ‘iedere economie vóór het gebruik van olie, steenkool en gas biobased’.
Maar laat ik eerst in vraag-antwoord enkele feiten op een rij zetten die Stolwijk levert.
Hoeveel groeide het oppervlak aan graangewassen in Amerika als biobrandstof? Stolwijk citeert het OECD/FAO 2008: Van 2005 tot 2007 verdubbelde het aandeel graangewassen dat in de tank van hybride rijdende eco-activisten belandt van 46 miljoen ton naar 93 miljoen ton. De grootste groei vond plaats in Amerika van 41 ton naar 81 miljoen ton, de EU ging van 1 miljoen ton naar 6 miljoen ton. Lees verder »
Onze hoop was gevestigd in het enige analytisch opgeleide Kamerlid Diederik Samsom. Hij zou na het in ontvangst nemen van ‘De Staat van het Klimaat’ beter moeten weten. Helaas, toen ik hem over klimaat en malaria uithoorde bleek al: die heeft duidelijk het hoofdstuk over malaria en klimaatverandering niet gelezen maar doet alsof hij nu op de hoogte is van alle kritiek (om zijn eigen geloofwaardigheid als alarmist te bevestigen).
En nu twittert hij met doctorandus in de Bambiwetenschappen Esther Ouwehand:
Prima: kolen onrendabel. Nu ombouwen tot 100% biomassa of dicht” #kolencentrale
Kamervragen aan Kamerleden
Diederik:
Een reageerder op Wattupwiththat.com flansde bovenstaand stroomdiagram in elkaar. Het is zijn visie hoe AGW-verdedigers meestal ageren in een debat. Hij doet in dit bericht expliciet de oproep aan anderen om zijn humoritische schema te verbeteren. Evengoed kan een alarmist eens een schema maken van hoe sceptici doorgaans in het debat staan.
Hieronder nog een aanzet van mij van hoe Diederik Samsom het aanpakt (voorheen ook Kees Vendrik)….
Maandagmiddag ontving Diederik Samsom uit handen van Marcel Crok diens voorlopige levenswerk.
Hoewel Diederik’s optreden geen verrassing meer was, wil ik toch nog even opmerken dat dat een jaar geleden absoluut ondenkbaar was geweest, en zelfs op dit moment allesbehalve vanzelfsprekend. Alles is dus sinds maandag in ieder geval een beetje anders!
De uitgever Eerst kwam de trotse uitgever Maarten Carbo aan het woord, en terecht, want ook het feit dat een Nederlandse uitgever een klimaatkritisch boek wil uitgeven is allesbehalve vanzelfsprekend. Hij stelde dat Marcel (ook letterlijk) de naam en missie van de uitgeverij waargemaakt had door een Paradigma aan de kaak te stellen. De tamtam rond de presentatie had hem geloof ik een beetje verrast maar hij leek er terecht van te genieten.
De sprekers Daarna volgden Marcel en Diederik. Hun verhaal is volledig terug te horen op de site die Marcel heeft gemaakt naar aanleiding van het boek: www.staatvanhetklimaat.nl.
Marcel’s uitstekend te volgen verhaal was helder en als altijd zowel direct als correct, en inhoudelijk nuttig in elke zin. Het ging niet eens rechtstreeks over het boek. Het is zeer de moeite waard voor wie wil weten wat er nou fout ging met het IPCC. Verder moeten jullie gewoon allemaal het boek bestellen, dat kan hier.
Toen Diederik! Daar was ik ontzettend benieuwd naar. Deze uitermate intelligente man, één van de sluwste debaters die ik ken, en een charismatisch spreker, is een levensgevaarlijke tegenstander, waartegen je amper een kans maakt als je samen voor een zaal staat. Maar zijn mea culpa na climategate (dat je overigens niet moet uitleggen als een verandering van standpunt!) heeft hem in sceptische hoek veel respect opgeleverd, en ook eerdere contacten met Marcel hadden aangetoond dat hij – inmiddels, dat zeg ik er toch nog even bij – open staat voor een open en eerlijke discussie over de wetenschap achter het door hem nog steeds zo gewenste klimaatbeleid. Of dit respect voor hem in eigen kring handig is weet ik eigenlijk niet, maar het was alleszins te verwachten dat hij er in zijn praatje voor zou waken om de officiële status van knuffelalarmist opgeplakt te krijgen!
Kijk vooral zelf naar de acht minuten waarin hij magistraal een zaal vol sceptici bespeelt en zijn punt weet te maken zonder iemand op de tenen te trappen (het was natuurlijk Marcel’s feestje). Ik kan alleen maar grote bewondering hebben voor zijn ook inhoudelijk sterke verhaal, met slechts een enkele alarmistische uitglijer, af en toe zeker kritisch, waaruit groot respect bleek voor Marcel’s werk en opstelling, en begrip voor zijn standpunt.
Het historische moment Wat iedereen bijgebleven zal zijn was zijn persoonlijke getuigenis, waarin hij naar de toekomst ging en zijn nu 9 jarige dochter liet vragen waarom hij indertijd niet genoeg tegen klimaatverandering gedaan had. Corny, voor de hand liggend, pathetisch, en een slechte Amerikaanse president waardig. Helemaal met u eens!
De lang verwachte videoregistratie van het VU Connected debat “Slecht klimaat voor de wetenschap”. Helaas niet integraal. Enkele opmerkelijke uitspraken van Pier Vellinga zijn uitgefilterd. Verder toch in 10 minuten een aardig beeld. Diederik Samsom in een hoofdrol.
15 november Bedenk daarbij dat hij momenteel Marcel’s boek leest, omdat hij het boek mét toespraak officieel in ontvangst gaat nemen bij de lancering in Den Haag op 15 november aanstaande. Hoeveel zal deze flexibele geest nog opschuiven als ik jullie vertel dat Marcel’s boek zelfs mij nog shockeert over het reilen en zeilen van de pre-Climategate klimaatwetenschap.
Halverwege een tipje van de sluier van de nieuwe VVD milieuvisie bij monde van fractielid Anne-Wil Lucas-Smeerdijk. Medeblogger Theo Wolters met een mooie afsluitende als vraag verpakte constatering. En dan als uitsmijter natuurlijk de onvermijdelijke zalvende Maarten blog-o-sfeer Hajer.
Lees ook Theo Wolters in de nachtelijke uren geschreven verslag nog eens waarin hij alle sprekers een cijfer gaf tussen 0 en 10. Was je zelf aanwezig? Vul dan misschien nog een en ander aan.
Met het risico een reactierel of erger te ontketenen, begin ik deze vrijdag met mijn ontsteltenis te uiten over het feit dat afgelopen woensdag en donderdag midden in onze Tweede Kamer een man zich ernstig met de Nederlandse politiek heeft bemoeid, waarvan we allemaal dachten dat hij na zijn welverdiende terugtreden uit de Kamer, het schrijven van zijn omstreden boek “Klimaatactivist in de Politiek” en het in ontvangst nemen van een taart daarvoor het respect zou opbrengen nooit meer van zich te laten horen: Wijnand Duyvendak (afbeelding is van zijn eigen VARA-weblog).
Vak K Enfin. Terwijl er net een regeling gaat komen dat slachtoffers worden geïnformeerd als misdadigers met verlof gaan (ja deze vergelijking is om met Geenstijl te spreken tendentieus en nodeloos kwetsend), was Duyvendak zonder dat de Nederlandse belastingbetaler was gewaarschuwd ineens terug in de Kamer en hoe! Vanuit het ministeriële vak K van de Tweede Kamer presenteerden Wijnand D., zijn partijgenoot Kees Vendrik, ene mevrouw Moerman (volgens Richard de Mos een geitenwollensokkentype; wie o wie?) wat in de bespreking door Diederik Samsom werd gedoopt tot de “kolenwet-Duyvendak/Vendrik”.
Heel kort gezegd komt die initiatiefwet voor wijziging van hoofdstuk V. Kolenbelasting van de Wet belastingen op milieugrondslag hierop neer:
Waarom wordt dit wetsvoorstel ook wel de “barbecuebelasting” genoemd?
Het hierboven afgebeelde schip is de Gjøa, het schip waarmee Roald Amundsen met een zeskoppige bemanning tussen 1903 en 1906, als eerste de Noordwest-Passage volbracht. Aha! Dit wordt vast een artikel over klimaat en zeeijs? Mispoes, we gaan het hebben over “less-is-more”. Aan het slot van dit betoog zal misschien duidelijk zijn dat de grootste voorstanders van “consuminderen”, als het op beleid aankomt de grootse “meerderaars” zijn. En dan niet eens uit kwade opzet, maar gewoon omdat ze de filosofie van “less-is-more” niet begrijpen en niet verinnerlijkt hebben.
Even voor de duidelijkheid: Diederik Samsom (PvdA) is geen proponent van “consuminderen”. In een door consuminderaars zwaar bekritiseerd interview met Milieudefensie (link) toont hij zich een voorstander van groei en technologische oplossingen voor het energie- en milieuvraagstuk. Zijn middenpositie maakt een statement van zijn zijde tijdens de recente hoorzitting van de vaste Kamercommissie VROM extra interessant:
Ik stel tot slot de vraag over de bus versus het amfibievoertuig. Het is natuurlijk mooi gezegd, maar daarmee worden alle onzekerheden bij ons neergelegd en moeten wij beleid maken dat tegen alle onzekerheden kan. Dat bestaat ook niet hoor. De oneindige hoeveelheid geld die daarvoor beschikbaar moet zijn, bestaat namelijk niet. Wij moeten keuzes maken. Ik leg de vraag dus weer terug. Het is leuk om ons te adviseren om iets te maken dat gewoon tegen de onzekerheden van de wetenschap kan, maar volgens mij moeten wij worden geadviseerd om een knoop te kunnen doorhakken. Wij moeten dat op de verstandigste manier kunnen doen. Ik kan niet zoveel met het advies om de bus om te bouwen tot een heel duur ding dat inderdaad zonder problemen de bocht kan uitvliegen. Dat geld hebben wij gewoon niet of dat wil een van ons er niet aan uitgeven, dat kan ook nog. Hebben de heren een voor de politiek iets bruikbaarder advies?
De metafoor van de bus stamt uit vrij heftige woordenwisselingen tijdens klimaatdebatten tussen Samsom en Richard de Mos (PVV). Jeroen van der Sluijs borduurde tijdens de hoorzitting voort op dit thema. Hieronder de passage waarin Van der Sluijs het amfibievoertuig introduceert, die we in bovenstaande quote van Samsom terugzien als zijnde onbetaalbaar want oneindig duur:
Ik heb met belangstelling uw eerdere beraadslagingen gelezen, waarin de metafoor van een snelrijdende bus in de mist werd gebruikt. Daar werd verschillend tegen aangekeken, want wat was nu het gaspedaal en wat de rem! Het lijkt erop dat u op zoek bent naar de perfecte TomTom om u de weg door de mist te laten wijzen. Dat is echter de verkeerde zoektocht, want die TomTom bestaat niet en de wetenschap zal u die ook niet kunnen leveren. U zult dus moeten leren leven met het idee dat de weg misschien wel eens naar rechts zou kunnen buigen of misschien toch naar links. De verschillende scenario’s kunnen wij wel in kaart brengen, waarmee wij de mist in ieder geval inperken tot mogelijke toekomsten in dat onbekende landschap.Wat moet je doen als die perfecte TomTom niet ontwikkeld kan worden? Je zult je dan moeten afvragen of die bus wel het beste voertuig is. Die bus is namelijk helemaal niet berekend op een onbekend landschap. Je zou dan ook beter kunnen kiezen voor een veerkrachtiger aanpak, bijvoorbeeld door te kiezen voor een amfibievoertuig met rupsbanden. Met zo’n voertuig kun je een onbekend terrein wel aan.
Ik heb met belangstelling uw eerdere beraadslagingen gelezen, waarin de metafoor van een snelrijdende bus in de mist werd gebruikt. Daar werd verschillend tegen aangekeken, want wat was nu het gaspedaal en wat de rem! Het lijkt erop dat u op zoek bent naar de perfecte TomTom om u de weg door de mist te laten wijzen. Dat is echter de verkeerde zoektocht, want die TomTom bestaat niet en de wetenschap zal u die ook niet kunnen leveren. U zult dus moeten leren leven met het idee dat de weg misschien wel eens naar rechts zou kunnen buigen of misschien toch naar links. De verschillende scenario’s kunnen wij wel in kaart brengen, waarmee wij de mist in ieder geval inperken tot mogelijke toekomsten in dat onbekende landschap.
Wat moet je doen als die perfecte TomTom niet ontwikkeld kan worden? Je zult je dan moeten afvragen of die bus wel het beste voertuig is. Die bus is namelijk helemaal niet berekend op een onbekend landschap. Je zou dan ook beter kunnen kiezen voor een veerkrachtiger aanpak, bijvoorbeeld door te kiezen voor een amfibievoertuig met rupsbanden. Met zo’n voertuig kun je een onbekend terrein wel aan.
The lost expedition Diederik Samsom laat na te onderbouwen dat een flexibel “voertuig” (lees: beleid) oneindig duur is. Ik spring nu snel terug naar de Gjøa van Roald Amundsen omdat deze expeditie het mooiste bewijs is dat een kleinschalige kostenefficiënte aanpak in sommige onzekere onvoorspelbare situaties succes oplevert, terwijl een “oneindig dure” of “flink dure” aanpak de mist in gaat. In 1845 was namelijk al eens een grote expeditie gewaagd door John Franklin. Hij hees de zeilen op twee schepen van respectievelijk 350 ton en 380 ton (de Gjøa woog 48 ton). Zijn bemanning bestond uit 24 officieren en 110 manschappen (Gjøa 7 man). Ze voerden proviand mee voor 3 jaar (Gjøa: live of the land). Wil je weten wat er met de peperdure Franklin-expeditie gebeurde? Lees dan het Wikipedia-artikel over The lost expedition.
Lees verder waarom de milieubeweging het uitstekend heeft gedaan!
Er was relatief weinig aandacht gisteren tijdens de hoorzitting voor climategate. Kees Vendrik van Groen Links daagde ons uit om hard te maken wat de overeenkomsten zijn tussen Watergate en Climategate. Een lastige vraag want hoe vergelijk je twee zulke verschillende schandalen. Het punt dat Vendrik probeerde te maken is dat climategate in het niet valt bij het Watergate-schandaal en dat de naam dus overtrokken is. Rypke wees terecht op de Freedom of Information Act-verzoeken die door CRU geblokkeerd zijn. Hajo legde uit hoe de naam climategate binnen enkele dagen na de e-mail hack of lek in zwang raakte en dat om praktische redenen daarom gekozen is voor climategate.nl. Ik denk dat we pas over een paar jaar kunnen duiden hoe groot het ‘schandaal’ climategate werkelijk is.
Diederik Samsom van de PvdA vroeg ons (van climategate.nl) hoe we aankijken tegen de twee rapporten die naar aanleiding van climategate zijn verschenen over CRU en die CRU en Phil Jones grotendeels zouden vrijpleiten. Ik antwoordde iets in de geest van dat de onderzoeken helaas erg beperkt van aard waren en dat beide commissies niet de moeite hebben genomen om te praten met onderzoekers die in de climategate e-mails onder vuur liggen, zoals McIntyre en McKitrick.
Velen blijven climategate als een op zichzelf staand ‘incident’ zien dat verder niets te maken heeft met het functioneren van het IPCC, het directe onderwerp van de hoorzitting van gisteren. Een altijd oplettende Stephen McIntyre merkte vandaag op dat dit ook voor Robbert Dijkgraaf geldt, die zoals bekend uit hoofde van zijn co-voorzitterschap van de InterAcademy Council (IAC), leiding zal geven aan een onderzoek dat IPCC-procedures tegen het licht gaat houden. In een interview in NRC dat vertaald is in het Engels zegt Dijkgraaf over climategate:
Those emails are not directly related to the work of the IPCC.
1. Hoe bent u woordvoerder milieu en klimaat geworden? Ik had een hoogambtelijke achtergrond in de sfeer van belastingen, douane en luchtvaart en vroeg toen ik in december 2006 in de Kamer kwam aan de vice-voorzitter “Geeft u mij iets anders!”
2. Hoe lang volgt u de milieuproblematiek al? Ach, ik ben al lange tijd lid van een aantal natuurverenigingen. Ik ben een trouw lid van het WNF. Thuis doen we aan afvalscheiding. Zure regen en ozon heb ik op hoofdlijnen wel gevolgd, maar niet specifiek. Als VVD’er ben ik natuurlijk ook goed bekend met het reiskostenforfait uit Ed Nijpels’ nationaal milieubeleidsplan waarover destijds het tweede kabinet Lubbers viel.
3. Wat is volgens u het verschil tussen klimaat en andere milieuproblemen? We moeten voortdurend bedenken dat er ook andere dingen zijn dan alleen klimaat: minder afval, behoud van een stuk natuur. Klimaat is niet hetzelfde als milieu. Op de keper beschouwd is het klimaatprobleem eigenlijk een energieprobleem.
4. Is focus op de Lissabon-agenda (EU meest dynamische economie ter wereld in 2010) te rijmen met focus op het bereiken van de klimaatdoelstellingen? Het zou moeten kunnen. De VVD zegt altijd: “Milieu en economie moet samen kunnen”. Ik erken, er is een spanningsveld. Als het allemaal waar is, dan kost klimaatbeleid geld. Ik vind dat we Lissabon overeind moeten houden, maar zie ook dat we op korte termijn een punt hebben. Maar dat is ook de uitdaging.
5. Wanneer hoorde u voor het eerst van Climategate? Op een bijeenkomst van de JOVD in Almelo. Hans Labohm, die daar ook was, vertelde me erover. Vervolgens kreeg ik een e-mail van Edwin Timmer, parlementair verslaggever van De Telegraaf met een selectie van de e-mails en een verzoek om een reactie.
6. Wanneer wist u dat er echt iets aan de hand is? Eigenlijk meteen toen ik de e-mail van Edwin Timmer las. Wat ik toen te zien kreeg! Ik dacht: “Dit is toch wel heel raar, dit klopt niet”. Die passage met dat hide the decline. Ik dacht: “Hee, da’s vreemd. Dat riekt!”
