Gedraai van Sharon Dijksma om ceremoniele invloed Tweede Kamer af te dekken

Lees de Discardwijzer 2013 en zie dat Sharon Dijksma/de overheid liegt

Het Europees Parlement stemde op 6 februari vóór een aanlandingsplicht van alle bijvangst, en de Ministerraad neemt dit over. Die ban is tegen ons nationale belang. Sturen op bijvangstmíndering en innovatie was de kern van ons nationaal beleid: zoals via de pulskor. Het was de Tweede Kamer die eerder tégen de invoering van de algehele Discardban stemde en Bleker aanmaande bij Brussel op alternatieven aan te dringen in Brussel waarmee het doel- minder bijvangst- werd bereikt.

Zie de Discardwijzer 2013 die ik maakte voor de SWNM , een toetsing van nut en noodzaak voor alle feiten. Dan zie je hoe de zaak wél in elkaar zit. De internationale versie is nu ook klaar: Discardguide 2013: an audit on the ecological merits of a discardban in North Sea Fisheries

Sharon Dijksma draait om ceremoniële invloed Tweede Kamer te verdoezelen
Omdat ons nationaal parlement niets heeft in te brengen en wordt overruled door Brussel, doet Sharon Dijksma nu alsof onze regering met die ban instemt via een persbericht, dat diverse grove feitelijke onjuistheden bevat.

“De aanlandplicht is één van de belangrijkste pijlers van het nieuwe duurzamere visserijbeleid. Ik ben blij dat we nu haalbare afspraken hebben gemaakt voor de invoering”, pinokkioot Sharon Dijksma, staatssecretaris van Economische Zaken:

Leugen 1: er zijn geen haalbare afspraken gemaakt, de hele zaak moet nog worden opgetuigd: dit staat loodrecht op het nationale beleid RZ.

Overheid/Dijksma>:Op dit moment wordt er veel vis teruggegooid in zee. Voor iedere kilo vis die nu aan land wordt gebracht, gaat er 1,5 tot 2,5 kilo als ongewenste bijvangst overboord.

ONZIN: in tongvisserij schommelt het discard-gewichtpercentage tussen 23 procent en ongeveer 50 procent gemiddeld: dat is inclusief schelpdieren. Dus per kilo tong gaat maximaal 1 kilo bijvangst onder toegestane aanlandingsgrootte van 27 centimeter over boord, meestal minder.

Bij scholvisserij ligt het door Imares AAN DE OVERHEID opgegeven discardcijfer steeds rond 10 procent, gemiddeld: dus per kilo gaat maximaal 100 gram ondermaats (minder dan 24 centimeter) overboord. Bij garnalenvisserij is het discardgewicht in vis 37 procent in 2009 en 2010. Bij veel pelagische visserij liggen discardpercentages ver bededen de 10 procent. Dijksma schetst dus een feitelijk onjuist en zwart beeld, om de overheidsbureaucratie een rechtvaardiging voor ongewenst beleid te geven.

Lees verder »

Profileringsdrang Europarlementariërs wint van praktijkgericht bijvangst minderen

Slecht nieuws voor meeuwen uit Brussel....

Eén van de speerpunten van hervorming van het Europees Gemeenschappelijk Visserijbeleid – waarmee Eurocommissaris Maria Damanaki zichzelf wil profileren- is een aanlandingsplicht van alle bijvangst in visserij, de zogenaamde Discardban. Alle niet marktwaardige vangst die vissers nu vrijlaten, moeten ze dan op de wal dumpen waar de bijvangst dan wordt vermalen tot vismeel voor diervoeding. De visserijcommissie van het Europese Parlement PECH stemde in december al voor die aanlandingsplicht.

Het Europees Parlement heeft gisteren voor die ban gestemd met 502 tegen 137 stemmen, zogenaamd om ‘overfishing’ te voorkomen. In werkelijkheid speelt profileringsdrang van deze wereldvreemde urban socialists- kaliber Gerben Jan Gerbrandy van Demagogen66- een grotere rol.

“We have shown today that the European Parliament is anything but toothless. We have used our power as a co-legislator, for the first time in fisheries policy, to put a stop to overfishing. Fish stocks should recover by 2020, enabling us to take 15 million tonnes more fish, and create 37,000 new jobs”, said fisheries reform rapporteur Ulrike Rodust i (S&D, DE).

Lees verder »

Overleving discards veel hoger dan onderzoekers Imares claimen

Schar- bijvangst in tongvisserij- te drogen in Lauwersoog. Dat overleven ze ook niet

De ‘overlevingsbakken’ van Imares bij discardproeven blijken visgrafkisten, waar na 3 dagen het gros sterft, met stress en uitputting als belangrijkere doodsoorzaak dan vangstmethode. Dat blijkt uit grondiger studie van de door Imares gebruikte literatuur.

Het rapport C151/11 van Imares informeerde het Parlement daarom eind 2011 onjuist over de aanlandingsplicht van discards. Imares claimde:

De overleving van platvisdiscards in de boomkorvisserij kwam in geen van de bestudeerde studies boven de 40%.

De overleving van tong kan tientallen procenten hoger zijn bij een proefopzet die de praktijk nabootst.

Minder dan 10 procent zou overleven…
Net als in andere Imares-rapporten maakt vooral één studie van Van Beek in 1990 de zaak hard tegen Nederlandse boomkorvisserij: Minder dan 10 procent van tong en schol zou overleven, zo meldt de samenvatting. Die studie is hier te vinden. Maar…Maken de metingen die claim hard? Nee.

Na 24 uur is nog 80-100 procent in leven; ra ra hoe kan dat?
Laten we nauwkeuriger kijken naar wat Van Beek deed met Adriaan Rijnsdorp in 1990. Dan zien we dat na 12 en 24 uur meestal 80-100 procent van de tong nog leeft. We zien dat de grote sterfte bij tong vooral na 3 dagen optreedt, na 12-24 uur nauwelijks: directe verwonding kan dan geen hoofdoorzaak zijn, bijkomende factoren als stress en uitputting moeten belangrijker zijn.
Lees verder »

Canadese consultants gebruiken biologisch neutrale naam: vrijlatingen/releases

'Onafhankelijk en objectief.'.. De DDR noemde zichzelf ook 'democratisch', voor het geval je mocht twijfelen

In ieder rapport van Imares staat altijd voorin:

Imares is an independent, objective and authoritative institute.

Onafhankelijk en objectief? Taalkeuze zegt veel over Imares
Wanneer voormalig visserij-onderzoeksinstituut Imares rapport C077/09 schrijft over bijvangst in visserij, adopteren ze de terminologie van anti-visserijgroepen die bijvangst ‘discards’ gingen noemen: wegwerpdingen die vissers’dumpen’ volgens de definitie van Martin Pastoors in 2009.

De definitie van discards die in dit rapport gebruikt wordt, is: “Discards, of discarded vangst is dat deel van het totale organische materiaal van dierlijke aard in de vangst dat weggegooid wordt of om wat voor reden dan ook in de zee gedumpt wordt

Releases als naam biologisch juister vanwege overleving per soort
Die taalKEUZE van Imares en de overheid is alles behalve ‘onafhankelijk en objectief’- het imago dat Imares zichzelf meegeeft. En bovendien biologisch onjuist. De overleving van vrijgelaten vis – zoals ik al blogde- kan 100 procent naderen: afhankelijk van de soort, al stofzuigen de meeuwen veel weg.

Ik deed daarom even navraag bij Canadees visserijconsultant en econoom Bruce Turris. Turris doet ook consulting voor MSC. Hij wist sinds 1996 samen MET (en dus niet tegen) de bodemvisserijsector voor de Westkust van British Columbia de niet marktwaardige bijvangst te minderen van 26 procent in 1996 naar 8 procent in 2011.

Wat antwoordde hij:

i prefer the term releases over discards – I believe it is a kinder and more accurate term

Turris legde me uit hóe de 300 schepen van hun vloot bijvangst minderden. Niet door een ideologisch gemotiveerde aanlandingsplicht en dump van niet marktwaardige vis aan de wal (dump is wel juiste term bij aanlandingsplicht, aan wal is het afval), zoals het Europarlement en anti-visserijclubs willen. Hoe dan wel?
Lees verder »

Discardban van Griekse saloncommunist en EU-commissaris Damanaki duwt alle visserij door één maaswijdte

'Rode Maria', zoals de Grieken visserijhervormer Maria Damanaki kennen als communistisch leidster

In welke duurzame wereld voelt u zich het meeste thuis? Is dat

• A. Een wereld waarin mensen zo weinig mogelijk natuurlijke hulpbronnen verspillen. Bij A kun je particulier initiatief het beste mobiliseren.
• B. Een wereld waarin mensen zo weinig mogelijk natuurlijke hulpbronnen gebruiken. Bij B ben je aangewezen op repressieve bureaucratie.

Bottom Up (A) versus Top Down (B).
De meeste bezoekers van onze Climategate-parochie zullen neigen naar A. De orthodoxe milieubeweging en het daaraan gelieerde bureaucratisch academisch complex zullen vaker in de B-hoek zitten. Natuurlijk zit de grote mensenwereld vol grijstinten, daarom schrijf ik nu even zwartwit om duidelijkheid te scheppen. De entropie mag later zijn werk wel weer doen.

Het Bijvangstverbod een B-motief in een A-jasje?
In de A versus B-discussie wil ik het Europese verbod op zogeheten ‘discards’in visserij per 2014 onder de aandacht brengen, een verbod op teruggooi van ongewenste bijvangst: die bijvangst moeten vissers dan voortaan aanlanden en van hun quota aftrekken. De motivatie is ogenschijnlijk een typisch A-argument.

Zie de twitter van EU-commissaris Maria Damanaki, die de discardban tot haar persoonlijke banner heeft gemaakt, waarmee zij zich als Brussels bureaucraat profileert

•#CFP (is Gemeenschappelijk Visserijbeleid) reform: Moving to #MSY and phasing out #discards will build up healthy fish stocks: the best way to increase our fishermen’s income

‘Rode Maria’Damanaki
De vroeger in Griekenland als ‘Rode Maria’bekende Damanaki is afkomstig uit de Griekse Communistische beweging, en wil nu met haar beleid de Culturele Revolutie in visserij bewerken. Een ‘radicale omslag’, en dat zou dan via beleid lukken. Iemand die meer voor B dan voor A gaat, Top Down repressie dus, want anders kun je geen radicale verandering afdwingen. Dat stemt al weinig hoopvol.

Meer bureaucratie leidt tot innovatie?
Maar is de invulling van Damanaki’s discardverbod wel A, en leidt het tot minder verspilling, meer vis en meer vissersinkomen? Of is ze A om B te bewerkstelligen: Na jarenlange lobby door B-mensen zorgen dat meer vissers uit zee ‘verdwijnen’ naar de Goelag van arbeidsongeschiktheid/failissement: dus meer repressie, meer regels en lastenverzwaring met daarmee gepaard gaande subsidie-afhankelijkheid.

Zoals via het Visserij-innovatieplatform, dat de wonderlijke opvatting hanteert dat meer bureaucratie leidt tot innovatie: een opvatting die ELI-bureaucraat Ton IJlstra ook onderschrijft.

Laten we enkele feiten bekijken zoals ze er liggen.
Lees verder »