Close preview
Artikel in het Financieele Dagblad: de handel in emissierechten wil maar niet van de grond komen. Oorzaak is niet het doorbrekende inzicht dat AGW op zand rust. Ditmaal zijn het de banken die klagen. Doordat er te weinig in de emissierechten wordt gehandeld verdienen zij niet genoeg.
‘Om meer handel te creëren willen de zakenbankiers graag dat de EU het aantal uitstootrechten terugschroeft. ‘Het zou voor de markt beter zijn als er ambitieuzere klimaatdoelen komen’, zegt Peter de Waal van ABN Amro. Bankiers van Deutsche Bank, Barclays Capital en UBS laten vergelijkbare geluiden horen.’
Nog niet eens zo lang geleden moest de emissiehandel de uitstoot van CO2 helpen verminderen. Alweer een illusie die we vaarwel kunnen zeggen. Keiharde pegels, om iets anders gaat het weer eens niet. Een van de weinigen die nog wel vasthoudt aan ideologie boven gezond verstand is de commentaarschrijver, die weer eens pleit voor een mondiale ecosowjet.
Fossiel tropisch bos in Hoegaarden, België
We worden er regelmatig door de klimaatalarmisten op gewezen dat we nu hier iets moeten doen aan de opwarming van de aarde en wel door het beperken van de CO2-uitstoot.
Dat hoeft helemaal niet, we hebben nog 60 jaar de tijd.
Gemiddeld genomen is opwarming een goede zaak, er is minder winterschade, het groeiseizoen is langer, op hogere breedte is landbouw mogelijk terwijl de tropen gelijkblijven in temperatuur. Als we kijken in het Eoceen, dan was de hele aarde in die tijd een gelijkmatige tropische kas. Het leven was overvloedig, de zoogdieren kwamen tot grote bloei er leefden nijlpaarden in de Theems en er groeiden tropische bossen in België. De enige slachtoffers waren de koudeminnende planktonwezens op de bodem van de noordpoolzee.
Ook financieel gezien heeft warmte voorlopig nog voordelen. De komende zestig jaar is er netto winst als gevolg van de opwarming; pas rond 2070 zullen de negatieve effecten netto hoger uitpakken dan de positieve, en dat is bij aanname van 2 graden bij CO2 verdubbeling – waarschijnlijk een factor 2 te hoog, en mogelijk veel lager – en allerlei opgeblazen aannamen over massauitsterving. Het maakt overigens niet uit of er maatregelen worden genomen die hebben de komende 70 jaar vrijwel geen effect op de netto baten.
Kosten/baten bij stijgende temperatuur volgens Gary Yohe, kosten zijn negatief tot 2070.
Lees ook de alarmistische toelichting van Gary Yohe zelf op zijn grafiek in The Guardian
De komende 60 jaar levert opwarming dus winst, dus waarom zou je er iets aan willen doen? Het is zelfs misdadig om er iets aan te doen want een ingreep in de welvaart leidt direct tot toename van armoede. En dan meent James Hansen dat hij een kans heeft om te winnen bij een rechtzaak.
De komende 60 jaar, dan zijn mijn kinderen al hoogbejaard en ik sta al lang in een urn op de vensterbank. Toch vreemd, die focus op dat redden van het diepzeeplankton.
In de levendige discussie rondom de Wikipedia-ban van vriend William Connolley, werd de vraag opgeworpen of en hoe te becijferen is welke schade een centrale kliek van alarmisten de wereld heeft berokkend. De schrijver deze meende dat de schade per alarmistisch kopstuk de door Bernie Madoff aangerichte schade ruimschoots overtreft. Paul van Egmond was er als de kippen bij om te betogen dat de groene economie enorme groeipotentie heeft.
Noach Het lijkt me dat iets abstracts als de waarde van papieren geld gebaseerd is op vertrouwen. Heb je vertrouwen in het duurzaamheidsverhaal heb je een heel ander (Gods)vertrouwen dan wanneer je niet in een snelle energietransitie gelooft. Als Noach gelijk heeft dan is het bouwen van arken economische groei. Als Noach geen gelijk heeft dan zien we weliswaar een opleving van de timmerindustrie, maar is het bouwen van arken uiteindelijk toch gewoon kapitaalvernietiging en een rem op economische groei. Zo zien we dat de Kuhn’s paradigmavraag buiten de wetenschap reikt tot diep in de economie.
Kapitaalvernietiging? Stel het volgende scenario: afgezien van een paar op tilt geslagen landen gaat de wereld als geheel vrolijk door met opbranden van fossiele brandstoffen; anno 2100 begint de olie schaarser te worden en schiet de olieprijs omhoog; steenkoolvergassing en benutten van teerzanden wordt rendabel en de wereld kan fossiel weer verder; anno 2119 is er de definitieve doorbraak van kernfusie; energie in overvloed voor de hele mensheid; fossiele brandstoffen raken in onbruik behalve chemische toepassingen van aardgas en bepaalde strategische mobiele toepassingen voor de resterende olie. Zijn binnen dit denkbare scenario de huidige investeringen in wind- en zonne-energie wel of geen kapitaalvernietiging?
Resteert het flauwe voorzorgs-argument van dat investeringen in wind en zon een verzekering zijn tegen het risico dat we nog veel langer op kernfusie zullen moeten wachten. Kortom: hier komen we niet uit. Laten we dan nog pragmatischer gaan kijken en samen het MIT-essay lezen Opinion: Global warming not worth the fight van Keith Yost.
Yost’s Stelling:
Global warming is real. It is predominantly anthropogenic. Left unchecked, it will likely warm the earth by 3-7 C by the end of the century. What should the United States do about it?
Hieronder Yost’s antwoord, zijn Y > X + Z formule en enkele andere sleutelpassages uit zijn betoog:
Lees verder »
Prof. em. R.D. Schuiling
Emeritus professor R.D. Schuiling is al enkele jaren in het nieuws van wege zijn originele ideeen om geologische processen te gebruiken in industriele toepassingen.
Tijdens mijn studie in de jaren ’80 heb ik college geochemie van hem gehad en toen kwam hij al met het idee om olivijngesteente te gebruiken voor de neutralisering van afvalzuren. Hij kwam op het idee omdat hij besefte dat bij vulkaanuitbarstingen grote hoeveelheden zwavelzuur vrijkomen en de oceaan toch niet zuur is. Hij heeft er zelfs patent op. De restproducten van het proces zijn silicagel en een ijzerprecipitaat die beide als grondstof in de industrie kunnen worden gebruikt en magnesiumsulfaat dat in grote hoeveelheden in zeewater voorkomt. Milieuridders vonden dat laatste veel te eng en daarom is het nooit toegepast.
J.Van Herk, H.S. Pietersen and R.D. Schuiling, 1989, Neutralization of industrial waste acids with olivine – The dissolution of forsteritic olivine at 40-70°C, Chemical Geology Volume 76, Issues 3-4, 15 September 1989, Pages 341-352 doi:10.1016/0009-2541(89)90102-2
Later werd Schuiling bekend vanwege zijn idee om hetzelfde afvalzwavelzuur in kalksteen te pompen, die chemische reactie levert CaSO4 op ofwel gips, dat een groter volume heeft dan kalksteen. Schuiling opperde het idee om zo Nederland op te krikken zodat er minder dijken nodig zouden zijn, of buitengaats in kalsteen lagen te pompen zodat er minder zandsuppletie nodig is aan de kust. Het is onlangs getest in de Nekami kalksteengroeve in Limburg!
Recent is Schuiling teruggekeerd naar olivijn en bedacht dat ook koolzuurgas (CO2) geneutraliseerd kan worden met olivijn. Daartoe is in Flevoland een testakker aangelegd.
Verder lezen? Zie: http://www.olivineconcepts.com/Publicitaties.htm http://www.olivineconcepts.com/Olivijnpubliciteit.htm
Dat afvalzuur is trouwens ook niet zo’n gek idee voor de Delta Conferentie in Rotterdam, een win-win situatie.
IPCC autheur en China expert Marc Jaccard
CO2 reductie op wereldschaal gaat niet lukken, stelde IPCC author Dr Mark Jaccard maandagavond tijdens een bijeenkomst over “The Chinese energy revolution” van de VVM in Den Haag.
Irony's Not Dead, But It Needs Regulation. In a 6,900-word Times of London profile, Goldman Sachs CEO Lloyd Blankfein quips that he’s "doing God’s work." This was apparently intended as a joke, but it seems no one likes a funny banker in a recession.
In mijn verslag over de politieke kant van de Heartland conferentie in mei beschreef ik een opmerkelijk voorval:
Ook een ander opmerkelijk incident toonde aan dat het zwaartepunt in de VS ligt op het politieke vlak, toen een oudere, zeer all-american, hardkapitalistische keynote speaker op de te verwachten manier tekeer ging tegen de door Obama voorgestane CO2 wetgeving. Maar opeens noemde hij als belangrijkste schuldige achter de schermen nota bene Goldman Sachs bij name. Vrije markt en kapitalisme zag hij als een groot goed, maar hard egoïstisch kapitalisme zonder morele normen zoals op dit moment in Wall Street gebruikelijk is, vond hij oprecht verderfelijk.
Well well… Hiertegen werd direct geprotesteerd vanuit de zaal door een vertegenwoordiger van machtige sponsor Ayn Rand Center for Individual Rights, maar de man hield voet bij stuk, en deed er nog een schepje bovenop: als die wet erdoor komt houd ik Goldman Sachs daarvoor direct verantwoordelijk! Het heeft er inmiddels alle schijn van dat klimaatpolitiek dermate grote financiële kansen biedt aan rechtse bedrijven, dat ze ertoe overgaan het linkse CO2 stokpaardje te adopteren en door het politieke proces heen te loodsen. Onlangs stuitte ik op een bijzonder interessant artikel van Miriam Wolters (geen familie) in “Samen Beleggen” van juni dat hier een helder licht op werpt, en de uitval van bovengenoemde spreker treffend illustreert.
Hierna volgt het artikel, zonder verder commentaar, enigszins ingekort:
Door: Miriam Wolters
Als er ooit gebruik is gemaakt van de ‘homo psychologicus’, dan is het wel door Goldman Sachs. De volgende financiële zeepbel is alweer in de maak.
AMSTERDAM – De Nederlandse overheid en Nederlandse bedrijven spelen een belangrijke rol bij projecten die op een dubieuze manier grote hoeveelheden CO2-emissierechten genereren. Dit blijkt uit een overzicht van de klimaatcommissie van de Verenigde Naties, die een onderzoek instelt.
Naast het ministerie van VROM zijn in Nederland de Rabobank, Fortis en Nuon bij de CO2-handel betrokken. Ook in Nederland actieve energiemaatschappijen als RWE, Eon en Electrabel nemen deel in de projecten.
De projecten vallen onder de paraplu van het Clean Development Mechanism (CDM), een onderdeel van het Kyoto Protocol waarmee westerse landen de eigen uitstoot van broeikasgassen op peil kunnen houden, als ze door investeringen in ontwikkelingslanden de uitstoot daar kunnen terugbrengen.
Tweeduizend projecten
Het betreft onder meer investeringen in windmolens, stuwdammen of het zuiniger maken van een elektriciteitscentrale. Er zijn ruim tweeduizend geregistreerde projecten.
De helft van de zo gerealiseerde broeikasgasreductie in de ontwikkelingslanden is echter behaald met slechts 22 projecten: met het wegwerken van het broeikasgas HFC-23, een bijproduct van de fabricage van koelvloeistoffen.
En juist deze route is verdacht. Uitstootrechten zijn geld waard, ongeveer 12 euro voor een ton CO2. Omdat HFC-23 bijna twaalfduizend keer zo veel broeikaskracht heeft als CO2, levert de productie van een ton ‘afvalgas’ HFC-23 bijna 150.000 euro op. Ofwel: de Chinese fabrieken die eigenlijk zo min mogelijk broeikasgas zouden moeten uitstoten, worden er door de emissiehandel toe aangezet juist zoveel mogelijk van het broeikasgas te produceren – om het vervolgens tegen een vorstelijke beloning te verbranden.
60- tot 100 miljoen
Uit de CDM-administratie van de Verenigde Naties blijkt dat elk HFC-23 project jaarlijks 60 tot 100 miljoen euro aan uitstootrechten oplevert. China zelf strijkt daarvan standaard 65 procent op. De rest gaat naar financiers, meestal westerse banken en energiebedrijven.
Eind vorige week besloot het CDM-bureau van de Verenigde Naties de fabrieken nader te gaan onderzoeken, na jarenlange ophef door ngo’s. Volgens Lex de Jonge, de Nederlander die dat bureau leidt, is het nog te vroeg de projecten af te schrijven. ‘In potentie is het mogelijk meer reductie te claimen dan er anders aan uitstoot zou zijn geweest. Maar we weten niet of dat op grote schaal gebeurd is. Aan de andere kant: wat is aangekaart is ernstig genoeg om goed naar te kijken.’
Uit een overzicht van het CDM-bureau blijkt dat de Nederlandse overheid betrokken is bij 7 van de 22 verdachte projecten. Volgens VROM is misbruik nog niet bewezen.
Van onze verslaggever Michael Persson.
Bron: volkskrant.nl
Persbericht PBL 1 juli 2010
Ondanks de aanhoudende economische crisis is de wereldwijde uitstoot van kooldioxide, het belangrijkste broeikasgas, in 2009 gelijk gebleven. De sterke toename van CO2-uitstoot in snel groeiende ontwikkelingslanden als China en India doet de daling in de geïndustrialiseerde wereld volledig teniet.
Dit blijkt uit vandaag gepubliceerde berekeningen van het Planbureau voor de Leefomgeving in het onderzoeksrapport “No growth in total global CO2 emissions in 2009″.
Het PBL heeft zijn berekeningen gebaseerd op recente cijfers voor energiegebruik van oliemaatschappij BP, cementproductie van de U.S. Geological Survey (USGS) en op de nieuwste versie van de Emission Database for Global Atmospheric Research (EDGAR), een samenwerkingsprogramma van het Joint Research Centre (JRC) van de Europese Commissie en het PBL.
Het planbureau heeft becijferd dat de uitstoot door verbranding van fossiele energie (incl. affakkelen van ongebruikt gas dat vrijkomt bij oliewinning en van andere industriële processen zoals cement- en ammoniakproductie) in de geïndustrialiseerde landen daalde met zeven procent. In China en India nam de uitstoot met respectievelijk 9 en 6 procent toe – ondanks een verdubbeling in China van het wind- en zonne-energievermogen voor het vijfde jaar op een rij. Bij elkaar opgeteld, betekent dit dat de uitstoot van CO2 in 2009 wereldwijd gelijk is gebleven, voor het eerst sinds 1992. Het Internationaal Energieagentschap (IEA) voorspelde eerder zelfs dat de uitstoot in 2009 met 2,6 procent zou afnemen, de grootste daling in veertig jaar. Deze verwachting is dus nog niet gerealiseerd.
De geconstateerde daling in de geïndustrialiseerde landen helpt deze landen om aan hun internationale verplichtingen van het Kyoto-protocol te voldoen. Vorig jaar lag hun uitstoot gezamenlijk tien procent onder het niveau van 1990, ruimschoots binnen het doel van het Kyoto-protocol. De geïndustrialiseerde landen, met uitzondering van de VS dat het protocol niet geratificeerd heeft, liggen op koers om gezamenlijk in de periode 2008-2012 gemiddeld 5,2 procent minder CO2 uit te stoten dan in 1990.
Deze daling hangt echter ook samen met de financiële crisis. Veel productiecapaciteit is stilgelegd, maar kan bij aantrekkende groei weer in bedrijf genomen worden. Bij herstel is de kans daarom groot dat de emissies in de geïndustrialiseerde landen snel gaan oplopen. Niettemin betekent de economische terugval dat de industrielanden gemakkelijker aan hun verplichting kunnen voldoen. Een gevolg is ook dat sommige landen minder emissierechten zullen hoeven kopen van reductieprojecten in ontwikkelingslanden dan tot dusver gedacht werd, wat betekent dat er minder geld beschikbaar komt voor vermindering van emissies in deze ontwikkelingslanden.
Uitstoot per inwoner Hoewel de uitstoot van landen als China en India in de afgelopen jaren is toegenomen, was de gemiddelde CO2-uitstoot per inwoner in 2009 nog steeds lager dan die van de industrielanden: in India 1,4 ton per persoon, in China 6 ton, in Nederland 10 ton en in de Verenigde Staten 17 ton.
Bron: pbl.nl
Het bovenstaande videofragment van de als groen bekende staande Duitse TV-zender ZDF komt terug op een studie van vooraanstaande Duitse economen over het Europese klimaatbeleid in opdracht van het Finanzministerium. De resultaten daarvan waren zo schokkend, dat de link naar het document ijlings van de website van het ministerie werd verwijderd. Het document staat er nog wel: zie hier.
Neanderthaler De vanuit Duitsland Engelstalig bloggende P Gosselin viste de uitzending op van een korte post van Hans von Storch op Die Klimazwiebel. Hij geeft een Engelstalig transcript van de uitzending en een erg fraaie uitsmijter: “waneer zullen wij net zo slim worden als de Neaderthaler en kiezen voor adaptatie?”. De spreker in het video-item is de econoom Prof. Dr. Kai Konrad van het Max Planck Instituut in München. De uitzending sluit mooi aan bij de tegenstrijdige berichten uit Brussel momenteel rondom de invoering van een CO2-belasting: op 25 juni lezen we dat de commissie het plan op de lange baan heeft geschoven (link). Op 28 juni lezen we dat klimaatcommissaris Connie Hedegaard de Europese Alleingang onverdroten wil voortzetten (link).
We moeten hier bedenken dat de CO2-tax nog bovenop het reeds bestaande maffioze Emission Trading System (ETS) zou komen. Denk er dan nog even de bepleitte Europese bankentaks bij (de US Senate heeft Obama’s bankentax net gekilld) en je weet dat Europa als decadent continent hard opweg is de Untergang des Abendlandes realiteit te maken. Hoera voor de USA, voor China en de rest van de wereld waar nog of weer een VOC-mentaliteit heerst. Of zullen de aan bovenstaande studie gekoppelde nieuwe krachten in Duitsland ons nog tijdig wakker schudden?
In Nederland is het sinds de verkiezingen trouwens stil rondom de kolenwet Duyvendak-Vendrik, waarover ik eerder heb bericht (link). Lees hieronder waarom en hoe dit wetsinitiatief op koud ijs is gesteld….
Toronto, Canada – The G20 leaders conference has wound down to a disappointing close in Canada, failing to build on last year’s commitments to phase out fossil fuel subsidies and downgrading mentions of clean energy from eight mentions in their Pittsburgh communique to none from over the border in Toronto.
Sustainable economic recovery will need more than brief platitudes about green recovery, WWF warned on noting the lack of significant commitments on climate change, climate finance or even the G20-nominated issue of inefficient fossil fuel subsidies.
“The world leaders are still painting the economy in black and white. But the 21st century economy must include green,” said Kim Carstensen, the leader of WWF’s Global Climate Initiative.
“The greenest thing about the G20 is its ability to reuse and recycle earlier commitments. This summit could have been the beginning of real action towards a clean, efficient and resilient economy but all we got is some nice words about green economy and a recycled statement on fossil fuel subsidies”
At the 2009 Pittsburgh G20 summit leaders committed to “Rationalize and phase out over the medium term inefficient fossil fuel subsidies that encourage wasteful consumption”.
“This year’s G20 Statement repeats this commitment, and leaders “…encourage continued and full implementation of country-specific strategies and will continue to review progress towards this commitment.”
Carstensen said, “Reforming fossil fuel subsidies is an obvious win-win solution for the environment and the economy, and it is encouraging that the issue will remain on the G20 agenda. But in Canada the leaders failed to take the next step to indicate their global level of ambition and agree a clear timeline to achieve what they promise.”
India takes a lead However, one bright spot was India this week translating talk into action, announcing a phase out of fossil fuel subsidies on petrol and reviewing subsidies on diesel and other fossil fuels.
This week India’s example shows that there is surely a will in a number of countries, but to push the global agenda, we still need a stronger ambition and deadlines on phasing out fossil fuel subsidies which account for more than US$500 billion a year globally.”
“They went through this document with a vacuum cleaner . . . ”
As the G20 meeting wound down, the final reference to “clean energy” was dropped from the text.
“They went through this document with a vacuum cleaner to remove any reference to clean energy,” Carstensen said. “In the Pittsburgh G20 summit, there were 8 references to “clean energy” – in this one, there is zero. This is demonstrative of the host country’s lack of drive and ambition on empowering a shift to renewable energy.”
The G20 also did not agree any initiatives that could help provide funds to meet the cost of climate change action in the poorest countries. The move by German Chancellor Merkel and French President Sarkozy to advance the discussion on financial transaction taxes (FTT) was shoved aside by the G20. If FTTs were adopted globally, they would have the potential to generate much needed finance for development and environmental issues while forking out for the economy.
“G20 leaders say that they are the premier forum for international economic cooperation.
If they are serious about this, they need to also discuss how to generate the funds urgently needed to help vulnerable countries cope with climate change.”
Canada has played a highly unhelpful role as hosts of the summit, consistently ignoring calls from world leaders to allocate time for meaningful discussion of climate change.
“Canada did not succeed in keeping climate change off the G20 agenda but as host, they must be seen as the major reason why it has not been possible to move beyond repetition of last year’s agreements,” said Zoë Caron, Climate Policy and Advocacy Specialist, WWF Canada.
The G20 missed an opportunity to become a relevant global player on climate and energy. South Korea has a big gap to fill at the next G20 summit in November.
Bron: wwf.panda.org
