Close preview
Groenland in de NYT
Onderzoeker Ian Joughin van de University of Washington heeft een nieuwe kaart gepubliceerd van gletjersnelheden van het Groenlandse ijs aan de hand van radarmeting met satellieten. Het toont een prachtig beeld hoe het ijs van Groenland vanuit het midden naar de randen stroomt, en vlakbij de rand stroomversnellingen ondergaat, vergelijkbaar met de watervallen aan de zuidkand van de Eyjafjallajökull in IJsland. Niet echt iets om je zorgen over te maken dus: Panta Rhei.
De New York Times luidt echter de noodklok: Lees verder »
Gastblog door Theo Wolters
Zoals al bleek uit het blogbericht van Joost van Kasteren, was de gerespecteerde klimatoloog en gletsjerkenner Hans Oerlemans bij zijn Spinoza te Paard lezing in Den Haag bijzonder duidelijk in zijn uitspraken over het klimaat, voor zover het zijn eigen vakgebied betrof. Uit zijn betoog volgt onomstotelijk dat de bewust gezaaide paniek over zeespiegelstijging als gevolg van het smelten van de ijskappen, niet op feiten berust. Volgens de kersverse Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw duurt dat - ook bij een veel warmer klimaat – voor Groenland 4000 jaar en voor Antarctica 14000 jaar. En tegen die tijd zijn als gevolg van de volgende ijstijd de ijskappen alweer een flink eind richting de evenaar opgestoomd!
Voorstander voorzorgsprincipe Zonder het smelten van deze kappen blijft de zeespiegelstijging in de range van 15 tot 30 cm per eeuw. Is het geen tijd om dat nu eens als vaststaand feit te erkennen? Hans Oerlemans doet dit en zijn soort objectieve bijdragen aan de discussie hebben we hard nodig! Maar dan komt zijn anticlimax: Oerlemans blijkt wel degelijk voorstander voor een CO2-beperkend klimaatbeleid. Daar was hij heel duidelijk over.
Algemene sentiment In gesprekken die ik met wetenschappers voer, komt naar voren dat velen vanuit hun eigen vakgebied eigenlijk alleen argumenten kennen die tegen de CO2-hypothese spreken, maar meegenomen door het algemene sentiment en waarheden die gesuggereerd worden vanuit andere takken van wetenschap, kiezen ze dan toch maar voor het meegaan in de hype. Uit goedbedoeld idealisme, maar zeker niet op wetenschappelijke gronden. Dit gebeurt dan altijd met een beroep op het voorzorgsbeginsel. Hieronder zal ik betogen dat het voorzorgsprincipe wel van toepassing is op klimaatbeleid… maar dat je je het dan wel in twee richtingen moet toepassen: richting opwarming én richting afkoeling.
Lees verder »
‘Hoe groot je computers ook zijn en hoeveel satellieten je ook in de lucht hebt hangen, de voorspelbaarheid van het klimaatsysteem is begrensd. Daarom is het ontwikkelen van regionale klimaatmodellen (zoals het KNMI heeft gedaan, JvK) weggegooid geld.’ Aldus Hans Oerlemans, hoogleraar Meteorologie en voormalig directeur van het IMAU tijdens zijn Spinozalezing op 20 april jl. in het Paard van Troje in Den Haag. ‘Ook het economisch nut van maatregelen tegen klimaatverandering is niet hard te maken.’
Oerlemans (1950) is een van de weinige ‘echte’ klimaatwetenschappers die Nederland telt. Hij promoveerde op de IJstijden en houdt zich sinds 1986 bezig met onderzoek naar het gedrag van gletsjers, meer in het bijzonder de Morteratsch Gletsjer in Zwitserland, die hij ruim 70 keer bezocht. Tijdens de lezing vertelde hij onder meer dat de aarde tot 700 miljoen jaar geleden meerdere malen geheel met ijs bedekt is geweest. “In die perioden liep het CO2-gehalte in de atmosfeer als gevolg van vulkaanuitbarstingen op tot 5 à 10 maal de huidige concentratie, waardoor de aarde zich steeds weer zelf uit haar winterslaap wekte”, aldus Oelemans.
Hieronder nog enkele soundbites uit de Spinozalezing…
Vanavond overhandigde het Platform Communication on Climate Change (PCCC) de De staat van het klimaat 2009 -brochure aan minister Cramer van VROM. De brochure heeft als doel “een actueel overzicht van recente ontwikkelingen op het gebied van klimaatverandering te geven, zowel in het onderzoek als in de maatschappelijke en beleidsdiscussies” en is geschreven “vanuit een wetenschappelijke context”. Ik zal hier laten zien dat de passage in de brochure over de Kilimanjaro vooral een schoolvoorbeeld is van de kunst van het weglaten.
In het Platform Communication on Climate Change (PCCC) zijn alle Nederlandse klimaatonderzoeksgroepen vertegenwoordigd. Hun missie is:
The Platform Communication on Climate Change (PCCC) was established by the Dutch climate research community to improve the quality, efficiency and effectiveness of the communication of Dutch climate research. PCCC is a collaborative venture by PBL, KNMI, CCB Wageningen UR, VU University Amsterdam, Utrecht University, Deltares and NWO. It is supported by the Ministry of Housing, Spatial Planning and the Environment (VROM) and is implemented in collaboration with the BSIK Climate changes Spatial Planning programme.
Dit is dus een brochure, geen doorwrocht peer reviewed overzicht – hoewel er wel gesuggereerd wordt dat aan bepaalde kwaliteitsgaranties voldaan is – het is gecheckt door een groep wetenschappers uit verschillende disciplines en het is ook nog eens bekeken door Fons Baede – al heel lang betrokken bij IPCC-rapporten. Maar ja, het review proces was niet open en commentaren en antwoorden zijn niet publiek beschikbaar. Nu, na climategate, betekenen zulke opmerkingen over “checks and balances” maar weinig als we die niet kunnen inzien.
De Kilimanjaro in De staat van het klimaat 2009 We zullen later breder ingaan op de brochure en de kunst van het weglaten. Vandaag concentreren we ons op wat het PCCC te melden heeft over de Kilimanjaro.
Eenvandaag had gisteravond een zeer degelijke reportage over alle commotie rond het IPCC en met name de gletsjers in de Himalaya. Ze hadden de moeite genomen om diverse betrokken te interviewen, waaronder de Canadese glacioloog Graham Cogley, wiens spitwerk de basis werd voor Himalaya-gate. Hij vermoedde dat het IPCC het jaar 2350 verwisselde met 2035. Later speurwerk van John Nielsen-Gammon maakte duidelijk dat 2035 niet een typefout was, maar gebaseerd op een interview in New Scientist met Syed Hasnain.
Neerlands bekendste gletsjeronderzoeker Hans Oerlemans komt aan het woord. Hij houdt het nog steeds wel op een typefout (Hans lijkt me niet het type die blogs leest, dus dat verklaart waarom hij niet geheel up to date is). Hij doet verder een aantal interessante uitspraken:
Pachauri wist van gletsjerfout tijdens kopenhagenconferentie. Maar hij was met zijn gedachten ergens anders, namelijk bij het schrijven van zijn eigen softporno-roman
De laatste dagen van Pachauri als IPCC-voorzitter konden wel eens geteld zijn. nu de Times bericht dat Pachauri al van Glaciergate wist tijdens de klimaatconferentie in Kopenhagen. Het IPCC had in haar laatste rapport uit 2007 een rapport van het Wereldnatuurfonds als bewijs geciteerd dat Himalayagletsjers in 2035 zouden zijn verdwenen, terwijl de originele bron het jaar 2350 vermeldde.
Terwijl Pachauri beweert dat hij pas op de hoogte raakte toen de fout twee weken geleden in de kranten verscheen blijkt dat hij al voor deze Klimaatconferentie op de hoogte was gebracht door een journalist van wetenschapsblad Science. Deze stelde vragen nadat de IPCC-claim over de Himalaya was neergesabeld door de meeste internationale glaciologische experts.
Klimaatporno
De Daily Telegraph geeft een mogelijke verklaring voor Pachauri’s gebrekkige controle. Hij was bezig om zijn eigen softporno-roman te schrijven, getiteld Return to Almora die afgelopen maand in India verscheen. Pachauri schrijft hier over een klimaatwetenscahpper achter in de zestig die als seksguru avontuurtjes aangaat. Naast de Nobelprijs dingt Pachauri met deze klimaatporno-roman nu ook mee naar de Bad Sex Award volgens de Telegraph.
Een van de dingen die ik nog moet leren als relatieve nieuweling in de hele snelle wereld die bloggen heet, is dat als je iets interessants vindt, je er meteen over moet bloggen. Ik ben dit weekend voor de tweede keer in twee weken afgetroefd door de waanzinnig productieve Britse journalist Richard North, die met zijn blog eureferendum.blogspot.com flink aan de weg timmert. North was samen met Christopher Booker degene die de belangenverstrengeling van Pachauri voor het eerst duidelijk aan de kaak stelde en North speelde ook een belangrijke rol bij het blootleggen van glaciergate.
Syed Hasnain, de veelbesproken Indiase glacioloog, op wiens citaat in een New Scientist-artikel uit 1999 de IPCC-bewering gebaseerd bleek te zijn dat de gletsjers in de Himalaya in 2035 verdwenen zouden zijn, begint zich de afgelopen dagen te gedragen als de spreekwoordelijke kat in het nauw.
Vorige week was te lezen in New Scientist dat zijn opmerking destijds speculatie was geweest:
But Hasnain rejects that. He blames the IPCC for misusing a remark he made to a journalist. “The magic number of 2035 has not [been] mentioned in any research papers written by me, as no peer-reviewed journal will accept speculative figures,” he told New Scientist. “It is not proper for IPCC to include references from popular magazines or newspapers,” Hasnain adds.
Maar deze week wordt het allemaal nog vreemder want plots ontkent Hasnain zelfs dat hij het jaartal 2035 überhaupt genoemd heeft en schuift hij de schuld dus in de schoenen van de journalist Fred Pearce, die hem verkeerd geciteerd zou hebben.
Het zal lezers van deze blog vermoedelijk niet ontgaan zijn dat het IPCC gisteren officieel heeft erkend dat het in de fout is gegaan bij wat we nu maar even voor het gemak Himalaya-gate zullen dopen. Bij mijn weten is het een unicum dat het IPCC openlijk een fout erkent, dat is dus een pluspunt (ik houd me aanbevolen voor andere voorbeelden), maar de manier waarop verdient verre van de schoonheidsprijs.
Syed Hasnain
Gisteren berichtte ik nogal uitgebreid over het feit dat niet de gletsjers in de Himalaya in een stroomversnelling komen, maar wel de verwikkelingen rond een fout in het IPCC-rapport. Speurwerk van met name de Amerikaanse klimaatonderzoeker John Nielsen-Gammon had in december duidelijk gemaakt dat het IPCC zich in Working Group II van het vierde rapport in 2007 baseerde op een citaat van de Indiase glacioloog, die in 1999 in New Scientist had laten vallen dat de gletsjers in de Himalaya in 2035 wel eens verdwenen zouden kunnen zijn. Het IPCC stelde vervolgens in 2007 in AR4 dat het very likely was (meer dan 90% zekerheid) dat de gletsjers inderdaad in 2035 verdwenen zouden zijn.
