Als New Scientist het IPCC om opheldering begint te vragen, zoals in de editie van afgelopen week gebeurde (zie ook de afbeelding hierboven), dan weet je dat er wel iets bijzonders aan de hand moet zijn. New Scientist gaat namelijk al jaren voorop in de strijd om meer aandacht voor klimaatverandering en zal zelden tot nooit een sceptisch geluid laten horen. Geregeld plaatst het Engelse populairwetenschappelijke weekblad (dat ik persoonlijk zeer lezenswaardig vind over de meeste onderwerpen en geregeld gebruik om me in te lezen bij nieuwe onderwerpen waarover ik moet schrijven, alleen hun stukken over klimaat zijn zeer alarmistisch en eenzijdig) zelfs stukken die de argumenten van sceptici weerleggen, zoals hier in 2007. David Pearce, de klimaatjournalist van New Scientist, schreef enkele boeken over klimaat waaronder De laatste generatie, hoe de natuur wraak neemt, dat door Maurits Groen en Jan van Arkel voor slechts 5 euro op de markt werd gebracht in Nederland om ons te bekeren. De titel geeft aan waar het heen gaat, Pearce geeft een selectie van in potentie alarmerende ontwikkelingen in het klimaat, zoals het vrijkomen van methaan uit de permafrost en het stilvallen van de golfstroom.
Dus wat moet er in godsnaam aan de hand zijn als deze verkondiger van het evangelie hun eigen hogepriester, het IPCC, ter verantwoording begint te beroepen. Voor de duidelijkheid hier nogmaals de tekst uit het bovenstaande plaatje:
IT WAS a dramatic declaration: glaciers across much of the Himalayas may be gone by 2035. When New Scientist heard this comment from a leading Indian glaciologist, we reported it. That was in 1999. The claim later appeared in the Intergovernmental Panel on Climate Change’s most recent report – and it turns out that our article is the primary published source.
The glaciologist has never submitted what he says was a speculative comment for peer review – and most of his peers strongly dispute it. So how could such speculation have become an IPCC “finding” which has, moreover, recently been defended by the panel’s chairman? We are entitled to an explanation, before rumour and doubt compound the damage to the image of climate science already inflicted by the leaked “climategate” emails.
IT WAS a dramatic declaration: glaciers across much of the Himalayas may be gone by 2035. When New Scientist heard this comment from a leading Indian glaciologist, we reported it. That was in 1999. The claim later appeared in the Intergovernmental Panel on Climate Change’s most recent report – and it turns out that our article is the primary published source.
The glaciologist has never submitted what he says was a speculative comment for peer review – and most of his peers strongly dispute it. So how could such speculation have become an IPCC “finding” which has, moreover, recently been defended by the panel’s chairman? We are entitled to an explanation, before rumour and doubt compound the damage to the image of climate science already inflicted by the leaked “climategate” emails.
New Scientist wil graag weten van het IPCC hoe het mogelijk is dat een uitspraak van de Indiase onderzoeker Syed Hasnain in 1999 in New Scientist een algemeen aanvaard feit is geworden in de klimaatwereld en ver daarbuiten, omdat het IPCC deze uitspraak als basis heeft gebruikt in het vierde IPCC-rapport in 2007 om te beweren dat de gletsjers in de Himalaya in 2035 verdwenen zullen zijn. Je zou er als blad ook trots op kunnen zijn dat je invloed zo ver reikt, dat je zo gezaghebbend bent dat zelfs het IPCC alles wat er in je blad staat klakkeloos overneemt, maar ook New Scientist realiseert zich dat het zo toch niet zou moeten werken. Ook New Scientist gaat ervan uit dat het IPCC zich baseert op de altijd als hoogste graad van betrouwbaarheid geldende peer review literatuur.
Lees verder »
