Ik leg dezer dagen de laatste hand aan mijn boek De Staat van het Klimaat en zal dus maar sporadisch reageren op het rapport van het IAC. De eerste indruk is dat ze hun werk meer dan naar behoren gedaan hebben. Mijn verwachtingen van gisteren – die niet hoog gespannen waren – zijn niet uitgekomen. Het rapport doet diverse aanbevelingen, die indien opgevolgd, het IPCC fundamenteel zouden kunnen veranderen. In een later bericht zal ik uitleggen waarom naar mijn mening de voorstellen niet ver genoeg gaan. Hoe dan ook, het rapport legde de vinger op diverse zere plekken. Lees verder »

De gewraakte IPCC-grafiek

Hoewel mijn eerste indruk van het PBL-rapport gematigd positief is (gematigd omdat ik de opdracht om alleen naar acht hoofdstukken over regionale klimaatverandering te kijken weinig interessant vond, maar dat kunnen we de auteurs verder niet aanrekenen natuurlijk), zijn de eerste foutjes alweer ontdekt.

Roger Pielke jr laat op zijn blog weten dat het PBL een claim van het IPCC over schade door orkanen ten onrechte heeft goedgekeurd. Lees verder »

Zojuist zijn de namen van de Coordinating Lead Authors, Lead Authors en de Review Editors voor het vijfde IPCC-rapport bekend gemaakt, zie hier voor WG1 en hier voor WG2. De namen voor WG3 hadden ook om 9 uur vandaag online moeten staan, maar blijkbaar is daar nog wat vertraging.

Over WG2 kan ik weinig zeggen (wellicht Rypke later), bij WG1 vallen een paar dingen op. Een aantal (de meest omstreden?) climategate-onderzoekers (Jones, Mann, Briffa, Overpeck) doen dit keer niet mee. Maar anderen, zoals Osborn van CRU en Trenberth van NCAR gewoon weer wel. Osborn is Lead Author van hoofdstuk 5, waarin de hockeystick zit. Trenberths rol is dit keer beperkt tot Review Editor van hoofdstuk 14, dat gaat over toekomstige klimaatverandering op regionale schaal.

Lees verder »

Was Margaret Thatcher the first climate sceptic?

Margaret Thatcher was the first leader to warn of global warming – but also the first to see the flaws in the climate change orthodoxy

By Christopher Booker

Published: 5:24PM BST 12 Jun 2010

A persistent claim made by believers in man-made global warming – they were at it again last week – is that no politician was more influential in launching the worldwide alarm over climate change than Margaret Thatcher. David Cameron, so the argument runs, is simply following in her footsteps by committing the Tory party to its present belief in the dangers of global warming, and thus showing himself in this respect, if few others, to be a loyal Thatcherite.

The truth behind this story is much more interesting than is generally realised, not least because it has a fascinating twist. Certainly, Mrs Thatcher was the first world leader to voice alarm over global warming, back in 1988, With her scientific background, she had fallen under the spell of Sir Crispin Tickell, then our man at the UN. In the 1970s, he had written a book warning that the world was cooling, but he had since become an ardent convert to the belief that it was warming, Under his influence, as she recorded in her memoirs, she made a series of speeches, in Britain and to world bodies, calling for urgent international action, and citing evidence given to the US Senate by the arch-alarmist Jim Hansen, head of Nasa’s Goddard Institute for Space Studies.

She found equally persuasive the views of a third prominent convert to the cause, Dr John Houghton, then head of the UK Met Office. She backed him in the setting up of the UN’s Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) in 1988, and promised the Met Office lavish funding for its Hadley Centre, which she opened in 1990, as a world authority on “human-induced climate change”.

Hadley then linked up with East Anglia’s Climatic Research Unit (CRU) to become custodians of the most prestigious of the world’s surface temperature records (alongside another compiled by Dr Hansen). This became the central nexus of influence driving a worldwide scare over global warming; and so it remains to this day – not least thanks to the key role of Houghton (now Sir John) in shaping the first three mammoth reports which established the IPCC’s unequalled authority on the subject.

In bringing this about, Mrs Thatcher played an important part. It is not widely appreciated, however, that there was a dramatic twist to her story. In 2003, towards the end of her last book, Statecraft, in a passage headed “Hot Air and Global Warming”, she issued what amounts to an almost complete recantation of her earlier views.

She voiced precisely the fundamental doubts about the warming scare that have since become familiar to us. Pouring scorn on the “doomsters”, she questioned the main scientific assumptions used to drive the scare, from the conviction that the chief force shaping world climate is CO2, rather than natural factors such as solar activity, to exaggerated claims about rising sea levels. She mocked Al Gore and the futility of “costly and economically damaging” schemes to reduce CO2 emissions. She cited the 2.5C rise in temperatures during the Medieval Warm Period as having had almost entirely beneficial effects. She pointed out that the dangers of a world getting colder are far worse than those of a CO2-enriched world growing warmer. She recognised how distortions of the science had been used to mask an anti-capitalist, Left-wing political agenda which posed a serious threat to the progress and prosperity of mankind.

In other words, long before it became fashionable, Lady Thatcher was converted to the view of those who, on both scientific and political grounds, are profoundly sceptical of the climate change ideology. Alas, what she set in train earlier continues to exercise its baleful influence to this day. But the fact that she became one of the first and most prominent of “climate sceptics” has been almost entirely buried from view.

Bron: telegraph.co.uk

When I saw that the IAC Panel had not invited McIntyre and McKitrick for Tuesday’s session  I decided to ask the Panel through its spokeperson for an explantion. On Thursday I sent the following email to William Kearney:

Dear William,

I am Dutch science writer following the global warming debate closely. I was present at the first meeting of the IAC Review Panel in Amsterdam.

I applaud the Panel’s decision to invite people with ‘varying perspectives’ for the next meeting in Montreal. However, for people familiar with crucial and controversial issues in WG1 of the AR4 IPCC report, it is inconceivable that a Review Panel would not invite Stephen McIntyre and Ross McKitrick.
They were not only involved in the process (they were both very active as expert reviewers), but their work was also misrepresented in two important cases: McKitrick’s and Michaels’ critique on the global average temperature in chapter 3 and McIntyre’s and McKitrick’s critique on the hockey stick in Chapter 6.
Apart from the misrepresentation of their work, the climategate emails show how they were denigrated by IPCC lead authors.

Not inviting McIntyre and McKitrick during a public hearing of the IAC Review Panel is like not inviting victims of a crime in a court case.

However, now that the list of speakers for next week’s hearing is online, it turns out they are not invited. Given the fact that the meeting is in Montreal and that both McIntyre and McKitrick live relatively close from there (compared to Watson and Von Storch for example), this means that the IAC Panel has decided deliberately not to seek evidence from them.

This screams for an explanation in my opinion. A clear explanation from the IAC Panel about this decision would therefore be highly appreciated.

Kind regards,
Marcel Crok

Early this morning I received the following answer from William Kearney:

Lees verder »

Vandaag las ik op de website van het IAC Panel, dat het IPCC onder de loep neemt, dat er volgende week dinsdag 15 juni een hoorzitting gehouden zal worden in Montreal, Canada. Er zullen wetenschappers met ‘varying perspectives’ uitgenodigd worden. De grote vraag is dus of McIntyre en McKitrick en wellicht enkele Amerikaanse critici uitgenodigd zullen worden. Een paar weken geleden, nadat Robbert Dijkgraaf op radio 1 al liet weten dat de volgende bijeenkomst in Canada zou plaatsvinden, lieten McIntyre en McKitrick weten niet benaderd te zijn door het IAC Panel. De lijst met genodigden is nog niet beschikbaar.

Het InterAcademy Council Committee heeft inmiddels ook een uitgebreide vragenlijst op de website gezet, die door iedereen ingevuld kan worden. Ik heb mijn tanden er meteen maar ingezet. Alle vragen en mijn antwoorden volgen hieronder. Als er lezers zijn van deze site die zelf ook antwoorden in sturen, dan zijn ze welkom om hun antwoorden ook hier te plaatsen.

[Update 16:30 uur] McIntyre en McKitrick laten per e-mail weten (nog?) niet uitgenodigd te zijn. McIntyre laat tevens weten dat Judith Curry wel een uitnodiging heeft ontvangen van het IAC Panel om schriftelijk iets in te dienen. Dit doet vermoeden dat het Panel op ’safe’ speelt. Ze nodigen wel ‘critici’ uit, maar alleen diegenen die behoren tot de mainstream klimaatgemeenschap, zeg maar de categorie Judith Curry en Hans von Storch.

[Update 10 juni] De sprekers zijn bekend en ik zat er niet ver naast met mijn vermoedens van gisteren. Als ‘critici’ zijn uitgenodigd John Christy en Hans von Storch. Dus zelfs in de achtertuin van McIntyre en McKitrick worden ze niet gevraagd naar hun mening, terwijl Von Storch (naar ik aanneem) wordt ingevlogen vanuit Duitsland.
Het IAC is de vijfde commissie die zich buigt over climategate/fouten in IPCC en de vijfde die weigert om naar de versie van McIntyre en McKitrick te luisteren. En dan vindt de klimaatgemeenschap het nog steeds vreemd dat er zulke negatieve sentimenten leven jegens de klimaatwetenschap en het IPCC. Volledig programma op http://reviewipcc.interacademycouncil.net/IACIPCCMontreal.html

[Update 10 juni] Bishop Hill pikt de afwezigheid van McIntyre en McKitrick op.

Lees verder »

Rajendra Pachauri en Renate Christ van het IPCC, hier op een eerder genomen foto.

De internationale review van het IPCC startte vandaag met een publieke hoorzitting in Amsterdam. De eerste twee genodigden waren Rajendra Pachauri, de voorzitter van het IPCC en Renate Christ, die het secretariaat van het IPCC leidt. Beiden gaven een presentatie en werden daarna ondervraagd door het InterAcademy Council-Panel, dat onder leiding staat van de Amerikaanse econoom Harold Shapiro.

De presentaties die ook beschikbaar zijn via de website waren vrij algemeen van aard en ook de vragen van panelleden waren tamelijk oppervlakkig. Het werd niet duidelijk of Pachauri in een later stadium nogmaals gehoord zal worden. Als niet, dan heeft het Panel het hem niet moeilijk gemaakt. Richard Black van de BBC maakte al een uitgebreid verslag van de bijeenkomst voor de BBC-website, dat een goed beeld van de sessie geeft.

Een paar observaties van mijn kant:

Lees verder »

Het hierboven afgebeelde schip is de Gjøa, het schip waarmee Roald Amundsen met een zeskoppige bemanning tussen 1903 en 1906, als eerste de Noordwest-Passage volbracht. Aha! Dit wordt vast een artikel over klimaat en zeeijs? Mispoes, we gaan het hebben over “less-is-more”. Aan het slot van dit betoog zal misschien duidelijk zijn dat de grootste voorstanders van “consuminderen”, als het op beleid  aankomt de grootse “meerderaars” zijn. En dan niet eens uit kwade opzet, maar gewoon omdat ze de filosofie van “less-is-more” niet begrijpen en niet verinnerlijkt hebben.

Even voor de duidelijkheid: Diederik Samsom (PvdA) is geen proponent van “consuminderen”. In een door consuminderaars zwaar bekritiseerd interview met Milieudefensie (link) toont hij zich een voorstander van groei en technologische oplossingen voor het energie- en milieuvraagstuk. Zijn middenpositie maakt een statement van zijn zijde tijdens de recente hoorzitting van de vaste Kamercommissie VROM extra interessant:

Ik stel tot slot de vraag over de bus versus het amfibievoertuig. Het is natuurlijk mooi gezegd, maar daarmee worden alle onzekerheden bij ons neergelegd en moeten wij beleid maken dat tegen alle onzekerheden kan. Dat bestaat ook niet hoor. De oneindige hoeveelheid geld die daarvoor beschikbaar moet zijn, bestaat namelijk niet. Wij moeten keuzes maken. Ik leg de vraag dus weer terug. Het is leuk om ons te adviseren om iets te maken dat gewoon tegen de onzekerheden van de wetenschap kan, maar volgens mij moeten wij worden geadviseerd om een knoop te kunnen doorhakken. Wij moeten dat op de verstandigste manier kunnen doen. Ik kan niet zoveel met het advies om de bus om te bouwen tot een heel duur ding dat inderdaad zonder problemen de bocht kan uitvliegen. Dat geld hebben wij gewoon niet of dat wil een van ons er niet aan uitgeven, dat kan ook nog. Hebben de heren een voor de politiek iets bruikbaarder advies?

De metafoor van de bus stamt uit vrij heftige woordenwisselingen tijdens klimaatdebatten tussen Samsom en Richard de Mos (PVV). Jeroen van der Sluijs borduurde tijdens de hoorzitting voort op dit thema. Hieronder de passage waarin Van der Sluijs het amfibievoertuig introduceert, die we in bovenstaande quote van Samsom terugzien als zijnde onbetaalbaar want oneindig duur:

Ik heb met belangstelling uw eerdere beraadslagingen gelezen, waarin de metafoor van een snelrijdende bus in de mist werd gebruikt. Daar werd verschillend tegen aangekeken, want wat was nu het gaspedaal en wat de rem! Het lijkt erop dat u op zoek bent naar de perfecte TomTom om u de weg door de mist te laten wijzen. Dat is echter de verkeerde zoektocht, want die TomTom bestaat niet en de wetenschap zal u die ook niet kunnen leveren. U zult dus moeten leren leven met het idee dat de weg misschien wel eens naar rechts zou kunnen buigen of misschien toch naar links. De verschillende scenario’s kunnen wij wel in kaart brengen, waarmee wij de mist in ieder geval inperken tot mogelijke toekomsten in dat onbekende landschap.

Wat moet je doen als die perfecte TomTom niet ontwikkeld kan worden? Je zult je dan moeten afvragen of die bus wel het beste voertuig is. Die bus is namelijk helemaal niet berekend op een onbekend landschap. Je zou dan ook beter kunnen kiezen voor een veerkrachtiger aanpak, bijvoorbeeld door te kiezen voor een amfibievoertuig met rupsbanden. Met zo’n voertuig kun je een onbekend terrein wel aan.

The lost expedition
Diederik Samsom laat na te onderbouwen dat een flexibel “voertuig” (lees: beleid) oneindig duur is. Ik spring nu snel terug naar de Gjøa van Roald Amundsen omdat deze expeditie het mooiste bewijs is dat een kleinschalige kostenefficiënte aanpak in sommige onzekere onvoorspelbare situaties succes oplevert, terwijl een “oneindig dure” of “flink dure” aanpak de mist in gaat. In 1845 was namelijk al eens een grote expeditie gewaagd door John Franklin. Hij hees de zeilen op twee schepen van respectievelijk 350 ton en 380 ton (de Gjøa woog 48 ton). Zijn bemanning bestond uit 24 officieren en 110 manschappen (Gjøa 7 man). Ze voerden proviand mee voor 3 jaar (Gjøa: live of the land). Wil je weten wat er met de peperdure Franklin-expeditie gebeurde? Lees dan het Wikipedia-artikel over The lost expedition.

Lees verder waarom de milieubeweging het uitstekend heeft gedaan!

Lees verder »

Louise Fresco is een van de twaalf panelleden die namens de InterAcademy Council het IPCC gaat doorlichten. Dat is vandaag bekend gemaakt. Voorzitter van de commissie is de econoom Harold T. Shapiro, oud-president van Princeton University. Rond het onderzoek is een aparte website aangemaakt: http://reviewipcc.interacademycouncil.net/

Op het eerste oog heeft het IAC voornamelijk voor ‘buitenstaanders’ gekozen, wat verstandig is. De enige prominente klimaatonderzoeker is Syukuro Manabe, een van de grondleggers van klimaatmodellen.

De komende dagen zullen de verschillende kandidaten ongetwijfeld onder de loep genomen worden in de blogosfeer. Laten wij aftrappen met wat recente betrokkenheid van Fresco in het klimaatdebat. Ze zat in de veelbesproken Deltacommissie van Veerman en verdedigde later in de Volkskrant samen met Veerman het rapport van die commissie.

Lees verder »