Close preview
Tiende en laatste blog in de serie blogs over post-normale wetenschap
Albert Einstein en Robert Oppenheimer
Hein Haak, hoofd Klimaat van het KNMI, viel mij tijdens de VROM discussiemiddag “Naar een beter IPCC” van 15 september aan met een scherpe wedervraag (flauw retorisch trucje dat hij op iedereen toepaste) op mijn opmerking dat het IPCC maar het beste kon doodbloeden: “Heb jij iets beters dan?” Ik antwoordde gevat met een volmondig ja. “Zet gewoon een groep van de beste wetenschappers die je kunt vinden aan het werk om het politiek relevante deel van het klimaatvraagstuk - is er nu wel of niet een bijzondere bedreiging door menselijke uitstoot van broeikasgassen – uit te zoeken en richt dat instituut bijvoorbeeld in zoals het Manhattan Project.”
Eureka-moment Het Manhattan Project, de Amerikaanse race om eerder dan Duitsland of Rusland een atoombom te ontwikkelen, biedt een prachtig voorbeeld van hoe wetenschappers dankzij/ondanks extreme politieke druk in volkomen rust en zonder openbare tamtam aan wetenschappelijk 100% solide antwoorden kunnen werken. Die antwoorden krijg je niet op het moment dat de politiek het verlangt (zoals helaas gebeurde bij de WMD voor de inval in Irak), maar op het niet te voorspellen moment dat deze wetenschappers met hun “eureka” naar buiten komen. Politieke wil in de vorm van geld en onderzoeksfaciliteiten kunnen het eureka-moment natuurlijk wel bespoedigen.
Geen tussentijdse openbare rapporten Ik voegde eraan toe: “Het laatste wat deze wetenschappers moeten doen is de politiek en de samenleving lastig vallen met tussentijdse wishy-washy rapporten. Ze moeten compleet zwijgen tot ze eruit zijn. Dan kunnen wij ondertussen politiek aan de slag met het uitroeien van malaria, het bouwen van dijken, het beschermen van ongerepte natuur en andere dingen die we zeker weten, zonder dat we tijd verdoen en geld verkwanselen met CO2-mitigatieprojecten waarvan het nut nog niet is bewezen.” Ik had niet durven dromen dat ik al 5 dagen na het doen van deze uitspraken, op het Lorentz Institute zou stuiten, waaraan ik gisteren een lang blog wijdde.
Einde serie over post-normale wetenschap Bij deze kan ik ook een einde brouwen aan mijn serie blogs over post-normale wetenschap.
Lees verder »
Vandaag eens een echte primeur! Een vondst op realclearpolitics.com, waar je in Amerikaanse verkiezingstijden altijd de beste analyses vindt. Tot mijn verbazing vond ik er een link naar het artikel Rescuing science from agenda driven politics van wetenschapsjournalist Bill Frezza. Hij was als MIT-alumnus uitgenodigd op de presentatie A Change in Climate: A Fresh Approach to Climate van de aan het MIT verbonden klimaatwetenschapper Kerry Emanuel.
Emanuel is de toonaangevende hurricane-expert die in 2008 opschoof van IPCC-alarmist naar klimaatrealist toen zijn nieuwste onderzoeksresulaten hem leerden dat er geen verband is tussen het aantal en sterkte van hurricanes en global warming (zie artikel). Bovenstaande afbeelding is nog uit de tijd dat Emanuel als MIT-alarmist lijnrecht tegenover de MIT-realist Richard Lindzen stond.
Heb je enige interesse in serieuze wetenschap en hoe we advocay research, waarover Arthur Rörsch onlangs publiceerde, kunnen terugdringen, lees dan het hele artikel van Bill Frezza. Emanuel wist namelijk niet dat onder de alumni ook een journalist in de zaal was en het was helemaal niet zijn intentie dat er al iets naar buiten zou komen over wat Bill Frezza noemt het “Lorenz Initiative”:
Over-reliance on computer models to drive draconian energy policy that threatens to dislocate huge swaths of the global economy has helped contribute to a major loss of credibility for the entire field of climate science.To counter these trends MIT is launching a new program called the Lorenz Initiative named after the late professor Edward N. Lorenz, father of modern Chaos Theory. This program is designed to bring together talented physicists, chemists, biologists, and applied mathematicians from outside the climate field to “create an institutional culture that accords its highest values to science that quantitatively predicts or explains observations and experiments.”
Over-reliance on computer models to drive draconian energy policy that threatens to dislocate huge swaths of the global economy has helped contribute to a major loss of credibility for the entire field of climate science.
To counter these trends MIT is launching a new program called the Lorenz Initiative named after the late professor Edward N. Lorenz, father of modern Chaos Theory. This program is designed to bring together talented physicists, chemists, biologists, and applied mathematicians from outside the climate field to “create an institutional culture that accords its highest values to science that quantitatively predicts or explains observations and experiments.”
Onze geëxcommuniceerde Prof. Dr. Ir. Henk Tennekes zal smullen van de gedachte dat een nieuw toonaangevend instituut het gepruts met klimaatmodellen vaarwel zegt om solide wetenschap binnen het paradigma van de chaostheorie van Edward Lorenz centraal te stellen. De professors Kerry Emanuel en Daniel Rothman van het Department of Earth, Atmospheric, and Planetary Sciences van MIT zijn de initieatiefnemers.
Primeurs Inmiddels heb ik met Emanuel gemaild en kan ik drie dingen als eerste op aarde aankondigen:
Wetenschap valt uit elkaar Joanne Nova concludeert op haar klimaatblog dat de klimaatwetenschap op dit moment uit elkaar aan het vallen is in een oude garde die vasthoudt aan de IPCC-fabeltjes en een nieuwe beweging die terugkeert naar waar wetenschap voor bedoeld is (in belangrijke mate gedragen door voormalige alarmisten zoals Emanuel en Von Storch). Het terugtreden van de eminente Amerikaanse fysicus Hal Lewis uit de Amerikaanse Physical Society (APS) afgelopen vrijdag wordt door Antony Watts vergeleken met het moment waarop Luther zijn 95 stellingen op de deur van de kerk van Wittenberg nagelde. Kunnen ze hier morgenavond op de VU ook over discussiëren?
Hieronder in het Engels de vragen die ik stelde aan Emanuel Kerry en zijn verbluffende antwoorden daarop….
Het rapport van het IAC over de werkwijze van het IPCC lijkt nu toch de ondergang te worden van topman Rajendra Pachauri. De BBC meldt dat steeds meer medestanders hem afvallen.
Vandaag verscheen dit logische persbericht bij VROM:
Het internationale klimaatpanel IPCC moet voldoen aan de eisen van de tijd en professioneler gaan werken. Dat stelt minister Tineke Huizinga (Ruimte en Milieu) in reactie op twee recente onderzoeksrapporten over de werkwijze van het klimaatpanel.
Deze onderzoeken zijn uitgevoerd nadat fouten waren ontdekt in het laatste grote rapport van het IPCC, het zogenaamde vierde assessment report uit 2007. Ten onrechte stond hierin dat de gletsjers van het Himalaya gebergte in 2035 gesmolten zouden zijn. Het deel van Nederland dat onder de zeespiegel ligt werd verward met het gedeelte dat gevoelig is voor overstroming.
De onderzoeksrapporten van het Nederlandse Planbureau van de Leefomgeving (PBL) en van de International Academy Council (IAC) onder leiding van prof Robert Dijkgraaf bepleiten een versterking van de procedures en zijn kritisch over de managementstructuur van de IPCC. Klimaatwetenschap wordt steeds omvangrijker en ingewikkelder. De publieke aandacht is wereldwijd sterk toegenomen. Daarom ontkomt het IPCC niet aan hervormingen, zo stellen beide rapporten.
In een brief aan de Kamer schrijft Huizinga vandaag dat Nederland zich zal inzetten voor het doorvoeren van de aanbevelingen. Het rapport van de IAC staat op de agenda van de jaarvergadering van het IPCC, half oktober in het Koreaanse Busan. Nederland zal hier o.a. aandringen op verbetering van het management van het IPCC. Waar nodig aanscherping van procedures, zoals het review proces, waarbij wetenschappers de klimaatrapporten becommentariëren, om fouten te voorkomen. En de normen voor gebruik van zogenaamde grijze literatuur moeten goed omschreven zijn en vervolgens juist worden toegepast.
Hervormingen in een internationaal gezelschap als het IPCC zullen tijd vergen, schrijft Huizinga. Nederland zal scherp toezicht houden op de voortgang van dit hervormingsproces.
Vanochtend werd mijn aandacht getrokken door een nieuwsbericht, getiteld:
Wereldwijd onttrekken van grondwater leidt tot zeespiegelstijging.
Het gaat om een publicatie van onder andere Yoshihide Wada en Marc Bierkens van de Universiteit Utrecht, dat binnenkort in GRL verschijnt.
Ik las de titel en was meteen klaarwakker. Dit wist ik nog niet. Hoeveel? En wat heeft dat bijgedragen? Blijft het bijdragen? Wordt de bijdrage groter? Weet het IPCC hiervan? En de Deltacommissie? Dat soort vragen. Hieronder een eerste antwoord.
Robbert Dijkgraaf
Louise Fresco
Maarten Hajer
Het IPCC hamert in zijn communicatie altijd op de zeer hoge wetenschappelijke normen die het hanteert bij het samenstellen van de 6-jaarlijkse rapporten. Ook wordt eindeloos herhaald dat er nu werkelijk volledige consensus is onder wetenschappers. Het is in het IPCC alles wetenschap wat de klok slaat.
Maar dat is helemaal niet zo! Tenminste als we Robbert Dijkgraaf, Louise Fresco, Maarten Hajer en Leo Meyer mogen geloven. Dat ze dit weten is niet zo verwonderlijk, ze hebben er diepgaand onderzoek naar verricht, maar dat ze het alle vier binnen twee dagen ook voor een volle zaal volmondig beamen is toch wel uitzonderlijk.
VVM en VROM over de klimaatwetenschap na Climategate
De bijeenkomst van de VVM in Nieuwspoort (14 september): “Gezagswaarde van de wetenschap in een veranderende maatschappij” had een neutrale titel maar ging gewoon over de vraag of het IPCC door Climategate en de stroom schandaaltjes en schandalen die daarna boven kwamen drijven zijn wetenschappelijke gezag kwijtgeraakt was. De sprekers waren Prof. dr Robbert Dijkgraaf (UvA/KNAW), Prof. dr Maarten Hajer (PBL), Prof. dr Paul Schnabel (SCP), en Prof. dr Pieter Leroy (Radboud Universiteit).
Op de VROM bijeenkomst van woensdag “Naar een beter IPCC” spraken dr Leo Meyer (PBL), prof. dr ir Louise Fresco (IAC), en dr Hein Haak (focal point IPCC, KNMI).
De IPCC evaluaties
In deze hooggeleerde selectie treffen we Dijkgraaf en Fresco aan als hoofdfiguren achter het IPCC evaluatierapport van de IAC, en Hajer en Meyer als de mannen achter dat van het PBL. Ze wisten dus beslist ze waar ze het over hadden! Beide rapporten zijn terecht zeer kritisch en leggen een groot aantal wetenschappelijk volstrekt ontoelaatbare oraktijken in het IPCC bloot, maar zijn zeer mild in hun conclusie, die erop neerkomt dat er hard aan verbetering gewerkt moet worden Dit heeft uiteraard de strekking dat het dan wel goed komt met het IPCC. Fresco legde zelfs omstandig uit dat dit de bewuste keuze van de commissie geweest was, laverend tussen de klaprotsen van het klimaatdebat en de interne processen binnen het IPCC. Want ondanks de foutjes vond ze dat het IPCC een ongeëvenaard goede prestatie verricht had: in het uiterst moeilijke klimaatdebat toch in recordtijd komen tot een eenduidig advies aan de regeringen annex opdrachtgevers! Die mening werd gedeeld, en zelfs in zéér opvallend vergelijkbare bewoordingen (je zou haast denken dat ze het erover gehad hebben) geuit door Dijkgraaf, Hajer en Meyer. Een eenstemmigheid die na de publicatie van de rapporten geen verbazing wekt.
Tijdens de “Naar een beter IPCC” discussiemiddag van VROM op 15 september fluisterde Theo Wolters me in dat de aanwezige Directeur Generaal Milieu de beste ambtenaar van Nederland is. “Hij heeft de euro ingevoerd en ABNAMRO gered”, smiespelde Theo in mijn oor.
Bernard ter Haar – gezien de gelijkenis een nazaat van deze Bernard ter Haar (1806-1880) – houdt die middag het afsluitende praatje. Een toonbeeld van wellevendheid zoals de Koningin het volgens de gisteren uitgesproken troonrede zo graag ziet. Een Heer met hoofdletter H. Na afloop spreek ik hem uitgebreid en onderaan dit artikel zal ik een paar punten uit dit gesprek aanroeren.
Hij zal verkassen Eerst doe ik een voorspelling (uit mijn blote hoofd zonder klimaatmodel): als hij het eergisteren gepubliceerde artikel van de meest vooraanstaande milieujournalist George Monbiot Climate change enlightenment was fun while it lasted. But now it’s dead vandaag of morgen aandachtig leest dan zal hij zijn conclusies trekken en zal hij zijn gouden carrière niet verder bezoedelen met het “Verliererthema” (zie video) klimaatverandering. Monbiot: “They don’t want to be associated with failure”. Het managen van de climategate en glaciergate crisis voor Minister Cramer moet een mooie uitdaging voor hem zijn geweest. Nu zal hij echter tot inkeer komen en verkassen naar een nieuw winnaarsthema.
Genezen Als hij na Monbiots artikel toch nog twijfelt, kan hij het vorige artikel op dit blog lezen over het feit dat IPCC-auteur Mark Jaccard als laatste hoop voor realistische klimaatpolitiek een gigantische humanitaire ramp naderbij wenst. Als hij dan nog twijfelt kan hij zich bijlezen over de Finse filosoof Linkola die als laatste optie openlijk pleit voor een ecodictatuur waar de episodes Hitler, Stalin, Mao en Pol Pot bingo-avondjes bij vergeleken zijn. Brrrrrrr valt diens misselijkmakende pleidooi ook onder de vrijheid van meningsuiting? Ter Haar geef toe: nu ben je genezen en zie je in dat het een verschrikkelijke smet op je carrière is dat je nu 30% van je tijd aan klimaatmaatregelen verspilt en dat je onze noorderlingen CO2-opslag in de maag wilt splitsen. Time to move on.
Hieronder enkele elementen uit mijn gesprek met Ter Haar…
Roger Pielke Sr.
Voor het vierde nummer van de vierde jaargang van de Atmospheric Sciences Section van de Newsletter van de American Geophysical Union heeft de twijfelende IPCC-adept Hans von Storch de openlijke IPCC-kritikaster Roger Pielke Sr. geïnterviewd. Het interview was de laatste in een serie van 6 interviews met eminente meteorologen en klimatologen.
Download een pdf met alle 6 interviews via deze link. De interviews hebben deels dezelfde kritische vragen met betrekking tot de politisering van de klimaatwetenschap. Het is opvallend dat geen van de geïnterviewden het voor 100% opneemt voor het IPCC. Roger Pielke Sr. die bekend staat als een “honest broker” (term verzonnen door zijn zoon Roger Pielke Jr.) komt met een interessant alternatief proces voor het nu verzandende IPCC.
Prof Pielke, you are an atmospheric scientist what were the main scientific issues you have tackled in your long professional career?
Our research team has investigated a wide range of climate processes. This includes studies in meteorology, hydrology, ecology and oceanography. Among our findings has been the clear demonstration of the close coupling between land surface processes and weather. I have also worked extensively to improve our understanding of the transport and dispersion of air pollution, as well as ways to reduce the risk from this environmental hazard.
Lees hieronder de rest van het interview…
Verhelderend interview in de India Times met IPCC-baas Pachauri, naar aanleiding van het vernietigende rapport van het IAC. Onze spoorwegman is zich uiteraard van geen kwaad bewust. Het IPCC was in zijn visie goed bezig. Okee, sommige dingen kunnen in de toekomst beter, maar hey, we zijn allemaal mensen. Dat is zo ongeveer de toon. Tot de interviewer een interessante vraag stelt.
7-9-2010; 11.16u – Kop en intro aangepast op basis van alle reacties.
Met het 1-op-1 overnemen van de term “plagiaat” uit de kop van het blogbericht van Donna Laframboise van 3 september The book the IPCC plagiarised is een heftige discussie losgetrapt op deze website. Dank voor ieders bijdragen. Uiteindelijk zie ik me genoopt de titel aan te passen. Het laat onverlet dat Laframboise overtuigend laat zien dat het beeld dat het IPCC ooit zuiver wetenschappelijk begon en pas de laatste jaren politiek gecorrumpeerd raakte, moet worden bijgesteld.
Laframboise ontdekte dat de Australische IPCC-auteur Tony McMichael heeft in de klimaatbijbel 2.0 die in 1995 verscheen vele passages uit zijn eigen apocalyptische activistische boek Planetary Overload uit 1993 parafraseerde. Dit boek putte weer vrijelijk uit de eeuwige Greenpeace folders. Niet netjes is dat het boek niet wordt genoemd tussen de 182 referenties van het hoofdstuk over klimaat & gezondheid.
Voor het hele verhaal zie The book the IPCC plagiarised. Voor het gemak wel hieronder de complete reeks gevonden geparafraseerde passages. Vermakelijke lectuur:
