Close preview
Het politiek-correcte sterfhuis zal het met een vertrouwde reflex wel weer afdoen als de actie van een reactionair vodje, significant is de volle aanval die het Duitse dagblad op de AGW-hypothese heeft ingezet wel degelijk. Al was het alleen maar vanwege het enorme aantal lezers.
Lees verder »
Artikel in het Financieele Dagblad: de handel in emissierechten wil maar niet van de grond komen. Oorzaak is niet het doorbrekende inzicht dat AGW op zand rust. Ditmaal zijn het de banken die klagen. Doordat er te weinig in de emissierechten wordt gehandeld verdienen zij niet genoeg.
‘Om meer handel te creëren willen de zakenbankiers graag dat de EU het aantal uitstootrechten terugschroeft. ‘Het zou voor de markt beter zijn als er ambitieuzere klimaatdoelen komen’, zegt Peter de Waal van ABN Amro. Bankiers van Deutsche Bank, Barclays Capital en UBS laten vergelijkbare geluiden horen.’
Nog niet eens zo lang geleden moest de emissiehandel de uitstoot van CO2 helpen verminderen. Alweer een illusie die we vaarwel kunnen zeggen. Keiharde pegels, om iets anders gaat het weer eens niet. Een van de weinigen die nog wel vasthoudt aan ideologie boven gezond verstand is de commentaarschrijver, die weer eens pleit voor een mondiale ecosowjet.
GeenStijl was er als de kippen bij: uit recent onderzoek blijkt niet alleen dat de wereldbevolking als geheel steeds minder geloof hecht aan het AGW-sprookje, maar dat Nederland ook nog eens onder in het rechter rijtje bungelt.
Amper bekomen van de mededeling dat we ondanks al het getoeter over een afnemende biodiversiteit het grootste deel van alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit niet eens kennen, of Frits van Beusekom, oud-directeur Staatsbosbeheer, maakt gehakt van de voor het klimaat vluchtende diersoorten.
Freeman Dyson laat geen spaan heel van The Independent (via Benny Peiser).
In het schaakspel heb je de opening, het middenspel en het eindspel. Laten we zeggen dat James Hansen’s speech voor het Amerikaanse congres van 23 juni 1988 de opening was, de doorbraak van een omstreden wetenschappelijke hypothese naar het politiek-maatschappelijke speelveld. Laten we zeggen dat het verschijnen van An Inconvenient Truth in mei 2006 en het antwoord The Great Global Warming Swindle in maart 2007 het middenspel markeerden. Op 11-19-09 de datum van Climategate begon hetmiddenspel te kiepen richting het eindspel. Het Volkskrant-artikel op de speciale Groen & Geld pagina’s van de economiebijlage laten zien dat schaakmat niet meer ver weg kan zijn.
We quoten Willem Vermeend, voorheen nog believer in een New Green Deal:
De effecten van de crisis zijn groter dan verwacht. De crisis houdt een verstoring in en heeft enorm op de economische groei ingehakt. De prioriteiten zijn daardoor verschoven. Wereldwijd hebben landen hun targets niet gehaald. Ik constateer gewoon dat er een vertraging optreedt en dat je die niet meer inhaalt met het voorgenomen beleid en de voorspelde groeiprognoses. Je kunt die investeringen in duurzaamheid nog doen. Maar de publieke opinie is ook opgeschoven. Ik constateer dus dat het niet meer gebeurt.”
We quoten Pieter Winsemius (De Volkskrant noemt hem lichtgroenrechts en merkt op dat de fractie een echt groenrechtste VVD-er een spreekverbod heeft opgelegd):
Ik begrijp goed dat de prioriteit nu ligt bij de economie. Wat dat betreft ben ik altijd een echte VVD-er gebleven. Je moet eerst de staatshuishouding op orde hebben, want anders heb je niks op orde. Mensen die het over de Green New Deal hadden, hebben misschien iets te lichtzinning allerlei grote plannen gehad. Dat ging over grootschalige aanleg en daar dan ook nog heel veel geld mee verdienen. Je kon toen al bedenken dat die twee niet makkelijk samen zouden gaan. Duurzaamheidsbeleid zal in de komende periode een beetje de onderstroom worden. Maar dat is ook niet erg, die die kan hard gaan”
Een vreemde afsluitende uitspraak van Winsemius. Enerzijds de ruiterlijke erkenning dat de “grote plannen” natuurlijk alleen maar geld kosten en niets opleveren zoals de grootschalige experimenten in Spanje en Duitsland bewijzen. Anderzijds een hoop dat het hard zal gaan via de onderstroom. Hoe is dat nu te rijmen? Als je consequent bent moet je dan erkennen dat ook wat via de onderstroom gebeurt de samenleving alleen maar geld en welvaart zal kosten. Of gaat Winsemius voor de Nobelprijs economie met de ontdekking van een wonderlijk financieel vehikel in de onderstroom?
Afsluitend quoten we Jacqueline Cramer over het bedrijfsleven:
Daar gebeurt van alles. Alleen verwachten ze daar van de overheid wel een beetje consistentie. En die zie ik maar aan één kant van het politieke spectrum.
Niet dus. Winsemius laat zien dat de tendens om in een “onderstroom” toch particuliere duurzame belangen te bevoordelen zit zowel bij links als midden in de VVD. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat politici hier hum macht en invloed aanwenden om hun vriendjes in de groene wereld van de windmolenbouwers tot de consultants hun financiële voordelen en erebaantjes te gunnen. Wat dat betreft is het te hopen dat Willem Vermeend gelijk krijgt dat de invloed van de gewijzigde publieke opinie verder reikt, dan de macht van de groene intelligentsia.
Hoe lang nog tot de alarmistische koning valt? Of toch die economische fnuikende herhaling van zetten of erger de patstelling?
Als Danny Klomp en Remco Voortman vandaag onder de vlag van Palm Invest een persbericht zouden uitbrengen met als titel “Prachtige investeringskansen in Dubai”, dan is het onwaarschijnlijk zo niet ondenkbaar dat ook maar één krant of site dit kritiekloos zou overnemen. Nu ja, Danny Klomp en Remco Voortman zitten dan ook in de bak en hun slachtoffers zijn hun geld kwijt.
Wereldpers Iets anders ligt het bij de klimaatwetenschap. Het Team onder leiding van Phil Jones en Michael Mann is niet alleen op vrije voeten, onderzoekscommissies wedijveren om de eer wie in zijn eindrapport de bloemigste vrijspraak kan formuleren. En dus kan het Australische teamlid Steven Sherwood een AFP-persbericht uitbrengen – Earth may be too hot for humans by 2300: study – dat binnen enkele uren de wereldpers haalt inclusief Telegraaf.nl en NU.nl.
Wel geld kwijt Dat Faustiaanse wetenschappers die zijn bezweken voor de verleidingen van geld en macht gewoon vrij rondlopen. Soi! Maar we zijn wel ons geld kwijt! Denk Griekenland! Mijn these is dat het onmogelijk is gefocussed de concurrentie met de opkomende economieën (lees: China) aan te gaan, als je je laat afleiden door spookbeelden van global warming. Net zo min als oranje een EK-wedstrijd kon winnen met rouwbanden om vanwege het overlijden van het dochtertje van Boulahrouz.
Allemaal samen Nu zie ik graag eens dat álle reageerders van dit blog samen – jawel: alarmisten en sceptici samen – eens nagaan hoe dubieus het is wat hier gebeurt. De een mag minder geshockeerd zijn dan de ander, maar laten we nu toch eindelijk eens gebroederlijk vaststellen dat wat met deze tekst gebeurt niet helemaal zuivere koffie is en dat algemene journalisten van de genoemde media echt eens minder gullible moeten worden.
Hieronder geef ik mijn visie op wat er overduidelijk mis is met het persbericht, daar kan iedereen vervolgens op inhaken met eigen analyse of externe bronnen. Interessant is natuurlijk om samen te kijken wie nu eigenlijk blaam treft: Steven Sherwood of het AFP of beide?
Het hoofdkantoor van Goldman Sachs in New York (bron: Reuters)
Karel Knip, chef wetenschap van het NRC handelsblad, heeft fans. En sinds 2002 een eredoctoraat van de VU in Amsterdam. Als je de commentaren bij dit eredoctoraal leest (zie Volkskrant en weten.nl) dan werd de verdienste van een wetenschapsjournalist vooral gezien in het intelligent uitleggen of “verkopen” van het belang van/de resultaten van de wetenschap aan het brede publiek. Kritisch tweeweg verkeer, zoals gebruikelijk geworden met de opkomst van de blogs, is in de oude opvatting van wetenschapsjournalistiek niet aan de orde.
In dit licht is het interessant te kijken naar de visie van Karel Knip zelf op de blogs en ook op het Climategate-schandaal dat zonder de “onderstroom” van de blogosfeer nooit in de bovenstroom van de traditionele media was gekomen (zie artikel). Ik ben geboeid door Knips uitspraken tijdens de hoorzitting van de vaste kamercommissie VROM op 19 april jl.. Het e-mail schandaal rondom de bestuurspraktijken van Goldman Sachs maken Knips uitspraken over de omgang met de vertrouwelijk geschreven, maar gehackte CRU e-mails actueel. Knips eigen krant schrijft onverbloemd over deze privé e-mails die een blik gunnen op de mentaliteit van deze financiële topmensen (link).
Maakt het werkelijk verschil dat de Goldman Sachs e-mails openbaar gemaakt op basis van de wet openbaarheid van bestuur, terwijl de CRU e-mails werden gehackt en rondgestuurd met als bijschrift de waarschuwing:
We feel that climate science is, in the current situation, too important to be kept under wraps. We hereby release a random selection of correspondence, code, and documents. Hopefully it will give some insight into the science and the people behind it.
Wat zei Karel Knip tijdens de hoorzitting over de hack:
Een groot hoofdstuk uit het rapport Ruimte voor Klimaatdebat dat het Rathenau Instituut maandag 19 april publiceerde, is gewijd aan “Klimaatpolitiek en -wetenschap in de media”. Op basis van een analyse van 1277 artikelen uit Algemeen Dagblad, NRC Handelsblad, Telegraaf, Volkskrant, Elsevier en Vrij Nederland uit de jaren 2006 tot en met 2009 concludeerden de onderzoekers:
We mogen concluderen dat de geschreven en geredigeerde pers het Nederlandse publiek op een pluriforme en evenwichtige wijze informeert over klimaatverandering en het maatschappelijke en politieke debat daarover. [...] De berichtgeving over klimaatwetenschap is genuanceerd te noemen.
Het omgekeerde van sceptisch is… Hieronder zal ik betogen dat de hele analyse in dit hoofdstuk 4 (download pdf) gekarakteriseerd kan worden met één Engels woord, dat je vaak in online klimaatdiscussies tegenkomt: gullible (goedgelovig, onnozel, gemakkelijk beet te nemen). Men zegt dan meestal iets als: het omgekeerde van sceptisch is niet alarmistisch of realistisch, maar gullible. Drie mooie voorbeelden zijn deze brief van Andrew Bolt aan de inmiddels uitgerangeerde groenrechtse Australische politicus Kevin Rudd, dit gedicht The opposite of gullible is sceptical en een rapport over de kritische geest van middelbare scholieren. Een quote uit de laatste zodat helemaal duidelijk is wat wordt bedoeld:
A survey of the superstitious and pseudo-scientific beliefs of secondary school students (N=2159) was undertaken, with some follow-up interviews. Gender differences were found at all ages with females generally less sceptical than males. An exception was a belief that aliens from another planet had visited the Earth, about which males were consistently less sceptical than females. The average level of scepticism increased steadily on going from Key Stage 3 students (11-13 years), through Key Stage 4 (14-16 years), to the sixth-form science students (17-18 years), with a further increase in scepticism in a sample of pre-service science teachers. Nevertheless many school students were very gullible and this should be of concern to science educators.
Rehabilitatie Nu hoeven we er geen doekjes om te winden dat het Rathenau Instituut met betrekking tot klimaatverandering een track record heeft op het gebied van gullibility. Op 1 augustus schreef Hans Labohm op de Dagelijkse Standaard: “Rathenau Instituut encanailleert zich met klimaatalarmisten“. Een maand later waren de rapen gaar bij het symposium Six Degrees: Too Hot to Handle van het instituut in De Balie. De behoorlijk alarmistische journalist Wilbur Perlot had het te kwaad met het “stelletje extremistische engerds die niet konden wachten om de vrijheden van andere mensen in de wereld in te perken” in de zaal (zie weblog De Balie). Een half jaar later is Hans Labohm op basis van het nieuwe klimaatrapport zo gul te stellen: “Ruimte voor klimaatdebat: Rathenau Instituut rehabiliteert zich“.
Hoorzitting En inderdaad: met het inschakelen van onderzoeker Jeroen van der Sluijs van de Universiteit Utrecht als mede-auteur van het rapport Ruimte voor Klimaatdebat heeft het Rathenau Instituut nu absoluut een brugfunctie verworven in het klimaatdebat. Dat was te merken op de hoorzitting in de Tweede Kamer, waar Van der Sluijs een van de gehoorden was. Hoewel hij persoonlijk dichter bij een alarmistische positie lijkt te staan dan zijn sceptische “leermeester” Jerome Ravetz, hebben hun concepten en methodieken van post-normale wetenschap absoluut potentie om de verregaande verstrengeling van klimaatpolitiek, klimaatwetenschap en klimaatindustrie op een nette manier “zonder bloedvergieten” terug te draaien.
Koop vandaag eens een Telegraaf en ga meteen naar pagina 5. Niets op de voorpagina, maar de belangrijkste pagina van de zaterdagkrant is volledig gevuld met een posterwaardig opgemaakt verhaal over en interview met Prof. dr. ir. H. Tennekes, de oud-onderzoeksdirecteur van ons KNMI, en oud-voorzitter van het Scientific Advisory Committee van het European Centre for Medium-Range Weather Forecasts, geschreven door parlementair redacteur Edwin Timmer die de klimaatdiscussie al jaren volgt en die in een grijs pre-climategate verleden eens een halve pagina met onze eigen Marcel Crok vulde. Alternatief: surf naar telegraafi en neem voor 1,10 euro een dagabonnement.
„Ik maak me grote zorgen deze dagen. Over de arrogantie van wetenschappers die stellen dat ze het klimaatprobleem wel even oplossen, mits ze veel meer subsidie krijgen. Zorgen over de wijze waarop zij nieuwe supercomputers begeren. Sommigen spreken over ’het stabiliseren van het klimaat’. Doodsbang ben ik voor de overmoed, de ijdelheid en de arrogantie van deze woorden. Waarom is het zo moeilijk om een beetje bescheidenheid te tonen?”
Met deze quote van Tennekes opent het artikel van Edwin Timmer. Het blijkt niet afkomstig uit het recente interview maar uit een precies 20 jaar geleden in een Brits wetenschappelijk tijdschrift gepubliceerd artikel. Prof. dr. ir. H. Tennekes, destijds dus nog onderzoeksdirecteur van ons KNMI en voorzitter van het Scientific Advisory Committee van het European Centre for Medium-Range Weather Forecasts kreeg destijds van zijn directeur Harry Fijnaut te verstaan dat deze publicatie en zijn algemene klimaatsceptische houding hem zijn baan zouden kosten. En zo geschiedde: Tennekes werd eerst overgeplaatst en bij de eerstvolgende reorganisatie eerloos ontslagen. De geschiedenis van het klimaatscepticisme die in de komende decennia geschreven zal worden staat vol van dergelijke persoonlijke intimidatie van dwarsliggers. Nederland kreeg op deze manier in ieder geval zijn eerste klimaatbanneling.
Lees verder: Tennekes is terug van weggeweest!
