Close preview
Met Maarten Hajer richting het 'beloofde land'?
Vanmiddag is er een bijeenkomst in Den Haag van het Interdepartementaal Strategennetwerk over de ‘Balans van de Leefomgeving 2012‘van het Planbureau voor de Leefomgeving.
Zoals bij iedere ‘Balans’is er bij het PBL niet zozeer iemand nodig die meer getalletjes levert om beleid te ondersteunen met een vorm van valse concreetheid: er is een groep kritische en belezen denkers nodig die alle ideologische vooronderstellingen en tegenstrijdigheden uit de Balans filtert. Wat dan overblijft is een dun rapport waarbij ‘framing’ van getallen en kwesties een bodem leveren voor beleid dat al vastlag. Het gaat in het begin al mis:
De kwaliteit (WAT IS DAT EN VOOR WIE?) van de directe leefomgeving (WAT IS DAT?) in Nederland is sinds 1990 toegenomen. (DE BEBOUWING – met leegstaande kantoren- NAM OOK MET 40 PROCENT TOE VOLGENS DE MilieuBALANS IN 2006: dus dat is ook kwaliteitsverbetering) De kwaliteit van lucht, water en bodem is aanzienlijk verbeterd (ER BESTAAT GEEN OBJECTIEF MEETBARE ‘KWALITEIT’VAN WATER, HET DOEL VAN GEBRUIK BEPAALT DE KWALITEIT EN DE HELDERHEID VAN WATER NAM NIET TOE),de achteruitgang van de biodiversiteit is in Nederland geremd (IN 2008 SCHREEUWDE HET PBL NOG DAT 85 PROCENT VAN DE BIODIVERSITEIT WAS VERDWENEN, DE OVERHEID HEEFT IN 5 JAAR NA 3 KABINETSWISSELINGEN VEEL SUCCES GEBOEKT) en ruimtelijke investeringen van de overheid en van private partijen zijn over het algemeen goed op elkaar afgestemd (IK KAN MIJ LICHT HERINNEREN DAT BOUWFRAUDE EN FALEN PPS-CONSTRUCTIES EEN ANDERE RICHTING OP WIJZEN?).Dit is een succes van het rijksbeleid voor milieu, natuur en ruimte. (= HET PBL BESTAAT OM DE ZITTENDE REGERING – haar financier en enige opdrachtgever- LOF TOE TE ZINGEN)
De kwaliteit (WAT IS DAT EN VOOR WIE?) van de directe leefomgeving (WAT IS DAT?) in Nederland is sinds 1990 toegenomen. (DE BEBOUWING – met leegstaande kantoren- NAM OOK MET 40 PROCENT TOE VOLGENS DE MilieuBALANS IN 2006: dus dat is ook kwaliteitsverbetering) De kwaliteit van lucht, water en bodem is aanzienlijk verbeterd (ER BESTAAT GEEN OBJECTIEF MEETBARE ‘KWALITEIT’VAN WATER, HET DOEL VAN GEBRUIK BEPAALT DE KWALITEIT EN DE HELDERHEID VAN WATER NAM NIET TOE),
de achteruitgang van de biodiversiteit is in Nederland geremd (IN 2008 SCHREEUWDE HET PBL NOG DAT 85 PROCENT VAN DE BIODIVERSITEIT WAS VERDWENEN, DE OVERHEID HEEFT IN 5 JAAR NA 3 KABINETSWISSELINGEN VEEL SUCCES GEBOEKT) en ruimtelijke investeringen van de overheid en van private partijen zijn over het algemeen goed op elkaar afgestemd (IK KAN MIJ LICHT HERINNEREN DAT BOUWFRAUDE EN FALEN PPS-CONSTRUCTIES EEN ANDERE RICHTING OP WIJZEN?).
Dit is een succes van het rijksbeleid voor milieu, natuur en ruimte. (= HET PBL BESTAAT OM DE ZITTENDE REGERING – haar financier en enige opdrachtgever- LOF TOE TE ZINGEN)
Maar dan komt het: omdat we succesvol zijn moeten we toch ons hele beleid omgooien van Maarten Hajer vanwege de ‘mondiale bedreigingen’ (= de agenda van een mondiale elite). Lees verder »
Beste Maarten, dit boek moet je lezen
Ik voltooi net een boek van Kevin Rusby over apocalyptische denkbeelden en het verlangen naar het Paradijs. Vele Maarten Hajers passeren daar de revue in vele gedaantes.
In een ander geschrift, de Christendemocratische verkenningen mag de echte Maarten Hajer van het Planbureau voor de Bureaucratische Leefomgeving (PBL) het groene groeivangelie verkondigen (=planmatig geforceerde krimp) verkondigen: ‘Groene Groei, een kwestie van economische structuurversterking‘.
Volgens Hajer moet voor 2050 al 90 procent minder fossiele brandstof worden verbruikt, met beroep op de noodtoestand.
De ecologische opgave is enorm: voor broeikasgassen is omgerekend voor Nederland een reductie nodig met een factor vier tot vijf (tachtig tot negentig procent). Voor mondiaal materiaalgebruik denkt het grondstofpanel van het unep dat een vergelijkbare reductie nodig is. Hiervoor is een radicale verbetering nodig van de efficiëntie waarmee energie, materialen, water en land worden gebruikt. Dit is niet alleen noodzakelijk, maar ook haalbaar.
Lees verder »
Telegraaf 21 november 2011 - Pagina 3
In het bovenstaande krantenartikel geeft de PVV – net als in het Turkijedebat- duidelijk blijk van een gebrek aan historisch inzicht. In dit geval een gebrek aan kennis van de geschiedenis van de machinaties van Greenpeace cum suis. Richard de Mos stelt het zo voor alsof Greenpeace pas met die betonblokken in zee en met dat spoorwegakkefietje crimineel zou zijn geworden. En “crimineel” is ook helemaal niet zo erg. Liever 10 criminele organisaties in het schuurtje achter mijn huis, dan 1 milieualarmistische international op deze hele aardbol.
Zoals Nietzsche al betoogde in zijn Nutzen und Nachtteil der Historie für das Leben is historisch besef soms een ziekte die zoals bij D66 tot te veel nuance leidt. En dus heeft de PVV gewoon gelijk dat Greenpeace, Wereldnatuurfonds, Milieudefensie, Natuur & Milieu, Planbureau voor de Leefomgeving, Friends of th Earth, Sierra Club, enz. enz. (Rypke vul even aan) zeer foute organisaties zijn die in elk geval financieel zo snel mogelijk kalt gestellt dienen te worden. En Greanpeace International mag wat mij betreft z.s.m. van Amsterdam inderdaad naar de spoedig onderlopende Malediven – niet dus – verhuizen.
Wil je wel met historisch besef weten hoe erg het is gesteld met deze clubs lees dan bijvoorbeeld James Delingpole’s Watermelons: The Green Movement’s True Colors of luister naar Greenpeace oprichter Peter Moore. Of luister naar de leugenachtige reactie van Greenpeace directeur Sylvia Borren op het ahistorische gekrakeel van Richard de Mos:
Het zou logischer zijn als de heer De Mos samen met de eigen kiezers en miljoenen Greenpeacesupporters opkomt tegen vervuilende praktijken, en vóór schone lucht, een veilig klimaat, en meer groene banen.
Misschien moet Sylvia Borren het boek Het Gifschip nog lezen over waar actievoeren tegen vervuiling samen met politici en de gullible media doorgaans op uit draait? Oh, angstindustrie! Of had ze nog niet gehoord dat onze lucht schoon ís en dat fijnstof ook een hoax is? En misschien kan ze even uitleggen wat een “veilig klimaat” is. Enne laat haar eens met Jan-Kees de Jager een boom opzetten voor meer groene rode banen. Dat experiment is al eens gedaan.
Kortom: het historisch besef is bij de milieuvoorvrouwen en -mannen (in die volgorde) minstens even ver te zoeken als bij de volkstaal sprekende PVV. Zo bekritiseerde ik onlangs Jolande Sap die meende dat er nodig een “groene revolutie” diende te komen, zonder dat ze ook maar enig besef toonde dat die groene revolutie een welomschreven historische periode tussen 1960 en 1980 is. je gaat toch ook niet roepen dat we een interbellum nodig hebben?
Agent Smith Maar er is goed nieuws: Melanie Schultz van Hagen gaat 2000 tot 2300 banen schrappen bij haar ministerie Infrastructuur & Milieu. En aangezien we in de Randstad nog veel meer asfalt nodig hebben (geef de natuur de ruimte in de langzaam ontvolkende “rijksdelen”), is het te hopen dat het vooral in het milieumoloch wordt gehakt. Waarbij we hebben vernomen dat ook het PBL gepiepeld gaat worden. Exit Maarten – Agent Smith – Hajer (zie artikel uit oude doos). Dan is het een kleine moeite om en passant ook die terroristische buitendiensten – het angstindustriële complex – van het oude VROM de wacht aan te zeggen.
En dan die 7 fte en kantoorhuur weer terug naar eerlijke kleine clubs als de Bomenstichting (zie hier).
Hieronder nog het hele Telegraaf artikel:
Robbert Dijkgraaf
Louise Fresco
Maarten Hajer
Het IPCC hamert in zijn communicatie altijd op de zeer hoge wetenschappelijke normen die het hanteert bij het samenstellen van de 6-jaarlijkse rapporten. Ook wordt eindeloos herhaald dat er nu werkelijk volledige consensus is onder wetenschappers. Het is in het IPCC alles wetenschap wat de klok slaat.
Maar dat is helemaal niet zo! Tenminste als we Robbert Dijkgraaf, Louise Fresco, Maarten Hajer en Leo Meyer mogen geloven. Dat ze dit weten is niet zo verwonderlijk, ze hebben er diepgaand onderzoek naar verricht, maar dat ze het alle vier binnen twee dagen ook voor een volle zaal volmondig beamen is toch wel uitzonderlijk.
VVM en VROM over de klimaatwetenschap na Climategate
De bijeenkomst van de VVM in Nieuwspoort (14 september): “Gezagswaarde van de wetenschap in een veranderende maatschappij” had een neutrale titel maar ging gewoon over de vraag of het IPCC door Climategate en de stroom schandaaltjes en schandalen die daarna boven kwamen drijven zijn wetenschappelijke gezag kwijtgeraakt was. De sprekers waren Prof. dr Robbert Dijkgraaf (UvA/KNAW), Prof. dr Maarten Hajer (PBL), Prof. dr Paul Schnabel (SCP), en Prof. dr Pieter Leroy (Radboud Universiteit).
Op de VROM bijeenkomst van woensdag “Naar een beter IPCC” spraken dr Leo Meyer (PBL), prof. dr ir Louise Fresco (IAC), en dr Hein Haak (focal point IPCC, KNMI).
De IPCC evaluaties
In deze hooggeleerde selectie treffen we Dijkgraaf en Fresco aan als hoofdfiguren achter het IPCC evaluatierapport van de IAC, en Hajer en Meyer als de mannen achter dat van het PBL. Ze wisten dus beslist ze waar ze het over hadden! Beide rapporten zijn terecht zeer kritisch en leggen een groot aantal wetenschappelijk volstrekt ontoelaatbare oraktijken in het IPCC bloot, maar zijn zeer mild in hun conclusie, die erop neerkomt dat er hard aan verbetering gewerkt moet worden Dit heeft uiteraard de strekking dat het dan wel goed komt met het IPCC. Fresco legde zelfs omstandig uit dat dit de bewuste keuze van de commissie geweest was, laverend tussen de klaprotsen van het klimaatdebat en de interne processen binnen het IPCC. Want ondanks de foutjes vond ze dat het IPCC een ongeëvenaard goede prestatie verricht had: in het uiterst moeilijke klimaatdebat toch in recordtijd komen tot een eenduidig advies aan de regeringen annex opdrachtgevers! Die mening werd gedeeld, en zelfs in zéér opvallend vergelijkbare bewoordingen (je zou haast denken dat ze het erover gehad hebben) geuit door Dijkgraaf, Hajer en Meyer. Een eenstemmigheid die na de publicatie van de rapporten geen verbazing wekt.
Wat moeten we maken van het jongste klimaatrapport van het Planbureau voor de Leefomgeving? Reactie minister Huizinga (VROM) op PBL-rapport “Hoofdconclusies IPCC-rapport staan overeind”. Zo luidt de titel van het begeleidende persbericht. Op mijn kritische vraag of de minister hiermee de algehele IPCC-eindconclusies bedoelt, wordt me van ministeriële zijde bezworen dat het alleen om de conclusies van het door het PBL onder de loep genomen werkgroep II rapport gaat.
“Hoofdconclusies IPCC-rapport staan overeind”. Waar hebben we dat eerder gehoord? Een betere vraag is: “Waar niet?” Minister Cramer sloeg er de critici mee om de oren. Tineke Huizinga toonde zich vandaag ook in ander opzicht een waardige stand-in van haar voorgangster: ze speelde dezelfde ingehouden woede over wéér een gevonden fout om vervolgens over te gaan tot het goede nieuws: “De hoofdconclusies IPCC-rapport staan overeind”. Waar ze vervolgens weer aan toevoegde dat dit eigenlijk slecht nieuws was omdat klimaatverandering dus echt gebeurt.
Het rapport is zo slecht nog niet. Was het PBL nu maar zo fair geweest om als titel boven het persbericht te zetten: “PBL bevestigt: IPCC rapport grossiert in fouten en onnauwkeurige uitspraken”. Die titel wordt namelijk geheel door de inhoud van het rapport gedekt. Heb je interesse in de vele fouten en onnauwkeurigheden die in elk continent zijn gevonden, download dan het rapport en overschouw het slagveld.
PBL-er Joop Oude Loohuis gaf in een boeiende open discussie na afloop van de ceremonie in Perscentrum Nieuwspoort aan dat de 35 collega’s die werkgroep II rapport hebben ontleed, ook gepoogd hebben als echte accountants te werk te gaan. Nu is die opzet echt geslaagd, behalve dan dat het een accountant niet betaamt om, zoals Maarten Hajer in de persconferentie, al die fouten weer weg te wimpelen als zijnde niet van invloed op die in steen gehouwen eindconclusies. Als antwoord op mijn vraag gaf hij letterlijk aan: “We weten soms niet goed wat een fout is omdat we onvoldoende zicht hebben op de achterliggende wetenschap”. Terwijl in het rapport heel duidelijk is gedefinieerd wat een fout is:
Een fout is een onnauwkeurigheid in het Vierde Klimaatrapport die naar onze mening vereist dat hij wordt rechtgezet door middel van een erratum of een herbeoordeling van het betreffende onderdeel.
Dat is een heldere definitie en een ware accountant zou dan als een bloedhond vasthouden aan die definitie en dan niet komen met “Jaarverslag N.V. List en Bedrog klopt in hoofdlijnen”.
Negatieve daling Zeer goed zijn de aanbevelingen voor de verbetering van de kwaliteit van het proces en ook die ten aanzien van de weergave van wetenschappelijke feiten. Het PBL stelt dat het IPCC moet ophouden eenzijdig te focussen op de negatieve gevolgen van klimaatverandering (groeiverbetering heet in het IPCC-jargon “negatieve daling van landbouwopbrengsten”) en dat het heel helder moet zijn wanneer geprojecteerde gevolgen mede bepaald worden door andere factoren: zo werd bij de geprojecteerde drinkwaterschaarste niet vermeld dat dit ook sterk samenhing met de voorspelde bevolkingstoename.
De aanbevelingen in het rapport kunnen, zoals minister Huizinga terecht stelt, zo worden meegenomen door Robbert Dijkgraaff in zijn IAC onderzoek. Huizinga ziet er ook persoonlijk op toe dat Dijkgraaff en Pachauri het rapport zullen ontvangen. Wel zien we in het PBL rapport al om de hoek komen wat mogelijk ook een belangrijke IAC aanbeveling gaat worden: meer geld en mankracht naar het onderbezette overbelaste IPCC. En in feite is ook daar niets mis mee. Liever een paar miljoen naar Genève, dan miljarden naar windmolens. Waarom vrees ik dat beide zaken samen zullen gaan?
Maar wat is nu mijn voornaamste bron van onbehagen bij de bewonderenswaardige exercitie van het PBL?
Het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) heeft geen fouten gevonden die de hoofdconclusies van het wetenschappelijke VN-klimaatpanel IPCC uit 2007 over de mogelijke toekomstige regionale gevolgen van klimaatverandering ondergraven. Het rapport van het IPCC toont overtuigend aan dat die gevolgen al op veel plaatsen in de wereld zichtbaar zijn en ernstiger zullen worden als de aarde verder opwarmt. Wel is de onderbouwing van conclusies in sommige gevallen onvoldoende helder.
Het planbureau constateert verder dat in de samenvattende conclusies de nadruk ligt op de belangrijkste negatieve gevolgen van klimaatverandering. Het PBL adviseert om deze benadering in het volgende IPCC-rapport op twee manieren aan te vullen: (1) met een rapportage in de samenvatting over het volledige spectrum van gevolgen, en (2) met een analyse van ‘worst case’ scenario’s.
Om onduidelijkheden en onzorgvuldigheden zo veel mogelijk te voorkomen moet het IPCC meer gaan investeren in de kwaliteitscontrole.
Dat blijkt uit het rapport ‘Evaluatie van een IPCC-klimaatrapport: analyse van conclusies over de mogelijke regionale gevolgen van klimaatverandering’ dat het Planbureau voor de Leefomgeving vandaag heeft gepubliceerd. Het PBL heeft deze studie naar de betrouwbaarheid van de regionale hoofdstukken in het rapport van IPCC-werkgroep II, dat gaat over de gevolgen van, aanpassing aan en kwetsbaarheid voor klimaatverandering, verricht op verzoek van de minister van VROM. De Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) heeft toegezien op de kwaliteit van het onderzoek.
Aanleiding en aanpak Aanleiding voor het onderzoek waren fouten in het rapport van werkgroep II van het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) over de regionale gevolgen van klimaatverandering. Het ging daarbij om onjuiste informatie over het smelten van gletsjers in de Himalaya en over het percentage landoppervlak in Nederland dat onder de zeespiegel ligt. In de Tweede Kamer ontstond hierdoor bezorgdheid over de betrouwbaarheid van de wetenschappelijke informatie waarop het klimaatbeleid van de overheid is gebaseerd.
De minister van VROM heeft het PBL vervolgens gevraagd onderzoek te doen naar mogelijke andere onjuistheden in het rapport en te beoordelen wat de fouten betekenen voor de hoofdconclusies die het IPCC trekt over de regionale gevolgen van klimaatverandering.
Gezien de vraag die de minister het PBL heeft gesteld, besteedt de planbureau-analyse de meeste aandacht aan de beoordeling van de onderbouwing van de hoofdconclusies van het rapport. De PBL-onderzoekers hebben onderscheid gemaakt in concrete fouten enerzijds en kritiekpunten op de kwaliteit van de onderbouwing van de hoofdconclusies anderzijds.
Hartwell House, Buckinghamshire, waar de co-auteurs tussen 2 en 4 february 2010 vergaderden
Jongens, jongens en meisjes… het klimaatdebat raakt weer in een stroomversnelling en de mainstreammedia laten het weer eens links of rechts liggen. Gisteren verscheen het Hartwell Paper genoemd naar het bovenstaande prachtige gebouw waar deze 14 auteurs tussen 2 en 4 februari “convenieerden” om te komen tot een revolutionaire tekst:
The Hartwell Paper (download pdf) A new direction for climate policy after the crash of 2009
Professor Mike Hulme is een van de auteurs. Dat is vierdubbel interessant. Hij zit het dichtste tegen de klimaatwetenschap aan van alle auteurs. Hij is werkzaam op de School of Environmental Sciences, van de Britse University of East Anglia. Inderdaad het instituut waar ook Phil climategate Jones’ CRU onder valt. Hij heeft in hoogst eigen persoon de ommezwaai gemaakt van radicale klimaatalarmist en lid van “The Team” naar open-minded denker (zie WSJ-artikel en zijn actuele BBC-artikel). Begin maart – en dus ruim een maand na de Hartwell-bijeenkomst – was hij een van de sprekers op het publieke PBL-klimaatdebat in Bilthoven. Ook daar deelde hij al zijn nieuwe spoor van het zoeken van een nieuw frame voor klimaatwetenschap- en beleid.
Waarom is de must read tekst van de 14 revolutionair? En dan bedoel ik revolutionair in de zin van Thomas Kuhn’s Structure of Scientific Revolutions. En die zin dat het paper een echte paradigmawisseling voltrekt zonder te blijven hangen in de op deze website door vele reageerders zwaar bekritiseerde post-normale wetenschap. Ik vat de kernelementen van de revolutie voor het gemak en in mijn eigen woorden samen:
Het paper van de 14 laat zien dat we momenteel in een machtsvacuüm verkeren. “The Team” en IPCC-voorman Pachauri zitten weliswaar niet in de bak, het morele leiderschap zijn ze kwijt. Daar is een vacature. Die is tenminste ten dele al opgevuld door Bjørn Lomborg met zijn CopenhagenConsensus, hoewel Lomborg het IPCC gewoon omzeilt. Diederik Samsom leek in Nederland een effectieve gooi kunnen doen naar het morele leiderschap met zijn mea culpa rede in de Tweede Kamer, maar hij is vervolgens toch in oude retoriek blijven hangen. Het Rathenau Instituut is met hulp van Jeroen van der Sluijs veel dichterbij gekomen (zie artikel), maar blijft monomaan naar klimaat kijken en blijft daardoor hangen in post-normale wetenschap.
Uitweg uit doolhof Het mooie van het Hartwell Paper is juist dat men zeer duidelijk is met betrekking tot de missie van het IPCC: NOT! Door die hele knoedel weer in kleine behapbare gebieden en gebiedjes uit elkaar te trekken kunnen normale wetenschap en politiek elkaar weer gaan vinden zonder behoefte aan het post-normale gedoe (ik ben nog steeds welwillend naar dit gedachtengoed, mijn serie blogs gaat door). Interessant is ook dat de 14 een veel grotere kans maken, de rol van “Team B” te gaan vervullen (zie mijn artikel over groepsdenken), dan het NIPCC dat met dit doel werd opgericht als tegenhanger van het IPCC. Je kunt het ene megalomane project niet killen met een ander megalomaan project, zo blijkt. Een groep mensen die erop uit is te bewijzen dat er geen klimaatprobleem is, geloof je net zo min als een groep mensen die erop uit is te bewijzen dat we met zijn allen naar de haaien gaan tenzij. Nee, onze ogen worden geopend als een groep mensen met helicopter view opstaat die zeggen: “Jongens, hierlangs… hier is de uitweg uit het doolhof”.
Politiek correct Nu is het interessant te gaan zien hoe internationaal gereageerd gaat worden op de Hartwell Paper. Roger Pielke Jr., lid van het “Hartwell Team” heeft op zijn blog alvast een levendige discussie geopend over zin en onzin van versnelde decarbonisatie. Zie hier zijn post en hier de reactie op the Air Vent, en vergeet niet de reacties onder beide posts te scannen. Het Hartwell Paper is voor versnelde decarbonisatie, maar het aspect van “overhaaste” decarbonisatie (met “niet-duurzame subsidies” op renewables) en “maffiose” decarbonisatie (met ETS en cap & trade Ponzi-schemes) is er al uitgefilterd. En de aanhoudende groei van gebruik van fossiele brandstoffen door opkomende economieën, wordt realistisch en pragmatisch tegemoet getreden. Tja en dat we over zeg 200 jaar waarschijnlijk hele andere energiebronnen zullen benutten, is evident. Op dit punt gun ik het “Hartwell Team” het stukje politiek correcte retoriek, dat je ook ziet bij Bjørn Lomborg. Als je à la Richard de Mos overal botweg tegenin gaat, dan ben je niet geloofwaardig en bereik je niets.
Kleine kans Hoe zal er in Nederland worden gereageerd? Er ligt een duidelijke lijn tussen het PBL en Mike Hulme, dus met heel veel fantasie verwacht je een weerslag van het Hartwell Paper in het PBL-eindrapport dat binnen enkele weken wordt verwacht (ik heb al een toezegging voor een interview met Maarten Hajer direct na verschijning). Pikt de PVV het op? De VVD? het CDA? Een mooier milieuprogramma voor behoudende partijen is niet te vinden. Aanstaande vrijdag komt in elk geval een groep mensen bij elkaar op het Trippenhuis in Amsterdam, die zeker niet in aanmerking komen voor de rol van Team B: Rajendra Pachauri en de IAC-onderzoekscommissie die adviseert over hervorming van het IPCC. Is er een kleine kans dat dit onderzoek zal worden ingehaald door het bewezen morele leiderschap van Miek Hulme cum suis en de bij hen voltrokken paradigmawisseling?
Hieronder integraal de conclusies van het Hartwell Paper in het Engels…
Maarten Hajer, directeur van het PBL, oogt en spreekt als een man van de toekomst. Zo ook tijdens de hoorzitting van de vaste Kamercommissie VROM op 19 april jl.. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Karel Knip van het NRC Handelsblad hakt Hajer niet op de blogosfeer. Hij omarmt het. Hieronder de passage waarin hij aangeeft dat het niet mogelijk is de snelle ontwikkelingen in de wetenschappelijke, de maatschappelijke en de politieke arena te volgen zonder de blogosfeer tenminste te volgen.
Het IPCC is nu juist een organisatie die probeert om een verbinding te leggen. Dat is iets wat heel waardevol is. De interactie van het IPCC was er een van wetenschap voor beleid. De heer Jeroen van der Sluijs is een paar keer aangehaald: een lineaire organisatie, wij eerst, dan jullie. De gedachte van een interactie die wat meer regulier is, is ook heel veelbelovend, op voorwaarde dat de wetenschap niet wordt verstoord en de wetenschap altijd pluraliteit weergeeft. Het IPCC is ook periodiek: iedere vijf of zes jaar komt er een assessmentrapport uit. Ik denk dat dit in deze tijd moeizaam werkt. De snelheid van inzichten en van debatten veronderstelt dat je veel meer online de discussies bijhoudt. Hier zit een duidelijk leerpunt voor het IPCC. Een opener systeem betekent ook: niet de ophaalbrug ophalen als het gaat om de blogosfeer. De blogosfeer moet zich wel committeren aan de regels die gelden in een wetenschappelijke discussie. Deze regels zijn bijvoorbeeld dat je, als een argument eenmaal is weerlegd en er is geen nieuw argument, er niet op terugkomt. Deze regels zijn ook dat je niet in discussie gaat met gebruikmaking van een argument dat je in een andere, verloren discussie al hebt gebruikt. De wetenschap wil opbouw van kennis. De relatie tussen blogs en wetenschap moet mijns inziens worden vernieuwd, maar dan moet er wel iets veranderen, want anders beschadig je elkaar. Dat punt is vandaag ook aan de orde gekomen.
Het mooie van de tweede vetgedrukte zin is het woordje “elkaar”. Deze reciprociteit ontbreekt helaas in wat Hajer zegt over het omgaan met weerlegde argumenten. Daar suggereert Hajer dat alleen de blogosfeer niet falsificerend te werk gaat. Daarbij is juist het grote manco van de reguliere klimaatwetenschap dat de centrale conclusie niet gefalsificeerd kan en mag worden. Telkens weer wordt herhaald: “de centrale conclusies van het IPCC staan nog overeind”. Ook op details doen alarmistische “wetenschappers” steeds of hun neus bloed: “ondanks alle kritiek is de hockey stick nog niet weerlegd”. De meelopende media blijven onjuiste beeldspraak gebruiken zoals “CO2 houdt warmte tegen” of “de Malediven, die spoedig van de kaart worden geveegd”.
Het door John Christy voorgestelde Wiki-IPCC zou kunnen helpen om een systeem te creëren waarin beide kampen elkaar gaan helpen om deze herhalingen te stoppen. Je krijgt dan een veel zuiverder debat. De vraag is of dat wikiproject niet weer zou uitlopen op een loopgravenoorlog simpelweg omdat de menselijke pysche zo lijkt te werken: iedereen wil graag samenwerken met met mensen uit het eigen kamp. Interessante vraag: kan Climategate in combinatie met de veenbrand van de economische en financiële crisis zorgen dat er geleidelijk weer één weldenkend klimaatkamp komt, waarbij de meest radicale, staatsvijandige milieuelementen zichzelf weer marginaliseren? Als het antwoord op deze vraag positief is, dan is alles mogelijk…
Hieronder het hele verhaal van Hajer dat hij afsluit met bovenstaande passage…
Komende maandag is de hoorzitting van de vaste kamercommissie VROM die wordt voorgezeten door de CDA-er van agrarische komaf Ger Koopmans. Het definitieve programma zie je via deze link. Jammer is het dat het uiteindelijk niet is gelukt een live video conferentie op te zetten met John R. Christy, de hoeder van de op satellietwaarnemingen gebaseerde temperatuurdataset van de University of Alabama at Huntsville (UHA).
Ethicus en humanist In de oorspronkelijke programmering, waarin ook een inmiddels geschrapte videoconference met Richard Tol was opgenomen, had Christy de afsluiting gekregen. Die eer valt in de nieuwe programmering ten deel aan Maarten Hajer, directeur van het PBL, PvdA’-er en geschoold in politicologie en planologie. Het is te hopen dat alle deelnemers aan de hoorzitting even de moeite nemen onderstaande zes video’s te bekijken. Dan weten we wat we missen. Christy is namelijk niet alleen eminent klimatoloog, maar vooral ook een ethicus en humanist van het fijnste soort.
Reacties en tips Ik neem me voor in de hoorzitting enkele malen te verwijzen naar de opvattingen van Christy. Graag jullie reacties op onderstaande video’s en tips voor de hoorzitting!
CO2 Science – The Morality of Climate Science
Bekijk hieronder de overige 5 video’s
Hieronder gaan we genieten van een mooie rustige discussie tussen de directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving Maarten Hajer (website, wikipedia) en de gerenommeerde emeritus hoogleraar geologie Salomon Kronenberg (website, wikipedia). Twan Huys leidt de discussie professioneel zodat er een evenwichtige gedachtenwisseling tot stand komt. Oordeel zelf!
Opmerkelijke quote van Hajer: “Ik vind dat de wetenschap zich achter de oren moet krabbelen of ze niet meer formidabel moet zeggen waarom bepaalde dingen zo zijn.” Terwijl Rypke in dit artikel net overtuigend heeft laten zien dat het juist allemaal een stuk minder formidabel (lees: schreeuwerig) zou mogen. Kronenberg benadrukt dat het essentieel is voor wetenschap om juist altijd de resterende onzekerheden te benadrukken.
Zeer opmerkelijke quote van Hajer: “Ik ben benieuwd naar alle fouten, dus ook naar alle suggesties. En ik denk dat het nog wel eens zo zou kunnen zijn dat in sommige gevallen het IPCC niet heeft overdreven, maar eerder te voorzichtig is geweest.” Terwijl Kronenberg er terecht op wijst dat alle tot dusver ontdekte fouten wel heel toevallig allemaal het verhaal naar de alarmistische kant trekken. Bedoelt Hajer dat het IPCC inderdaad niet langer de autoriteit kan zijn omdat de nieuwste IPCC-scenario’s al veel minder formidabel zijn dan ons Planbureau lief is?
Hieronder de echt schokkende quotes van het planbureau:
