Close preview
Onder het blogbericht van Theo Wolters Wetenschap houdt op waar het IPCC begint vestigde ik de aandacht op de bijeenkomst van het Instituut voor Milieuwetenschappen van de VU op 12 oktober. In het vooruitzicht wordt gesteld dat vragen die aan de orde komen, zijn:
Het onderwerp is in feite echter de door het IPCC gestimuleerde ‘advocacy research’ en in het verlengde daarvan wellicht ook hoe in ons land daarop door wetenschappers en media is ingespeeld. Het verbaasde mij dat Dijkgraaf (KNAW) en Hajer (PBL) aan deze IVM-VU bijeenkomst medewerking verlenen want het onderwerp ‘twijfel aan de kwaliteit van het klimaatonderzoek’ staat niet op de agenda. Ik voorzie dat bij deze gelegenheid menige deelnemer, onder het mom het vertrouwen van de samenleving in de wetenschap te kunnen herstellen, ‘advocacy research’ dreigt te willen legitimeren. Daar heb ik moeite mee.
In het onderstaande een tamelijk principiële beschouwing over het wezen van ‘advocacy research’ en haar positie in het wetenschappelijke veld. Lees verder »
Een Coronale Massa Emissie op de zon
Op de weblog van Hans Labohm verscheen deze week een gastbijdrage van Kees de Jager, de bekende zonnefysicus, die al 89 is maar nog zeer actief en die nog geregeld artikelen publiceert over de invloed van de zon op het klimaat in de wetenschappelijke literatuur. De Jager gaf toestemming zijn artikel ook hier te plaatsen. Lees verder »
De SRES emissieparadox: door stijgende welvaart groeien de CO2-emissies die juist tot dalende welvaart zouden leiden via klimaatopwarming waardoor de CO2-emissies juist afnemen en het klimaat dus minder opwarmt
De CO2-emissiescenario’s (SRES), mede geschreven door Rob Swart van het Planbureau voor de Leefomgeving en Detlef van Vuuren, waarop het IPCC haar temperatuurprojecties baseert voor deze eeuw, zijn
Sterker nog, volgens de huidige rekenmethode in de SRES-scenario’s verkleint de welvaartskloof tussen arm en rijk in 2100. Dus Bangladesh en Buthan groeien volgens IPCC-aannames sneller dan ons, en zijn volgens de SRES-scenario’s in 2100 rijker dan Nederland nu, en zij verbruiken meer fossiele brandstof.
Maar wie logisch redeneert ziet dan ook.. …dat de voorspelde plagen van global warming: extreme droogtes, zeespiegelstijging, slagregens, vloed en hittegolven volgens de eigen emissiescenario’s van het IPCC dus niet de economische groei hinderen (met bijbehorende CO2-emissies), zelfs niet van ontwikkelingslanden in deze eeuw. Terwijl het IPCC tegelijk beweert dat ontwikkelingslanden het meeste worden getroffen door opwarming, groeien die landen economisch sneller in een tijd van sterke opwarming. Een sterk staaltje klimatocratische logica.
Lees verder »
Ik had nog op mijn lijstje staan om een blog te wijden aan het onderzoek van de TU Delft naar de manipulatie van en selectieve omgang met studies aangaande de geluidsoverlast van Schiphol. De Volkskrant brak dit verhaal maandag (link) en velen volgden waaronder Trouw (link). Op BNR Radio sprak SP Kamerlid Jasper van Dijk schande van de situatie. Beluister het zelf:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
In de Verenigde Staten is net een rapport verschenen dat onderstreept dat de gepolitiseerde klimaatwetenschap op precies dezelfde wijze gecorrumpeerd is. De 79 pagina’s dikke studie is uitgevoerd door Jason Scott Johnston, Professor and Director of the Program on Law, Environment and Economy at the University of Pennsylvania Law School. Trouwens: chief alarmist Michael Mann is verbonden aan een andere universiteit in deze staat.
Lawrence Solomon wijdde op 6 juni een artikel aan het onderzoek in The Financial Post (link), waarin Johnston alle claims uit IPCC publicaties en vergelijkbaar werk heeft nageplozen en vergeleken met de peer-reviewed literatuur. Hij stelde vast dat het establishment in de klimaatwetenschap simpelweg de wetenschappelijke methode niet toepast. Hij quote Johnston als volgt:
Op vrijwel ieder belangrijke kwestie van de klimaatwetenschap, hebben de toonaangevende wetenschappers uit de gemeenschap van het klimaatonderzoek in hun IPCC-rapporten en andere synopsissen verscheidene retorische strategieën toegepast die ogenschijnlijk ten doel hebben om alles systematisch te verbergen of minimaliseren wat wijst op fundamentele wetenschappelijke onzekerheden en meningsverschillen. [...] “alles bij elkaar genomen heeft het er alle schijn van dat we hier van doen hebben met een bewuste inspanning om bewijsmateriaal aan te leveren voor een vooraf vastgestelde politieke voorkeur.”
Hieronder het volledige abstract van de studie:
Gastblog door Theo Wolters live uit Chicago
Mijn bezoek aan de 4th International Conference on Climate Change in Chicago was aanvankelijk puur als “vakantie” gepland. Op verzoek van de moderatoren van Climategate.nl ben ik aan het bloggen geslagen. Als kersverse blogger moet je heel wat leren. Omdat ik van tevoren niet weet waarover ik ga schrijven maak ik nog steeds verkeerde of te weinig aantekeningen. Pas aan het einde van de zevende lezing bedacht ik waar het vandaag over moest gaan met als gevolg dat ik een aantal namen en bronvermeldingen schuldig blijf.
Superknullige presentatie De sprekers van de tweede congresdag (maandag) waren duidelijk en grondig in hun onderbouwing. De eerste sessie zette overtuigend neer dat er van enige toename in zeespiegelstijging geen sprake is. In de tweede sessie liet de Rus Habibullo Abdussamatov zien dat alle schattingen van de invloed van CO2 baseren op het schromelijk onderschatten of negeren van de invloed van de zon. Inhoudelijk een zeer sterk verhaal, maar een superknullige presentatie. Fascinerend is dat jaar in jaar uit zijn al vele jaren staande voorspelling over een nieuw Maunder-minimum verder bewaarheid wordt. In de derde sessie besprak Joseph D’Aleo een aantal “vervalste” temperatuurreeksen. Tenslotte legde Fred Singer wellicht ten overvloede uit waarom de Mike’s Trick to “hide the decline” echt niet door de beugel kan.
Dwaas Wat me opviel was de innerlijke logica van de meeste betogen, de natuurlijke vanzelfsprekendheid van de gedane statements, zoals je dat ook ziet bij Bas van Geel. Daaraan herken je wetenschappers die hun verhalen zich op degelijke kennis stoelen. Telkens weer en ook op deze conferentie blijkt dat de hele geologische en astronomische wereld niets heeft met de CO2-hype. Geloof het of niet maar de meesten van hen hebben alle commotie over global warming genegeerd omdat de nieuwe ideeën zo dwaas waren.
Oprechte verontwaardiging heerst er in geologische kring over de door Steve McIntyre ontmaskerde hockeystickgrafiek van Michael Mann. Die heeft de hele CO2-hypothese tot mythologische proporties weten op te blazen met de suggestie van een 1000 jaar lang stabiele temperatuur tot wij CO2 begonnen uit te stoten. Dit alles terwijl er over de middeleeuwse warme periode, en de kleine ijstijd daarna, zeker 1900 peer reviewed publicaties lagen.
Levende data Gedurende de dag zag ik steeds helderder dat niet de sceptische wetenschappers maar juist de alarmisten tegen de stroom in roeien. In verschillende sessies kwamen tientallen stokpaardjes van de alarmisten voorbij. Vaak niet als hoofdonderwerp, maar als vermelding in een langere reeks van goed onderbouwde metingen, als een soort vreemde eend in de bijt. Meestal worden deze afwijkingen verklaard met “living data”, wat zoveel wil zeggen als: meetgegevens die maanden en jaren na de gedane metingen ineens weer kunnen veranderen en opschuiven.
Hieronder enkele van de genoemde voorbeelden van “living data”
We read a lot of magazines in our house. Occasionally, an issue arrives in which nearly every article is engaging and (in the case of cooking magazines) every recipe sounds amazing. In short, the issue is a keeper.
The Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) had an experience like that. It was so impressed by one edition of the academic journal Climatic Change that it cited 16 of the 21 papers published that month. The journal editors should take a bow. When three-quarters of a single issue of your publication is relied on by a Nobel-winning report, you’re doing something right.
Except for one small problem. The issue in question – May 2007 – didn’t exist yet when the IPCC wrote its report. Moreover, none of the research papers eventually published in that issue had been finalized prior to the IPCC’s cutoff date.
Lees hele artikel -> nofrakkingconsensus.blogspot.com
Greenpeace schrijft hier op spandoek een kritische analyse van het klimaatprobleem, die hun campagneleider Bill Hare op 22 april in Nature mag herhalen
Joeri Rogelj Julia Nabel Claudine Chen van het Potsdam Institut fur Klimaforschung (PIK) en Greenpeace-activist Bill Hare die bij het PIK is gedetacheerd, pleiten in Nature op 22 april in ‘Copenhagen Accord Pledges are paltry’ voor zwaardere emissiereducties omdat de wereld nu verder dan 3 graden zou opwarmen. Ook Niklas Hohne van Ecofys schrijft mee in dit opinieverhaal, dat drie pagina’s krijgt van de Nature-redactie.
Op dit blog beschreef ik al eerder Hare, de klimaatcampagneleider van Greenpeace en lead author bij het IPCC, en Niklas Hohne, ook lead author en tegelijk met Ecofys belanghebbende bij de eigen adviezen die hij de wereldleiders voorschrijft.
Wat doen de auteurs. Zij baseren zich op 1 peer reviewed (eigen) publicatie en 9 lectuurverwijzingen naar VN-klimatocraten, de bij serieuze economen omstreden Nicholas Stern, en een scheepsblaadje (ICS Shipping) maar ook het Grantham Reseach institute En zo mogen deze activist/wetenschappers Nature als gezaghebbend podium gebruiken om de eigen belangen te adverteren.
Nu heb ik een aantal vragen. Waarom kan een opinie-artikel van een dergelijk politiek dooddoenersniveau (als we niet nog drastischer besparen vergaat de aarde) 3 pagina’s krijgen in zo’n blad, in plaats van een hoekje bij de ingezonden brieven. En dan ook nog zonder dat duidelijk de conflicts of interest staan aangegeven. Lees verder »
Gisteren berichtten we over het crowdsourcing-project van Donna Laframboise, waaruit is gebleken dat bijna 5600 van de 24.000 referenties in het laatste IPCC-rapport niet peer reviewed waren. Zelfs in Werkgroep I bedroeg het percentage ‘grijze literatuur’ nog 7 procent wat ik misschien nog wel opvallender vind dan de hoge percentages grijze literatuur in de Werkgroepen II en III. In de lijst van 44 auditors staat één Nederlander, Harry uit Utrecht. Via Donna Laframboise zijn we in contact gekomen met Harry en hieronder volgt een interview met hem.
Een uitgebreid verslag van Ross McKitrick over zijn ervaringen met IPCC en zijn pogingen om een kritisch artikel gepubliceerd te krijgen in de vakliteratuur werd terecht opgepikt door een aantal blogs (hier en hier bijvoorbeeld). Het stuk is in mijn ogen de beste samenvatting van alles wat er fout gaat in het klimaatdebat.
Hoewel ik iedereen aanraad het stuk integraal te lezen (het is gedetailleerd maar nooit saai) zal ik hieronder puntsgewijs en chronologisch een samenvatting geven van de gebeurtenissen. Ik heb deze casus tevens gebruikt voor mijn bijdrage aan de hoorzitting van de VROM-commissie op 19 april.
De postnormale onderzoeker - Jerome Ravetz
Post-normale wetenschap als oplossing voor Climategate? De gedroomde werkelijkheid van Jerome Ravetz
Hoe moeten we klimaatwetenschap en de resultaten die daaruit voortkomen beoordelen? Het is een jonge wetenschap die ook nog eens opzichtige fouten heeft gemaakt. Dat is op zich niet echt een probleem. Immers, wetenschap is mensenwerk. Maar de problemen die zijn blootgelegd liegen er niet om en lijken veel meer dan fouten. Climategate.nl is in het leven geroepen om daarover te rapporteren. Jerome Ravetz, een bekend milieu consultant, hoogleraar aan de universiteit van Oxford en voorvechter van zogenaamde postnormale wetenschap, signaleert de volgende problemen in relatie tot Climategate, die hij noteerde op de blog Watts Up With That (hier; citaten van Ravetz zonder verdere aanduiding komen van deze website):
We can understand the root cause of Climategate as a case of scientists constrained to attempt to do normal science in a post-normal situation. But climate change had never been a really ‘normal’ science, because the policy implications were always present and strong, even overwhelming. Indeed, if we look at the definition of ‘post-normal science’, we see how well it fits: facts uncertain, values in dispute, stakes high, and decisions urgent.
