Close preview
Gastblog van Neven
Laat mij deze gastblog openen met excuses voor de gebrekkige timing. Dit soort overzichten kun je het beste schrijven als het ijzer heet is, in dit geval als het Arctische zeeijs net z’n minimum extent bereikt heeft. Nu zullen de meesten zoiets hebben van: ‘Nou en, het vriest de laatste twee weken alweer aan, toch?’ Het is inderdaad een beetje alsof je ruim na het WK Voetbal over de flying kicks van Nigel de Jong gaat lopen zeuren.
Desalniettemin leek het me nog interessant genoeg om een overzicht te schrijven. Niet in de laatste plaats omdat de National Snow and Ice Data Center (NSIDC) in het Amerikaanse Colorado gisteren met een uitstekende analyse van de afgelopen smeltmaand is gekomen. En natuurlijk was er ook nog de kwestie van de weddenschap die skepticus Hajo en ondergetekende alarmist een tijdje terug afsloten. Dus hier alsnog het gebeurde in een notendop.
In den beginne Door een late vriesspurt begon het smeltseizoen wat later dan normaal, en had de totale oppervlakte van het zeeijs zelfs bijna het langjarige gemiddelde geëvenaard. Dit leidde her en der tot berichten dat alles prima in orde was met het zeeijs. Het laatste aangevroren stuk was echter flinterdun en verdween in rap tempo naarmate de zon steeds hoger boven het Poolgebied kwam te staan. Dit tempo zette door toen een atmosferisch patroon – ook wel bekend als de Arctic Dipole Anomaly – zich in Mei en Juni begon te stabiliseren.
Lees verder »
Wie was de zieke geest die speelde met de emoties van een 10-jarig meisje met wetenschappelijke ambities? Jawel het was Julisa’s vader J.R. Castillo (zie artikel en ook dit grappige verhaal waarvan de foto afkomstig is). Tja, met die voorletters hadden we het kunnen weten. Climategate.nl heeft nu de twijfelachtige eer opgenomen te zijn in de onderstaande fraaie Flow Chart of the Julisa Castillo Story (klik voor vergroting) van de North County Times (link artikel). Deze regionale krant is zelf een belangrijke schakel in deze uit de hand gelopen zieke grap. Climategate.nl raakte “besmet” via Tom Nelson en Climatedepot.com.
In lijn met de visie van sommigen zijn alle sites en media in bovenstaande chart nu “onbetrouwbaar” of “dishonest”. Wat mij betreft is het eerder: waar gehakt wordt vallen spaanders. Een prachtig recent voorbeeld is natuurlijk Luuk Koeleman die verscheidene redacties maandenlang op het verkeerde been zette. Feit is dat ik erin ben getuind met mijn artikel Meisje groep 6 wint wetenschapsprijs met “Disproving Global Warming”. Hier de link naar mijn destijds snel uitgesproken mea culpa.
Ook al twijfelde ik aan het verhaal en strandde mijn gehaaste zoektocht naar een tweede bron plaatste ik het bericht om 4 redenen:
Greenpeace schrijft hier op spandoek een kritische analyse van het klimaatprobleem, die hun campagneleider Bill Hare op 22 april in Nature mag herhalen
Joeri Rogelj Julia Nabel Claudine Chen van het Potsdam Institut fur Klimaforschung (PIK) en Greenpeace-activist Bill Hare die bij het PIK is gedetacheerd, pleiten in Nature op 22 april in ‘Copenhagen Accord Pledges are paltry’ voor zwaardere emissiereducties omdat de wereld nu verder dan 3 graden zou opwarmen. Ook Niklas Hohne van Ecofys schrijft mee in dit opinieverhaal, dat drie pagina’s krijgt van de Nature-redactie.
Op dit blog beschreef ik al eerder Hare, de klimaatcampagneleider van Greenpeace en lead author bij het IPCC, en Niklas Hohne, ook lead author en tegelijk met Ecofys belanghebbende bij de eigen adviezen die hij de wereldleiders voorschrijft.
Wat doen de auteurs. Zij baseren zich op 1 peer reviewed (eigen) publicatie en 9 lectuurverwijzingen naar VN-klimatocraten, de bij serieuze economen omstreden Nicholas Stern, en een scheepsblaadje (ICS Shipping) maar ook het Grantham Reseach institute En zo mogen deze activist/wetenschappers Nature als gezaghebbend podium gebruiken om de eigen belangen te adverteren.
Nu heb ik een aantal vragen. Waarom kan een opinie-artikel van een dergelijk politiek dooddoenersniveau (als we niet nog drastischer besparen vergaat de aarde) 3 pagina’s krijgen in zo’n blad, in plaats van een hoekje bij de ingezonden brieven. En dan ook nog zonder dat duidelijk de conflicts of interest staan aangegeven. Lees verder »
In biologenkrant Bionieuws publiceerde ik vier voorbeelden van klimaatfouten uit hoofdstuk 4 van Werkgroep 2, die ik eerder op dit blog besprak. Voorbeelden van het citeren van ondermaatse grijze literatuur, klimaatoverdrijving, tegengesteld citeren aan de wetenschappelijke literatuur en biologische onwaarheden.
Daarop kreeg ik via ingezonden brieven veel ad hominem commentaar, de punten die ik aanstipte werden vakkundig omzeild. Wel ging men serieus in op een zinsnede die ik als steek onder water opschreef, zoals
Dom dom dom, zo bleek uit de ingezonden brieven: met ironie ben je doelwit.
‘Dat is helemaal niet zo!’ Lees hier de reactie van Wouter van der Weijden, directeur van het Centrum voor Landbouw en Milieu, én klimaatactivist.
‘Helaas is volstrekt niet te volgen hoe hij tot die conclusie komt. Bionieuws kan het kennelijk niet laten mee te surfen op de golven van de klimaatscepsis. Het zij zo. Maar deze scepticus is nauwelijks serieus te nemen.”
Henk Tennekes stuurde vandaag onderstaande recensie.
Leven op de rand van de woestijn Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn vriend Rob Bijlsma, de roofvogelexpert van ons land, een prachtig cadeau : het grote boek Living on the Edge – Wetlands and Birds in a Changing Sahel (KNNV Publishing, Zeist 2009, 69 euro). De auteurs zijn Leo Zwarts, Rob Bijlsma, Jan van der Kamp en Eddy Wymenga. Dit dikke boek (564 pp) is verplichte kost voor iedereen die met klimaatverandering te maken heeft.
Het is bijna voorjaar
Bioloog Arnold van Vliet onderhoudt de website Natuurkalender.nl. voor zijn stichting Duurzame Ontwikkeling. Deze kalender is met het voorjaar weer onderwerp van krantenartikelen. Verandering in de natuur wordt hier consequent toegeschreven aan CO2-uitstoot.
De laatste sneeuw smelt weg en de natuur komt tot leven. We belanden in de dramatische periode van opwarming die voorjaar heet. In de Ryptsjerkster(…) Polder zag ik een slechtvalk jagen. Zij accelereerde, won snel hoogte, sloot haar vleugels in pijlvorm en kluiten smienten stoven verschrikt op.
Altijd gedacht dat die eenden dan vluchten voor hun aartsvijand. Maar dit weekend las ik inzichten van Arnold van Vliet via een GPD-bericht in de Leeuwarder Courant. En dus sloeg ik me voor het hoofd: wat stom van me om zo te denken. Ze vluchtten voor de opwarming van de aarde.
Het ‘bijltjesdag’-verhaal heeft gisteren nogal wat losgemaakt. Vooral toen ik een cartooneske afbeelding plaatste, waarvan ik op basis van de eerste reacties ook als snel in zag dat dat over the top was. In het bericht zelf heb ik al gereageerd op de commotie (link). Verschillende e-mails zijn heen en weer gegaan. De belangrijkste conclusie is, dat een eerste redactievergadering een speerpunt is. Persoonlijk heb ik geleerd dat je altijd rekening moet houden met gevoeligheden en dat je nooit onnodig moet kwetsen of beledigen.
Overweldigend succes Van groot belang om te weten is dat wij allemaal onafhankelijk publicerende auteurs zijn met ieder tegenwoordig zelfs zijn eigen RSS-feed. Klik je links boven op een naam van een auteur zie je alleen nog de berichten van die auteur. Je zou dat zelfs kunnen bookmarken. Desalniettemin is het natuurlijk zo dat het bijna overweldigende succes van dit blog alleen kan worden uitgebouwd als we ook als team een gezamenlijke redactionele missie kunnen formuleren. “Het volg de nasleep….” is dan misschien toch wat mager.
Puur wetenschap of ook humor en satire? Op de pagina Over Climategate.nl staat onze missie al wat duidelijker geformuleerd. We zullen dat in de aanstaande vergadering tegen het licht houden en verder aanscherpen. We zouden onszelf de vraag moeten stellen of we een Nederlandse WUWT-kloon willen zijn – puur gericht op feiten en wetenschap dus, maar voor sommige Nederlandse oren toch nog veel te sceptisch- , of meer PR-gericht een soort Climatedepot.com. Of we ruimte willen laten voor humor en satire à la James Delingpole of zelfs vleugjes cynisme à la Luboš Motl (The Reference Frame).
Persoonlijk? Dan nog de vraag of persoonlijke elementen gewenst zijn in onze verhalen. Mijn moeder is in 1953 uit de DDR gevlucht en ik heb zelf de DDR bezocht toen ik 11 was. De laatste jaren voelde ik als afgestudeerde klimaatdissident echt en sfeer van onderdrukking en intimidatie van mijn toch wel op kennis van zaken gestoelde wetenschappelijke overtuiging. Ik had niet het gevoel te kunnen zeggen wat ik dacht en als ik de vaderlandse media las en bekeek waande je je soms toch in een soort bizar klimaattoneelstuk.
Op de man Puur voor de Nederlandse situatie bekruipt mij het gevoel dat veel lezers van dit blog écht vies zijn van de PVV – zelfs nu het zich laat aanzien dat deze partij coalitiegenoot zal worden en VDD en CDA openlijk met Wilders flirten. Gooi je dan als auteur termen als PVV, oorlog, genocide en bijltjesdag in één bericht, op de dag dat de PVV-schrik er goed in zit, dan vlieg je uit de bocht en kwets je onnodig. Mijn excuses hiervoor. Overigens vind ik de vele vergelijkingen die je over de PVV en Wilders hoort ook weinig feitelijk, onnodig kwetsend en ongezond op de man. Met de moord op Fortuyn vers in het geheugen moeten we ons daar verre van houden lijkt me.
Boeiend De rol van de PVV in het klimaatdebat wil ik niet onderschatten. Zij hebben het debat in de tweede kamer opengetrokken. En ik blijf het een interessante vraag vinden of het al dan niet goed is dat onze topambtenaren niet democratisch worden gekozen en ik blijf het boeiend vinden hoe grote schandalen (o.m. fosfaatverbod, noordzuidlijn) vaak overwaaien zonder dat er politieke consequenties aan verbonden zijn – soms mede dankzij het opportunistische talent van de betrokkenen. Terwijl kleine akkefietjes soms weer enorm worden opgeblazen en er mensen moeten hangen. Die vraag en die verbazing was eigenlijk de strekking van mijn artikel.
Ik geef hieronder drie voorschotten uit mails van Rypke, Marcel en Hans Labohm aan mij en dan laat ik het graag aan de reageerders over om in constructieve reacties ons het nodige mee te geven voor op onze aanstaande redactievergadering.
Hoewel de term zonde al lang uit de mode is, beschrijft het vrij aardig hoe het klimaatdebat zich de laatste jaren heeft ontwikkeld. Het mist zijn doel, of nauwkeuriger doelen. En dat is zonde. De term advocacy-research is al menigmaal genoemd in verband met het werk van het IPCC en de grote wetenschappelijke onderzoeksinstituten die ‘het klimaat’ als onderzoeksobject hebben. Maar deze term kan evengoed gelden voor sceptici die zich met verve hebben gestort op het debat. Hoe je het wendt of keert, er valt geld, eer en macht te behalen in deze politieke en wetenschappelijke polemiek, voor beide ‘scholen’, met dien verstande dat in de ‘CO2-hypothese’ tot op heden de meeste gelden worden gestopt.
Hoe heftig de pogingen van het onderzoeksestablishment en haar sceptici ook zijn om onafhankelijk te opereren, het wil maar niet lukken. En dat is ook niet zo vreemd. Onafhankelijkheid zoals vaak gebruikt suggereert een ‘view from nowhere’, en die bestaat nu eenmaal niet zoals Thomas Nagel dat ooit treffend stelde. Maar dat betekent nog niet dat er geen eer valt te behalen aan onafhankelijk onderzoek. Integendeel. Waarheidsvinding staat nog altijd hoog in het vaandel, en wel voor beide ‘scholen’, en dat is maar goed ook. Er is dus ‘common ground’ in het debat dat opnieuw aan de orde moet worden gesteld. Dit vraagt een nadere verklaring.
WUZ.nl het burgerjournalistieke platfrom van De Telegraaf poneerde gisteren als stelling van de dag: “de opwarmingstheorie van de aarde klopt wel”. Onder 6300 stemmers gaf 13% aan het eens te zijn met deze stelling. 79% was oneens. Deze resultaten komen aardig overeen met recente Amerikaanse peilingen waaruit blijkt dat Jan met de Pet niet of niet meer in AGW gelooft en wordt ook weerspiegeld in de vaak honderden sceptische reacties op Telegraaf.nl op ieder willekeurig klimaatrelevant artikel. Een analyse van alle open reacties op de stelling van gisteren is vandaag op WUZ te vinden (link).
Cramer plank mis Met deze toch wel opmerkelijk verhouding (zou die 13% ook ongeluk brengen?) is het niet zoals Minister Cramer gisteren in haar weblog in een reactie op het hoofdredactionele commentaar van Paul Jansen (download) beweerde: “Maar dit alles is aan Jansen cum suis niet besteed. Hun mening hierover is in steen gebeiteld, welk bewijs hen ook wordt aangedragen.” Allerminst zelfs. De Telegraaf heeft weliswaar nooit de puur alarmistische lijn van de Duitse evenknie Bild gekozen – er waren incidenteel wel eens wat sceptische geluiden te vinden de laatste jaren – maar de krant van wakker Nederland deed verder lekker mee in de bangmakerij. En gelooft ook volop in de groene economie met juist dit jaar twee vaste groene pagina’s in een zaterdagbijlage.
Waarom geen chocoladeletters? De vraag is eerder: waarom heeft De Telegraaf jarenlang de mening van het overgrote deel van haar lezers goeddeels genegeerd? En waarom durft de krant het tot op de dag van vandaag niet aan om met chocoladeletters over climategate op de voorpagina te komen terwijl die er wel zijn voor schandaaltjes zoals rondom Marco Kroon en de aanvaring tussen Sarkozy en Kroes? In steen gebeiteld is geen mooie beeldspraak, maar laat De Telegraaf nu langzaam ruggengraat tonen ten aanzien van milieu, klimaat en climategate!
Om dit allemaal wat verder in kaart te brengen hieronder een persoonlijk getinte overpeinzing…
De IPCC-gates staan wijd open...
Het punt dat Neerlands enige echte klimaatscepticus Bas van Geel (met enige bedoel ik dat hij de enige actieve klimaatonderzoeker is, die publiceert in de zo veelgeprezen peer reviewed literatuur, en die openlijk sceptisch is) al jaren maakt is dat het negeren van sceptische literatuur door o.a. het IPCC uiteindelijk zal leiden tot een totaal gebrek aan vertrouwen bij het publiek in wetenschap in het algemeen. Door de recente ontwikkelingen rond climategate en alle -gates die erop volgden kan Van Geel spoedig gelijk gaan krijgen.
Collega-wetenschapsjournalist Joost van Kasteren, die al jaren kritisch schrijft over milieu en klimaat, onder andere voor het blad Spil, maakt dit punt nu ook in een column die hij schreef voor de Vereniging van Wetenschapsjournalisten Nederland (VWN). De column en eventuele reacties zijn daar te vinden en Joost was zo vriendelijk om ons toestemming te geven de column ook hier nogmaals te plaatsen.
