Close preview
Diederik Samsom beweerde vlak na het uitlekken van de CRU e-mails dat hij ze met rode oortjes in één nacht had uitgelezen. Tja, altijd al het slimste jongetje van de klas geweest die Diederik. Ik kopieerde alle e-mails naar een wordbestand en kom dan uit op 6400 pagina’s en 1,1 miljoen woorden. Daar heb ik toch wat langer dan een nacht voor nodig.
Hoe dan ook, voor de meeste buitenstaanders zijn de e-mails sowieso taaie kost en moeilijk te doorgronden. Voor ingewijden vallen er echter heel wat muntjes op hun plaats. Zo moeten ook Douglass, Christy, Pearson en Singer (DCPS) zich gevoeld hebben. Deze vier heren, die bekend staan als sceptici, publiceerden in 2007 een artikel in het International Journal of Climatology (IJoC), dat bij de harde kern van de broeikasaanhangers hard moet zijn aangekomen. Uit een reconstructie die David Douglass en John Christy maakten op basis van hun eigen correspondentie en de CRU e-mails blijkt hoe ver een team van 18 onderzoekers onder leiding van Ben Santer ging om de DCPS-paper te bestrijden. Doordat de editor van IJoC volledig op Santers hand was werd de paper van Douglass et al 11 maanden op de plank gelegd zodat hun paper tegelijk met die van Santer in het tijdschrift kon verschijnen. Het lijkt allemaal vrij onbelangrijk, maar al dit soort kleine acties van broeikasaanhangers en journals bij elkaar kunnen uiteindelijk een behoorlijk misleidend beeld van de staat van het klimaatonderzoek geven.
Lees verder »
Een van de meest aangehaalde climategate-passages is een e-mail van Phil Jones aan Michael Mann (in 2004), waarin Jones aangeeft dat hij desnoods de definitie van peer review verandert om ervoor te zorgen dat twee artikelen uit het volgende (vierde) IPCC-rapport zullen blijven:
The other paper by MM is just garbage – as you knew. [...] I can’t see either of these papers being in the next IPCC report. Kevin and I will keep them out somehow – even if we have to redefine what the peer-review literature is !
De algemene reactie van de klimaatgemeenschap op deze nogal dubieus ogende passage is zoiets van er valt hier niks te zien, want de twee artikelen zijn uiteindelijk toch gewoon netjes opgenomen in het IPCC-rapport. Het was kortom een beetje stoere mannenpraat van Jones, maar uiteindelijk heeft hij toch netjes zijn werk gedaan als IPCC lead author.
Stephen McIntyre reconstrueerde vorige week op Climate Audit de context waarin deze opmerking van Jones gezien moet worden en of IPCC inderdaad netjes met de artikelen is omgesprongen. Het korte antwoord op die laatste vraag is ‘nee’.
De scherp bekritiseerde hockeystickgrafiek
Veel onderzoekers en journalisten zullen nieuwsgierig dan wel verontrust zijn gaan zoeken op hun eigen naam in de duizenden gehackte e-mails van de Climate Research Unit. Veel van de discussies in de e-mails gaan over de zogenaamde hockeystickgrafiek, dus er was een gerede kans dat Natuurwetenschap & Techniek (NWT), dat in februari 2005 als eerste medium in de wereld met de kritiek van de Canadezen Stephen McIntyre en Ross McKitrick op de hockeystick naar buiten kwam, genoemd zou worden.
Na even zoeken blijkt het hockeystickartikel genoemd te worden als ‘that Dutch magazine‘. Het gaat om een e-mail van Phil Jones aan Michael Mann op 11 februari 2005, ongeveer twee weken nadat het artikel in NWT is verschenen. Zowel Mann als Jones moeten het artikel gelezen hebben want eind januari plaatste de Canadese krant de National Post een vertaling van het stuk en ook Ross McKitrick plaatste een vertaling op zijn website.
In de e-mail schrijft Jones onder andere dit: “KNMI are doing the same re Rob van Dorland and that Dutch magazine [NWT, red.]. The chief scientist at KNMI has got involved as Rob didn’t say the things attributed to him.”
Met ‘the same’ doelt Jones geheel onschuldig op het geven van een achtergrondverhaal op de KNMI-website (wat het KNMI destijds ook deed). De tweede regel is pikanter, want daar wordt gesuggereerd dat Rob van Dorland van het KNMI onjuist geciteerd zou zijn in mijn stuk in NWT. Dit zei Van Dorland destijds in NWT: “Voorlopig beschouw ik het nog als een incident, maar het is heel dubieus dat de klimaatreconstructie van Mann beide peer review -ronden van het IPCC zelf is gepasseerd zonder dat iemand die echt heeft gecontroleerd. Ik denk dat dit op de volgende IPCC-bijeenkomst in mei in Peking op de agenda zal staan.”
De University of East Anglia (UEA) heeft gisteren bekend gemaakt dat lopende het onderzoek naar de gehackte CRU e-mails en documenten Phil Jones, de directeur van de Climate Research Unit, het werk zal neerleggen. In het persbericht laat Jones weten het onderzoek volledig te steunen. De universiteit noemt het onderzoek, waarvan de details over een paar dagen bekend zullen worden, ‘onafhankelijk’. Hoe onafhankelijk het onderzoek werkelijk zal zijn zal vooral afhangen van de mensen die het onderzoek gaan doen. Lees verder »
Ik ken haar niet persoonlijk, maar minister Jacqueline Cramer van VROM lijkt me een leuk en bevlogen mens. Altijd even enthousiast probeert ze ons ertoe te bewegen vooral ook zelf iets tegen het ‘klimaatprobleem’ te doen. Al snel na het uitlekken van de CRU e-mails en documenten bleek dat er weinig Nederlandse onderzoekers in een kwaad daglicht door kwamen te staan. De CRU hack kan vooral Engelse en Amerikaanse wetenschappers in de problemen gaan brengen.
De afwezigheid van smeuige uitspraken van Nederlandse onderzoekers is ongetwijfeld een van de redenen waarom de media hier tot nu toe nauwelijks aandacht besteden aan wat internationaal Climategate is gaan heten. Toch vond Cramer het wel nodig op de zaak in te gaan op haar weblog:
Zoals verwacht hebben klimaatsceptici de informatieroof aangegrepen om hun gelijk te halen. Althans, het door hun vermeende gelijk. Wat is het probleem? De informatie is a-symmetrisch en daardoor ondeugdelijk. Alles is uit zijn context gehaald en allerlei types die menen dat het wel meevalt met het klimaatprobleem (en dat de aarde plat is) gaan ermee aan de haal.
