Close preview
Afgevaardigde Joe Read (R), Montana
Gedurende de looptijd van de subsidieaanvraag voor deze website wrong ik mijn hersenlobben in allerlei bochten om na te gaan of post-normale wetenschap mogelijk enige waarde zou kunnen hebben voor de klimaatkwestie. In een tiende en laatste van een serie blogs over het thema (link) concludeerde ik van niet. Nu is er echter iets nieuws.
NIEUW: Post-normale politiek!
Wat is dit nu weer? Het is een uitvinding van Joe Read, een Republikeins lid van de “Provinciale Staten” van de staat Montana. Hij heeft een initiatiefwet opgesteld met daarin de volgende 3 punten:
Waarom is dit zo revolutionair dat ik er de term post-normale politiek voor verzin? In een uitvoerige must read alarmistische beschouwing op wonkroom.thinkprogress.org met de veelzeggende titel Klimaatzombie uit Montana brengt read het zelf prachtig onder woorden:
Sometimes you have to do fairly radical things to address a federal government.
In het artikel laten de alarmisten Read haarfijn uitleggen waarom het federale geld volgens het follow-the-money-principe leidt tot volledige corrumpering van de wetenschap. In bovenstaand statement kunnen we dus ook federal government nauwkeuriger omschrijven als ” door de centrale overheid gefinancierd onderzoek” – waarvoor Eisenhower in zijn beroemde toespraak van 1961 al voor waarschuwde. In feite zegt Read:
Er komt een punt in het leven van een politicus waarop je het sciëntistische Cargo Cult geneuzel van een overgefinancierd overgewaardeerd wetenschapsveld gewoon niet meer aan kunt horen en waarop je gewoon met je gezonde verstand zonder enige peer review moet roepen: STOP! BASTA! GENOEG! WEG FUNDING! HYPOTHESES IN DE PRULLENBAK! EN GAAT OVER TOT DE ORDE VAN DE DAG!
Richard de Mos of René Leegte of Henk Bleker, ons nationale triumviraat als het gaat om het overboord kieperen van het huidige natuur & milieubeleid: inkoppen die bal! Overige voorbeelden zijn er in de Amerikaanse politiek legio momenteel en juist ook in Washinton:
Vandaag eens een echte primeur! Een vondst op realclearpolitics.com, waar je in Amerikaanse verkiezingstijden altijd de beste analyses vindt. Tot mijn verbazing vond ik er een link naar het artikel Rescuing science from agenda driven politics van wetenschapsjournalist Bill Frezza. Hij was als MIT-alumnus uitgenodigd op de presentatie A Change in Climate: A Fresh Approach to Climate van de aan het MIT verbonden klimaatwetenschapper Kerry Emanuel.
Emanuel is de toonaangevende hurricane-expert die in 2008 opschoof van IPCC-alarmist naar klimaatrealist toen zijn nieuwste onderzoeksresulaten hem leerden dat er geen verband is tussen het aantal en sterkte van hurricanes en global warming (zie artikel). Bovenstaande afbeelding is nog uit de tijd dat Emanuel als MIT-alarmist lijnrecht tegenover de MIT-realist Richard Lindzen stond.
Heb je enige interesse in serieuze wetenschap en hoe we advocay research, waarover Arthur Rörsch onlangs publiceerde, kunnen terugdringen, lees dan het hele artikel van Bill Frezza. Emanuel wist namelijk niet dat onder de alumni ook een journalist in de zaal was en het was helemaal niet zijn intentie dat er al iets naar buiten zou komen over wat Bill Frezza noemt het “Lorenz Initiative”:
Over-reliance on computer models to drive draconian energy policy that threatens to dislocate huge swaths of the global economy has helped contribute to a major loss of credibility for the entire field of climate science.To counter these trends MIT is launching a new program called the Lorenz Initiative named after the late professor Edward N. Lorenz, father of modern Chaos Theory. This program is designed to bring together talented physicists, chemists, biologists, and applied mathematicians from outside the climate field to “create an institutional culture that accords its highest values to science that quantitatively predicts or explains observations and experiments.”
Over-reliance on computer models to drive draconian energy policy that threatens to dislocate huge swaths of the global economy has helped contribute to a major loss of credibility for the entire field of climate science.
To counter these trends MIT is launching a new program called the Lorenz Initiative named after the late professor Edward N. Lorenz, father of modern Chaos Theory. This program is designed to bring together talented physicists, chemists, biologists, and applied mathematicians from outside the climate field to “create an institutional culture that accords its highest values to science that quantitatively predicts or explains observations and experiments.”
Onze geëxcommuniceerde Prof. Dr. Ir. Henk Tennekes zal smullen van de gedachte dat een nieuw toonaangevend instituut het gepruts met klimaatmodellen vaarwel zegt om solide wetenschap binnen het paradigma van de chaostheorie van Edward Lorenz centraal te stellen. De professors Kerry Emanuel en Daniel Rothman van het Department of Earth, Atmospheric, and Planetary Sciences van MIT zijn de initieatiefnemers.
Primeurs Inmiddels heb ik met Emanuel gemaild en kan ik drie dingen als eerste op aarde aankondigen:
Wetenschap valt uit elkaar Joanne Nova concludeert op haar klimaatblog dat de klimaatwetenschap op dit moment uit elkaar aan het vallen is in een oude garde die vasthoudt aan de IPCC-fabeltjes en een nieuwe beweging die terugkeert naar waar wetenschap voor bedoeld is (in belangrijke mate gedragen door voormalige alarmisten zoals Emanuel en Von Storch). Het terugtreden van de eminente Amerikaanse fysicus Hal Lewis uit de Amerikaanse Physical Society (APS) afgelopen vrijdag wordt door Antony Watts vergeleken met het moment waarop Luther zijn 95 stellingen op de deur van de kerk van Wittenberg nagelde. Kunnen ze hier morgenavond op de VU ook over discussiëren?
Hieronder in het Engels de vragen die ik stelde aan Emanuel Kerry en zijn verbluffende antwoorden daarop….
Lees verder »
Deel 8 in een serie blogs over post-normale wetenschap
Op zoek naar wat CNN over de verkiezingsuitslag schreef, stuitte ik puur toevallig op het volgende bericht: “Part-time blogger calls the euro crisis and becomes an unlikely sage“. Al snel had ik door dat dit bericht een onmisbare schakel zou vormen in mijn serie blogs over post-normale wetenschap. Een serie die moet gaan eindigen in een bruikbare conclusie over de rol van de blogosfeer op het snijvlak van politiek en wetenschap. Ik quote CNN:
A blogger who left Britain 20 years ago for rural bliss in Spain has become an unlikely economic sage whose advice has been sought by the International Monetary Fund. Edward Hugh counts Nobel Prize winner and American economist Paul Krugman among his avid followers. In fact, Krugman told CNN, “I wish he posted more.” Hugh attended the London School of Economics in the late 1960s but says he “wasn’t learning a lot” and his interest in the subject waned until Japan’s economic woes captured his attention, decades later. “Suddenly I got interested in economics again, because I found a problem,” Hugh told CNN. “I can only get interested in problems.”
Lees de rest van het CNN artikel als je nieuwsgierig bent naar de briljante oplossing van deze Edward Hugh. Waar het hier natuurlijk om gaat is de vraag hoe het kan dat een als wetenschappelijke kluizenaar terug getrokken levende econoom dankzij zijn alleen aan zijn 5000 “vrienden” getoonde blog op Facebook ineens opduikt “in het centrum van de macht”. Iemand die dus volstrekt los staat van het peer-review circus en die gewoon vrijelijk nadenkend en filosoferend denkt de wereld te kunnen helpen met authentieke inzichten en doordachte oplossingen.
Hoe kan dit? En wat moeten reguliere wetenschappers hiervan denken? Lees verder »
April 27, 2010, 2:05 PM
In 2003, Judith Curry, a climate researcher at the Georgia Institute of Technology, wrote the following passage in a submission to a federal effort aimed at charting how to reduce uncertainties in the science pointing to a growing human influence on climate:
“Reducing uncertainty” is probably not the appropriate goal; we should instead focus on “increasing credibility.” (Read the rest.)
She weighed in on this issue long before she became embroiled in what has become an ongoing battle with many colleagues over how to get climate inquiry back on track following controversies involving theIntergovernmental Panel on Climate Change and the unauthorized release of some climate researchers’ email messages and files. Curry alludes to her 2003 essay in a remarkable exchange with the journalist Keith Kloor on his Collide-a-Scape blog. I urge you to explore his posts there over the last week or so involving Curry, along with the ongoing exchanges in the comment stream and on other blogs.
Lees hele artikel -> dotearth.blogs.nytimes.com
Deel 5 van een serie blogs over post-normale wetenschap
De hoorzitting van de vaste Kamercommissie VROM nadert met rasse schreden. De uitsluiting van Richard Tol en John Christy (zie artikel) is een beetje schrikken. Niettemin toont het meest recente programma een indrukwekkende lijst namen. Een van die namen is Dr. Jeroen van der Sluijs, die maandag een lijvige voor het Rathenau Instituut opgesteld rapport mee torst (zie persbericht).
Van der Sluijs stuurde me een rits links die hem tonen als een man om op te letten. Zijn werkveld (zie online CV) sluit uitstekend aan bij de missie van het Rathenau Instituut. Hij os ook volop geïnvolveerd in de internationale theorievorming rondom Post-Normal Science. Via deze link kun je een uur lang een college van hem over de materie volgen.
Bijzonder is de aanhoudende actualiteit van de zeven stellingen bij zijn proefschrift uit 1997:
Deel 4 van een serie blogs over post normale wetenschap
Op 1 april blogde ik een voorbeeld van een “normaal bestaand probleem”. Twee dagen later al vond ik in het NRC een heel mooi voorbeeld van een “post-normaal probleem”: bovenstaand verhaal over de richtingenstrijd tussen politici, wetenschappers en burgers rondom het bijvoeren van “wilde dieren” in de Nederlandse getemde natuur (zie deze Google Search voor inhoud van artikel). We zijn weer 10 dagen verder en eindelijk vind ik tijd er een blog aan te wijden. Erg mooi is dat juist nu de controverse rondom Post Normal Science (PNS) weer volop is opgelaaid op WUWT met dit bericht van proponent Jerome Ravetz en dit bericht van opponent Willis Eschenbach.
Ik houd dit blogje relatief simpel en roep iedereen op vooral de Engelstalige stukken op WUWT te lezen. Het is ironisch dat Ravets’ die de blogosfeer ontologisch praktisch gelijk stelt aan de wetenschap op een bekroond wetenschapsblog hierop wordt aangevallen! Ik ben geneigd te denken: inderdaad blogs die dieper kunnen graven op specifieke onderwerpen dan de traditionele media en die brede discussie uitlokken en kanaliseren zijn inderdaad de vijfde macht, nu de vierde macht – de journalistiek – laat zien niet competent te zijn om complexe issues zoals klimaatverandering te verslaan.
Marxisme Als blogger met een missie sta ik welwillend ten opzichte van de ideeën van Ravetz en Funtowics en zie ik Ravetz’ lofzang op de blogosfeer als groot compliment. Ik ga verder niet in op Willis Eschenbach’s kritiek behalve het puntje waar hij ad hominem wordt ten aanzien van Ravetz Marxistische achtergrond. Eens een Marxist altijd een Marxist, is geen inhoudelijk argument. Nu ben ik als zoon van een uit Oost-Duitsland gevluchte moeder misschien wel de grootste anti-communist en zou ik huiverig moeten zijn. Toch ben ik het niet! Nee, Ravetz’ ideeën spreken me zeer aan. En misschien is enig Marxistische emancipatie wel op zijn plaats ten opzichte van de kapitalistisch georganiseerde wetenschap?
Een mooie quote van Ravetz en Funtowics in dit verband is:
Since this context of science is one involving policy, we might see this extension of peer communities as analogous to earlier extensions of franchise in other fields, as allowing workers to form trade unions and women to vote. In all such cases, there were prophecies of doom, which were not realised. (bron)
Zaterdag4 april 2010. Op de voorpagina van het de wetenschapsbijlage van De Volkskrant: “Interview P7: Paul Crutzen is pessimistisch”. Mooi. Dan weten we dat alvast. Misschien een idee als mensen dat voortaan op hun visitekaartje zetten:
Prof. Dr. Paul Crutzen – Pessimist Emeritus hoogleraar meteorologie Voormalig Hoofd van de afdeling Atmosferische Chemie Max Planck Institut für Chemie, Mainz Nobelprijswinnaar Scheikunde 1995
Stel je laat je huis bouwen door een aannemer en die man schrijft pessimist op zijn kaartje en op zijn bestelbusjes. Say no more. Voor we het kijken naar enkele passages uit het interview, moet gezegd zijn dat het maar een haar had gescheeld of Paul Crutzen was voorzitter geworden van de KNAW-commissie die de in opspraak geraakte klimaatwetenschap onder de loep neemt. In mijn inbox heb ik een e-mail van Prof. Dr. Ir. Henk Tennekes – ook cc aan Prof. Dr. Ir. Rudy Rabbinge die de rol van voorzitter uiteindelijk heeft gekregen – waarin ons nationaal meteorologisch geweten de heren van de KNAW in niet mis te verstane woorden waarschuwt voor Crutzen:
Waag het niet! Paul is een van de architecten van de Nucleaire Winter, een spookbeeld uit de jaren zeventig.
Apetrots En de rest van Tennekes’ prozaïsche e-mail herhaal ik hier uit beleefdheid niet hoewel ik in het kader van het paasfeest kan melden dat een wetenschappelijke kruisiging onderdeel van het betoog vormde. Feit is dat wij mensen allemaal apetrots zijn over het dichten van het ozongat, terwijl de hele theorie waarvoor Crutzen zijn Nobelprijs kreeg nog steeds omstreden is. Zie Junkscience.com en ook het zeer recente interview met milieupaus James Lovelock, die het als uitvinder van het apparaat waarmee CFK’s voor het eerst in de atmosfeer werden gemeten (zie Wikipedia) kan weten.
Deel 3 van een serie blogs over post-normale wetenschap
Op 16 maart kondigde ik in dit artikel een serie blogs aan over post-normale wetenschap, mede omdat weblogs zoals deze volgens de bedenkers van het concept een cruciale rol in deze nieuwe tak van sport spelen (zie artikel). Ik wil de discussie warmdraaien met enkele eenvoudige inleidende blogs, zoals de eerste die een voorbeeld gaf van peer-2-peer review door een niet-wetenschapper. Vandaag weer een makkelijke: ik wil bovenstaande clip over de antibiotica resistente bacteriën uit het 8 uur journaal van woensdag vasthouden als ankerpunt van een “normaal” ernstig probleem.
Normale problemen heb je in de “normale wetenschap” en dat begrip halen Ravetz en Funtowics, de bedenkers van de post-normale theorie, van Thomas Kuhn:
Op 14 januari schreef Marcel Crok het artikel “Peer review is dood, leven peer-2-peer review“. Daarmee zette hij voor Nederland een nieuw fenomeen op de kaart. Als alles zich voorspoedig ontwikkelt zullen Climategate.nl en mogelijke spin-offs peer-2-peer review in Nederland gaan faciliteren. Waarbij ik aanteken dat Marcel’s titel suggestief was en dat dit nieuwe (oude wijn in nieuwe vaten) fenomeen niet bedoeld is ter vervanging van peer review, maar als waakhond wanneer peer review in een bepaald onderzoeksveld is verworden tot pal review.
Voor ik mijn onderzoek naar peer-2-peer review en post-normale wetenschap begin, roep ik een voorbeeld van peer-2-peer review in herinnering op de website die deze controlerende vijfde macht (de vierde macht is de traditionele journalistiek) internationaal belichaamt: Wattsupwiththat.com.
Caleb We gaan terug naar 27 september 2009: Steven McIntyre blaast het kaartenhuis van de Yamal boomringen om. Zijn website raakt overbelast. Wattsupwiththat.com neemt het artikel over (link). Goed voor 164 reacties. Op 1 oktober reageert ene Caleb. Hij opent zijn hieronder integraal weergegeven analyse alsvolgt:
I’ve worked outside since I was a small boy in the 1950’s, and have cut down hundreds of trees. I always check out the rings, for every tree has its own story….
Lumineus en broodnodig inzicht Anthony Watts is zo geboeid door de kwaliteit van de reactie van deze Phd-loze bosbouwer (locatie originele reactie), dat hij besluit er een apart bericht aan te wijden. Hij geeft het artikel de toepasselijke titel mee: A hands on view of tree growth and tree rings. En dat is het! Een bericht van een man die op basis van bloed, zweet en tranen meer weet van bomen en boomringen dan een wetenschapper ooit zal weten. Een visie die in een gezonde wetenschapsbeoefening weinig zou toevoegen en daar hoogstens waarde als anekdote zou hebben. Maar voor volgers van de zwaar uit balans geraakte klimaatwetenschap is zijn optiek ineens een lumineus en broodnodig extern inzicht.
Anthony Watts introduceert Caleb als volgt:
One of the great things about WUWT is that people from all walks of life frequent here. We have PhD’s right down to Average Joe that read and post comments here. Everyone has something to contribute.A general truism that I’ve noticed through life is that the people that actually work “hands on” with the things they study often know far more about them than the people that study them from afar.
One of the great things about WUWT is that people from all walks of life frequent here. We have PhD’s right down to Average Joe that read and post comments here. Everyone has something to contribute.
A general truism that I’ve noticed through life is that the people that actually work “hands on” with the things they study often know far more about them than the people that study them from afar.
Laat dit de aftrap zijn voor mijn onderzoekje naar peer-2-peer review en post-normale wetenschap, dat ik mede uitvoer in de hoop dat de reacties en gastblogs op deze website zich verder in deze richting gaan bewegen. Hieronder als eerbetoon integraal de tekst van de reactie van Caleb:
Een kleine bekentenis. Toen ik op 10 februari het artikel poste Jerome Ravetz over wetenschap en blogosfeer had ik Ravetz’ artikel Climategate: Plausibility and the blogosphere in the post-normal age nog niet eens grondig en aandachtig gelezen. Op 4 maart ging ook Jaap Hanekamps repliek De gedroomde werkelijkheid van Jetrome Ravetz grotendeels langs me heen.
104 reacties Sinds gisteren is alles anders. Mede-blogger Jaap Hanekamp publiceerde zijn kritische artikel nogmaals in het Engels onder de titel Post-normal failings en dat artikel haalde prompt een hoofdartikel op Wattsupwiththat.com. Met daar nu al 104 reacties en “bij ons” een fraai tiental.
Blogosfeer Ik zal er geen doekjes om winden: als Aussteiger uit de wetenschap en als criticus van het Eisenhoweriaanse wetenschappelijk-politiek-industriële complex heb ik wat met peer-2-peer review (of extended peer review) via de blogosfeer. Dat “oude proces in nieuwe vaten” staat centraal in Ravetz’ en Funtowicz’ omstreden concept van post-normal science. Wat mij betreft het laatste woord erover nog lang niet gezegd.
Cargo cult science De komende dagen en weken zal ik er een serie blogs aan wijden, waarbij ik en passant de Engelstalige Wikipedia-entry over post-normal science zal aanvullen. Daar is nog open gelaten hoe je zou kunnen onderscheiden tussen post-normal science en de door Richard Feynman bekritiseerde cargo cult science. Ik ben een groot fan van Feynman en dus durf ik te zeggen dat mijn onderzoekje interessant gaat worden.
Hieronder als bonus enkele cruciale video’s van de meester der sceptici Richard Feynman:
