Close preview
Oorspronkelijk gepubliceerd op zaterdag 9 oktober 2010 2:10 http://www.vkblog.nl/bericht/350723
======================================
Sent: Friday, 08 October 2010 17:19 Hal Lewis
From: Hal Lewis, University of California, Santa Barbara To: Curtis G. Callan, Jr., Princeton University, President of the American Physical Society
6 October 2010
Dear Curt:
When I first joined the American Physical Society sixty-seven years ago it was much smaller, much gentler, and as yet uncorrupted by the money flood (a threat against which Dwight Eisenhower warned a half-century ago).
Indeed, the choice of physics as a profession was then a guarantor of a life of poverty and abstinence—it was World War II that changed all that. The prospect of worldly gain drove few physicists. As recently as thirty-five years ago, when I chaired the first APS study of a contentious social/scientific issue, The Reactor Safety Study, though there were zealots aplenty on the outside there was no hint of inordinate pressure on us as physicists. We were therefore able to produce what I believe was and is an honest appraisal of the situation at that time. We were further enabled by the presence of an oversight committee consisting of Pief Panofsky, Vicki Weisskopf, and Hans Bethe, all towering physicists beyond reproach. I was proud of what we did in a charged atmosphere. In the end the oversight committee, in its report to the APS President, noted the complete independence in which we did the job, and predicted that the report would be attacked from both sides. What greater tribute could there be?
How different it is now. The giants no longer walk the earth, and the money flood has become the raison d’être of much physics research, the vital sustenance of much more, and it provides the support for untold numbers of professional jobs. For reasons that will soon become clear my former pride at being an APS Fellow all these years has been turned into shame, and I am forced, with no pleasure at all, to offer you my resignation from the Society.
It is of course, the global warming scam, with the (literally) trillions of dollars driving it, that has corrupted so many scientists, and has carried APS before it like a rogue wave. It is the greatest and most successful pseudoscientific fraud I have seen in my long life as a physicist. Anyone who has the faintest doubt that this is so should force himself to read the ClimateGate documents, which lay it bare. (Montford’s book organizes the facts very well.) I don’t believe that any real physicist, nay scientist, can read that stuff without revulsion. I would almost make that revulsion a definition of the word scientist.
So what has the APS, as an organization, done in the face of this challenge? It has accepted the corruption as the norm, and gone along with it. For example:
1. About a year ago a few of us sent an e-mail on the subject to a fraction of the membership. APS ignored the issues, but the then President immediately launched a hostile investigation of where we got the e-mail addresses. In its better days, APS used to encourage discussion of important issues, and indeed the Constitution cites that as its principal purpose. No more. Everything that has been done in the last year has been designed to silence debate
2. The appallingly tendentious APS statement on Climate Change was apparently written in a hurry by a few people over lunch, and is certainly not representative of the talents of APS members as I have long known them. So a few of us petitioned the Council to reconsider it. One of the outstanding marks of (in)distinction in the Statement was the poison word incontrovertible, which describes few items in physics, certainly not this one. In response APS appointed a secret committee that never met, never troubled to speak to any skeptics, yet endorsed the Statement in its entirety. (They did admit that the tone was a bit strong, but amazingly kept the poison word incontrovertible to describe the evidence, a position supported by no one.) In the end, the Council kept the original statement, word for word, but approved a far longer “explanatory” screed, admitting that there were uncertainties, but brushing them aside to give blanket approval to the original. The original Statement, which still stands as the APS position, also contains what I consider pompous and asinine advice to all world governments, as if the APS were master of the universe. It is not, and I am embarrassed that our leaders seem to think it is. This is not fun and games, these are serious matters involving vast fractions of our national substance, and the reputation of the Society as a scientific society is at stake.
3. In the interim the ClimateGate scandal broke into the news, and the machinations of the principal alarmists were revealed to the world. It was a fraud on a scale I have never seen, and I lack the words to describe its enormity. Effect on the APS position: none. None at all. This is not science; other forces are at work.
4. So a few of us tried to bring science into the act (that is, after all, the alleged and historic purpose of APS), and collected the necessary 200+ signatures to bring to the Council a proposal for a Topical Group on Climate Science, thinking that open discussion of the scientific issues, in the best tradition of physics, would be beneficial to all, and also a contribution to the nation. I might note that it was not easy to collect the signatures, since you denied us the use of the APS membership list. We conformed in every way with the requirements of the APS Constitution, and described in great detail what we had in mind—simply to bring the subject into the open.
5. To our amazement, Constitution be damned, you declined to accept our petition, but instead used your own control of the mailing list to run a poll on the members’ interest in a TG on Climate and the Environment. You did ask the members if they would sign a petition to form a TG on your yet-to-be-defined subject, but provided no petition, and got lots of affirmative responses. (If you had asked about sex you would have gotten more expressions of interest.) There was of course no such petition or proposal, and you have now dropped the Environment part, so the whole matter is moot. (Any lawyer will tell you that you cannot collect signatures on a vague petition, and then fill in whatever you like.) The entire purpose of this exercise was to avoid your constitutional responsibility to take our petition to the Council.
6. As of now you have formed still another secret and stacked committee to organize your own TG, simply ignoring our lawful petition.
APS management has gamed the problem from the beginning, to suppress serious conversation about the merits of the climate change claims. Do you wonder that I have lost confidence in the organization?
I do feel the need to add one note, and this is conjecture, since it is always risky to discuss other people’s motives. This scheming at APS HQ is so bizarre that there cannot be a simple explanation for it. Some have held that the physicists of today are not as smart as they used to be, but I don’t think that is an issue. I think it is the money, exactly what Eisenhower warned about a half-century ago. There are indeed trillions of dollars involved, to say nothing of the fame and glory (and frequent trips to exotic islands) that go with being a member of the club. Your own Physics Department (of which you are chairman) would lose millions a year if the global warming bubble burst. When Penn State absolved Mike Mann of wrongdoing, and the University of East Anglia did the same for Phil Jones, they cannot have been unaware of the financial penalty for doing otherwise. As the old saying goes, you don’t have to be a weatherman to know which way the wind is blowing. Since I am no philosopher, I’m not going to explore at just which point enlightened self-interest crosses the line into corruption, but a careful reading of the ClimateGate releases makes it clear that this is not an academic question.
I want no part of it, so please accept my resignation. APS no longer represents me, but I hope we are still friends.
Hal
==========================================================
Harold Lewis is Emeritus Professor of Physics, University of California, Santa Barbara, former Chairman; Former member Defense Science Board, chmn of Technology panel; Chairman DSB study on Nuclear Winter; Former member Advisory Committee on Reactor Safeguards; Former member, President’s Nuclear Safety Oversight Committee; Chairman APS study on Nuclear Reactor Safety Chairman Risk Assessment Review Group; Co-founder and former Chairman of JASON; Former member USAF Scientific Advisory Board; Served in US Navy in WW II; books: Technological Risk (about, surprise, technological risk) and Why Flip a Coin (about decision making)
Oorspronkelijk gepubliceerd op vkblog woensdag 23 december 2009 22:58 door Hans Erren
Nu de sneeuw voor mijn huis langzaam aan het smelten is, is het een mooie tijd om me eens te richten op het afsmelten van de gletsjers in de Himalaya, en de effekten die dat zal hebben.
Al Gore
Al Gore wist het al zeker in zijn film An Inconvenient truth (op ongeveer 18 minuten in de film)
“In de Himalaya speelt een heel specifiek probleem omdat 40 procent van de wereldbevolking hun drinkwater krijgt van rivieren en bronnen die voor meer dan de helft gevoed moeten worden door het smeltwater, wat van de gletsjers afkomt. En binnen de volgende halve eeuw krijgt meer dan 40 procent van de wereldbevolking een serieus tekort vanwege de smeltcapaciteit.”
40% van de wereldbevolking, dat is 2.7 miljard mensen, de bevolking van China, India, Pakistan en Bangladesh.
Hier is een kaartje van de bevolkingsdichtheid in Azie met de rivieren ingetekend.
(grijs: gletsjers, blauw: water, geel: grenzen, wit-paars: toenemende bevolkingsdichtheid)
Als we de verwarring tussen Himalaya en het Tibetaans hoogland voor lief nemen, dan nog zien we dat de grote rivieren van China niet van de Tibetaanse gletsjers afhangen.
En inderdaad wist Al Gore recent zijn oorspronkelijke 2.7 miljard significant te reduceren tot een dikke 1 miljard.
“There are more than a billion people on the planet who get more than half of their drinking water — many of them all of their drinking water — from the seasonal melting of snow melt and glacier ice.” Merk ook op hoe hier de oorspronkelijke gletsjersmelt is uitgebreid met sneeuwsmelt!
De ‘dreiging’ is nu dus gereduceerd tot de bewoners in de stroomgebieden van de Indus, Brahmaputra en Ganges. Maar “more than half of their drinking water”? Lees verder…
Hydrologische studie
Een van de mankementen aan de claim van Al Gore is dat deze niet gebaseerd is op kwantitatieve hydrologische studies. Recentelijk is in opdracht van de wereldbank een eerste kwantitatieve studie van Nepal voltooid door Donald Alford, Richard Armstrong en Adina Racoviteanu. Deze studie geeft direct een beeld van de mogelijke impact van het verdwijnen van gletsjers in het dichtsbevolkte gebied in het stroomgebied van de Ganges in Noord India.
Nepal heeft drie grote rivieren die allemaal uitmonden in de Ganges, van west naar oost: de Karnali, Narayani en Sapta Kosi
Een voorbeeld van een drainagebekken is het Dudh Kosi bekken, waar de grootste gletsjers van Nepal in liggen op zo’n 6000 meter hoogte.
De bijdrage van gletsjersmelt is echter maar 10% in dit bekken. De voornaamste bijdrage van water is van gebieden op 3000 meter door de aanwezigheid van stuwingsregens. De natste plek op aarde ligt trouwens ook aan de voet van de Himalaya in de plaats Cherrapunyi.
Van het water dat van de drie Nepalese rivieren in de Ganges stroomt is slechts 4% afkomstig van gletsjersmelt. Volledig verdwijnen van gletsjers zal volgensd deze studie naar verwachting geen merkbare wijziging in de waterhuishouding hebben.
Waterschaarste in de Gangesvallei is in eerste hoofdzaak het gevolg van de sterk groeiende bevolking, en heeft dus niets met gletsjers te maken.
R. Armstrong, D. Alford, and A. Racoviteanu, A preliminary assessment of the role of glaciers in the hydrologic regime of the Nepal Himalaya, Geophysical Research Abstracts, Vol. 11, EGU2009-10794, 2009
Pallava Bagla, No Sign Yet of Himalayan Meltdown, Indian Report Finds,Science, Vol326, 13 November 2009, 924-925
Indus
De gletsjers van de Indus liggen in politiek zeer instabiele gebieden (Taliban en Kashmir) zodat gedetaileerd veldwerk gehinderd wordt. Oudere resultaten tonen ook hier aan dat de grootste uitstroom in de zomermaanden plaatsvindt als gevolg van regenval. Grote overstromingen – zoals in 1926 – waren gletsjer-gerelateerd.
G.J. YOUNG and K.HEWITT Hydrology research in the upper Indus basin, Karakoram Himalaya, Pakistan, Hydrology ofMountainous Areas (Proceedings of the Strbské Pleso Workshop, Czechoslovakia, June 1988). IAHS Publ. no. 190,1990.
Brahmaputra
Zoals in een eerdere blog was gemeld is de wateroverlast van de Brahmaputra in Bangladesh hoofdzakelijk een gevolg van ontbossing en resulterende toenemende sedimentlast.
Bron
Op de website van UNEP (grid Arendal, die ook de IPCC rapporten hosten) is het volgende te vinden over gletsjers van het Tibetaanse hoogland.
“While the mountains are homes to some 170 million people, the rivers that drain these mountains influence the lives of about 40 per cent of the world’s population” (Hugo Ahlenius, UNEP/GRID-Arendal)
Los van het feit dat de gletsjers niet op hun goede plek liggen (Nepal is volgens Ahlenius gletsjervrij) ligt hier dus de bron van de claim van Al Gore.
(ook op wikpedia )
De recente hydrologische studie van Alford et al. toont aan dat het verdwijnen van Tibetaanse gletsjers geen merkbare invloed zal hebben op het jaarlijks waterbudget, en dat het aantal overstromingen waarschijnlijk eerder zal afnemen.
Dank aan Don Alford voor het leveren van aanvullende informatie en afbeeldingen.
commentaren:
Het verraderlijke van All Gore zit hem net als bij veel andere religie’s in het gegeven dat feit en fantasie vloeiend door elkaar worden gegooid.
Zo wijst Gore op de enorme toename van de wereld bevolking en de uitputting van de fossiele brandstoffen en grondstoffen die dit met zich meebrengt.
Om dit vervolgens min of meer als bewijs voor zijn klimaatgeloof aan te voeren.
1) De Himalaya is de zuidrand van de Tibetaanse Hoogvlakte, de Chinese rivieren ontspringen aan de Noordoostkant van de Tibetaanse Hoogvlakte waar amper gletsjers zijn.
2) Het drinkwater in de dichtbevolkte gebieden ten zuiden van de Himalaya, waar ongeveer een miljard mensen wonen, is slecht voor 4% afkomstig van gletsjersmelt. Verdwijnen van de gletsjers zal dus geen merkbare invloed op de waterhuishuiding hebben.
3) Wie vertrouw je meer: een politicus of een hydroloog?
Oorspronkelijk gepubliceerd op zondag 1 maart 2009 12:26 http://www.vkblog.nl/bericht/248808
Ja de zeespiegel in Ecuador daalt, en de problemen met de olieindustrie zijn de belangrijkste problemen.
Mijn eerdere blog over de bedelbrief van het universiteitsfonds lokte de volgende reaktie uit van Michiel van Doorn:
Wat een simplistisch verhaal over een studiegenootje van mij wat hier een duurzame ontwikkeling komt bestuderen bij de faculteit Geowetenschappen en het Copernicus Instituut. Zij gaat straks terug naar Ecuador om die kennis daar toe te passen. U weet blijkbaar vrijwel niks van wat er in Utrecht gebeurt en komt dan uit op vooroordelen dat “je dan toch in Delft moet zijn”. Ik vind zo’n oordeel eigenlijk wel een beetje zielig en vraag me af of u ook de moeite heb genomen om haar emailadres op te zoeken en het naar het engels te vertalen. Met deze online scoringsdrift helpt u in ieder geval niemand aan een duurzame ontwikkeling. Voor iedereen die dit leest: Deze korte blogs zonder duidelijke discussie van de eigen standpunten getuigen van een populistische onwetenschappelijkheid. Maar toch veel plezier ermee, MichielBeste Michiel, Sta me toe op je reaktie in te gaan.
OPEC land Ecuador is een OPECland dat voor 59% (2006) afhankelijk is van olieexport; met de huidige val van de olieprijzen raakt de kredietkrisis Ecuador extra hard. Een paar dagen geleden is ook nog de hoofdolieleiding gebroken wat naast een mileuramp ook nog de export in gevaar brengt. Je begrijpt dat je niet zomaar de olieindustrie in Ecuador kun schrappen zonder het land in armoede te storten.
Zeespiegel Is de kennis over de zeespiegelstijging in Nederland toepasbaar in Ecuador? Nee, Ecuador heeft een volstrekt andere geologische setting, aan de rand van een subductiezone wordt het land zeer stel opgetild, zo dat aan de kust een zeespiegeldaling optreedt, goed zichtbaar aan de opgetilde oude stranden (“raised beaches”) Regionaal is de zeespiegeldaling ook zichtbaar in recente sattelietwaarnemingen.
De enige zeespiegelstijging die soms optreedt is tijdens El Niño’s. Sterke El Niño’s zijn gerelateerd aan een warme fase in de Pacific Decadal Oscillation, die wat dit betreft gelukkig over zijn hoogtepunt heen is, dus de komende jaren wordt een verzwakking van de El Niño-intensiteit verwacht. Visstand Een bijkomend effect is dat dit goed is voor de lokale visstand, De FAO verwacht een toename wat gezien de huidige economische recessie een gunstige bijkomstigheid is.
Afsluitend De uitdagingen voor Ecuador zijn groot (Oliewinning vs. vervuiling, El Niño, visserij, zeespiegeldaling). Zeespiegelstijging is niet een probleem waar Ecuador mee te maken heeft.
PS Overigens had ik al op het weblog van Daniela een reactie geplaatst.
Oorspronkelijk gepubliceerd op Vkblog op zondag 22 februari 2009 22:30 door Hans Erren
Ik heb vijf satellietbeelden en een kaart uit 1955 nagemeten. Sinds 1980 groeit Sarichef. Jules drong aan op de harde cijfers van Sarichef, aangezien die niet in de literatuur te vinden zijn, heb ik ze zelf maar gemeten.
Hele eiland
Detail aan oostkant
Ik heb Ilwis gebruikt om het land-water contact in het infraroodkanaal van 1 micron te digitaliseren
Landsat MSS 1979 14 juli (0.8-1.1 micron)
Landsat MSS 1980 4 augustus (0.8-1.1 micron)
Landsat TM 1995 15 augustus (1.5-1.75 micron)
Landsat TM 2005 15 juni (1.5-1.75 micron)
Landsat TM 2008 10 augustus (1.5-1.75 micron)
Dit is het gemeten oppervlakte van Sarichef:
1955 6.915 km2
1979 6.613 km2
1980 6.245 km2
1995 6.320 km2
2005 6.550 km2
2008 6.575 km2
in grafiek ziet het zo uit.
Sarichef
Ameland
Volgend artikel in dit blog
Het verzwijgen van processen is een klassieke truuk van de foor van mensen die de boel trachten te belazeren. Aangezien jij uiteraard niet daartoe behoort kan je allicht nog eens een aanvulling (een derde ondertussen) schrijven die de ontbrekende dingen (die jij als geoloog zeker kent) mee in rekening brengt ?
Alsook de onderbouwing die aantoont dat de zaken die je tot dusver ‘wetenschap’ zijn.
groeten
jules
Uit de eerste sattelietbeelden meende ik uit vergelijk met de geometrie met Vlieland een grote aanwas in het zuidwesten te constateren. Nu ik meer beelden heb geanalyseerd, zie ik een kleine aanwas in het zuidwesten die de afslag van de jaren 50-70 weer heeft opgeheven, en een grotere aanwas aan de oostkant, doordat de geul tussen de eilanden zich oostwaarts verplaatst. Er vindt laterale aanwas plaats sinds 1955, en sinds 1980 is er (tot mijn verbazing) zelfs een netto groei. Wat Manley et al constateren: dat de grootste erosie tijdens de jaren50-70 plaatsvond, wordt met de satellietbeelden prachtig bevestigd.
En ja, het is mogelijk om een animatie te maken, maar ik vond gekleurde contourkaarten duidelijker.
Reactie is geredigeerd
http://www.thelastdaysofshishmaref.nl/shishmaref/index.php?r=3.1.4
Sarichef is een eiland voor de kust van Alaska, die [sic] binnen een aantal jaar onder de zeespiegel zal verdwijnen.
http://www.kunstgebouw.nl/onderwijs/vo/projecten/2008/waterland.php
Wetenschappers voorspellen dat het eilandje Sarichef bij Alaska door de klimaatverandering over tien jaar door de zee verzwolgen zal zijn.
http://www.vn.nl/Milieu/ArtikelMilieu/KlimaatveranderingTreftAlaska.htm
Nog ernstiger is de reportage vanaf Sarichef bij Alaska. Ook dat eiland krijgt nog maar tien jaar. Maar dan niet van een uit de gratie geraakt Kamerlid, maar van wetenschappers. Zij voorspellen dat Sarichef door de Beringzee verzwolgen gaat worden.
http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article583724.ece/Vrouwen_zijn_niet_zielig,_maar_niet_heus
Maar goed, je zou zelf ook een analyse los kunnen laten op alle beschikbare sattelietbeelden. Toch?
Ga je gang hier is de data http://glovis.usgs.gov
Kom maar op, bewijs dan maar dat Sarichef over tien jaar door de zee verzwolgen is. Ik wens je veel sterkte, want zelfs het US Army Corps of Engineers rekent daar niet eens op.
De erosie wordt zelfs gecompenseerd door aanwas aan de zuidwestzijde en aan de oostzijde. Aan de oostzijde is ook duidelijk een oostwaartse geulverplaatsing waarneembaar. Op deze gronden is het aannemelijk dat er sinds 1980 een netto groei is in oppervlakte die in de satellietbeelden wordt waargenomen. Verder onderzoek (meer satellietbeelden, gedetailleerde getij-informatie) kan deze (zeer plausibele) aanname staven of falsifieeren.Dus ga je gang maar.
Ik heb m.i. toch echt bewezen dat Shishmaref en Sarichef over 15 jaar nog bestaan, en dat de bewoners dus slachtoffer zijn van een groots opgeklopte hype.
Oorspronkelijk gwpubliceerd op Vkblog op zondag 8 februari 2009 01:22 door Hans Erren
UPDATE 15 februari: Landsat beelden van 1979 en 2005 tonen aan dat er laterale aanwas plaatsvindt
Fragmenten van Landsat scene path 82 row 14. 14 juli 1979 Fragment van Landsat 3 multispectral scanner; 15 juni 2005 fragment van landsat 7 Thematic mapper. Zie voor gratis landsat data http://glovis.usgs.gov/ Data cropping met gdal, band fusion met GRASS, kleurbalans nabewerking met irfanview, paintshop pro. Animatie met microsoft gif animator.
Mijn blog over Oost-Vlieland (dat terecht zo heet), leidde tot een vurig protest door de belgische klimaatalarmist-blogger “Jules”. Die zo vriendelijk was om de essentieele punten in het engels te vertalen en het zo aan een groter publiek kenbaar te maken. Oprechte dank daarvoor.
Geschiedenis De permanente bewoningsgeschiedenis van Sarichef is nog maar kort: in 1901 werd een postkantoor gebouwd voor goudzoekers en later werd de traditionele Inuitbouwstijl van grote uit wrakhout en botten opgetrokken met mosbedekte generatiewoningen verlaten, en gingen de bewoners in op beton gefundeerde houtskeletwoningen wonen zoals de meeste laagbouwhuizen in de VS tegenwoordig zijn gebouwd. Deze verandering van bouwstijl op Sarichef bleek ook nog invloed te hebben.
Wetenschappelijk onderzoek
Een wetenschappelijk onderzoek naar de kustverandering in de omgeving van Sarichef werd in 2007 gepubliceerd.
William F. Manley, Owen K. Mason, James W Jordan, Leanne R. Lestak, Diane M. Sanzone and Eric G. Parrish Coastal change since 1950 in the southeast Chukchi Sea,Alaska, based on GIS and Field Measurements
Manley et al Arctic Coastal Zones 2007 poster.pdf (2.26 MB)
Coastal erosion is controlled by the passage of storm tracks across the Chukchi Sea; the persistence and direction produces winds of variable strength that foster waves and water levels that undercut soft sediments. The largest storms to impact the study area occurred in the 1950s to 1970s (Wise et al. 1981); the “great storm of 1974″ (Fathauer 1975) entered from the Bering Sea and recorded >4m high waves at Shishmaref. This storm accounts for most of the erosion on the south coast (Fig.6a).Since 1980,storm direction has shifted to impact the north coast(Figs.6b,c),the impact of melting permafrost is local.
De grootste afslag vond plaats in 1974. De ergste stormen waren in de 50er en 70er jaren, sinds de jaren 80 is het effect van de stormen naar het noorden verplaatst en in de omgeving van Shismaref afgenomen. Het smelten van Permafrost is een lokaal effect.
Preliminary calculations are that erosion rates average 1m per year, contrary to the anecdotal accounts of >10m per year reported by news agencies since 1997 (Lempinen 2006). The average rate is twice the rate on undeveloped adjacent islands. Erosion has accelerated around the margins of the revetments, expanded from cement blocks and gabions in the 1980s to boulders placed since 2001.
In tegenstelling tot wat de kranten berichtten, is de kustafslag geen tien maar minder dan een meter per jaar. Op onbewoonde naburige eilanden is de erosie twee keer zo langzaam. De erosie is het grootst in de buurt van de randen van de oeverversterking uit de jaren 80. (vergelijkbaar met de uiteinden van de Hondsbosse zeewering) US Army Corps Een rapport van US Army Corps of Engineers, Alaska district
Alaska Village Erosion Technical Assistance Program
AVETA report pdf (3.22 MB)
Het rapport berekent een kustafslag tot 2053 waarbij slechts een miniem gedeelte van het dorp is weggeerodeerd. De minimale kustafslag is een meter per jaar, en tien keer zo groot in de stukken waar geen huizen staan, iets wat tegenstrijdig is met de waarnemingen van Manley et al, die in onbewoonde gebieden juist minder erosie waarneemt. Echter ook aan kusterosiemodellen is nog wel het een en ander aan te merken, zo meldt deze studie:
Hanson, H.; Aarninkhof, S.; Capobianco, M.; Jime´ Nez, J.A.; Larson, M.; Nicholls, R.J.; Plant, N.G.;
Southgate, H.N.; Steetzel, H.J.; Stive, M.J.F., And De Vriend, H.J., 2003. Modelling of coastal evolution on yearly to decadal time scales. Journal of Coastal Research, 19(4), 790-811. West Palm Beach (Florida), ISSN 0749-0208.
it seems like models with a more simplified approach, such as 1D-shoreline evolution models, are better suited for longer-time simulations as most of the nonlinear interconnections and feed-back mechanisms between different processes are ignored or parameterized in a simplified manner. Het lijkt er op dat 1 dimensionele kustlijnmodellen beter geschikt zijn voor langetermijn simulaties.
it seems like models with a more simplified approach, such as 1D-shoreline evolution models, are better suited for longer-time simulations as most of the nonlinear interconnections and feed-back mechanisms between different processes are ignored or parameterized in a simplified manner.
Het lijkt er op dat 1 dimensionele kustlijnmodellen beter geschikt zijn voor langetermijn simulaties.
Dynamisch
Alle Waddeneilanden zijn dus dynamisch, brede onbegroeide stranden wijzen op aanwas, smalle stranden wijzen op erosie. Vlieland en Shishmaref wassen aan de zuidkant aan en eroderen aan de noordkant. In Nederland word dat ondervangen door zandsuppletie en strekdammen, in Alaska probeerde men het door stabilisatie nu denken de inwoners dat er geen redden meer aan is en dat evacuatie de beste oplossing is. Gegeven de verwachting van trage erosie van 100 meter per eeuw (de lengte van 1 voetbalveld), waarom gaan de bewoners van Shishmaref eigenlijk weg?
De volgende dorpen ondervinden ook erosie, maar worden niet ontruimd:
Egmond aan Zee Happisburgh Barton Holderness
Allemaal kijken Op 5 maart zendt LLink op Nederland 2 ”The last Days of Shishmaref” uit.
Met bovenstaande achtergrondkennis zal het heel anders kijken zijn.
Doch toch nog wat vragen over een aantal dingen die je schrijft :
Ze wonen er nog maar pas en zijn niet gewend aan wandelende eilanden, nee het word geweten aan het veranderende klimaat
de regio is al duizenden jaren bewoond, Sarichef eiland zelf honderden jaren. Waarom denk je dan dat de bewoners niet gewend zijn aan wandelende eilanden ?
Verdwijnt het in zee? Nou nee het schuift alleen een stukje op.
heb je ergens een kwantificering van aangroei en erosie. M.a.w. cijfers die aantonen dat de omvang van het eiland niet significant afneemt ?
Het smelten van Permafrost is een lokaal effect.
wat bedoel je hiermee ? Zorgt de relatief snelle opwarming die het arctische gebied heeft gekend een rol bij de erosie ?
Inderdaad maar dat zegt dus niets over kennis van planning van dorpen. Waaruit concludeer je dat de inuit van Sarichef betere kennis van migrerende eilanden zouden hebben dan de bewoners van Vlieland? Er zijn ruines aan de zuidoostkant van Sarichef in de beschutte duinvalleien, Shishmaref op zijn huidige plek is omstreeks 1900 gesticht door goudzoekers en een lutheraanse predikant.
heb je ergens een kwantificering van aangroei en erosie
De erosie aan de noordflank wordt geraamd op een meter per jaar. Over aanwas heb ik niets kunnen vinden dus heb ik maar zelf de Landsatbeelden geprocessed, resultaat zie boven, een zichtbare aanwas, niet alleen in het zuidwesten maar ook aan de oostkant.
Zorgt de relatief snelle opwarming die het arctische gebied heeft gekend een rol bij de erosie ?
Inderdaad permafrost smelt is het grootst in bewoond gebied, Door gebruik te maken van moderne bouwtechnieken is de grond onder hun voeten aan het smelten, als je dan nog boven op een eroderend duin staat is het resultaat dramaties. Maar dat betekent nog niet dat het hele eiland wegspoelt, integendeel. De stormen zijn sinds 1974 als gevolg van de PDO wisseling juist afgezwakt: Als gevolg daarvan is de erosiesnelheid afgenomen.
Maar ik zie alleen niet zoveel aangroei(ik houd de muispointer op de zelfde plaats – alleen op het zuidwestelijke deel lijkt wat aangroei, maar in hoeverre is er sprake van ijs of eb en vloed? De ene is namelijk uit juni en dan ligt er nog veel ijs (zelf gezien in juni 1991 toen ik Nome bezocht en St Lawrence Island).
Oorpronkelijk gepubliceerd op Vkblog op woensdag 4 februari 2009 11:09 door Hans Erren
(dank aan google maps)
update! kaart van De l’Isle uit 1742
fragment van Carte de des Provinces Unies des Pays Bas (uitg. Covens en Mortier, Amsterdam 1742)
“Oost-Vlieland” staat ook al pontificaal op de kadastrale kaart uit 1868
Vroeger waren er twee dorpen op Vlieland: Westeynde en Osteynde, Westeynde werd door de zee verzwolgen in 1736. Vlieland is namelijk niet stabiel.
Het eiland Vlieland heeft dus een dorpskern Oost-Vlieland die historisch herinnert aan het verzwolgen West-Vlieland, laat die bordjes maar staan.
Erosie Erosie in de waddenzee is van alle tijden, recentelijk vond op Ameland nog een spectaculaire kustafslag plaats.
Niet alleen in Nederland
Dit is ook een waddeneiland
Sarichef is een waddeneiland in Alaska, vergelijkbaar met Vlieland. Voor de bewoners van het dorp Shishmaref dreigt net zoiets als de bewoners van Westeynde. Ze wonen er nog maar pas en zijn niet gewend aan wandelende eilanden, nee het word geweten aan het veranderende klimaat. Daarom willen ze van het eiland af dat “in zee verdwijnt“
Verdwijnt het in zee? Nou nee het schuift alleen een stukje op. Aan de zuidwestkant is er inmiddels een flinke toename van land, net als op Vlieland. Misschien dat ze ecotoeristen kunnen lokken, het past nog in het luxe WWF reisprogramma dat de wereld rondvliegt. De nederlandse waddeneilanders leven ook allang niet meer van de visvangst.
Met de inkomsten van het toerisme kunnen ze een ecodorp West-Shismaref opbouwen net als de plannen voor West-Vlieland
Freddy
Hans Erren 05-02-2009 22:20
Hans,dat is geen antwoord op mijn vragen.
Ik vroeg niet hoe het zit met Vlieland, ik vroeg hoe het zit met Sarichef !
Waarop baseer je je om te zeggen dat de Zuidwestkant van het eiland aangroeit ?
Graag met vermelding van bronnen.
Oorspronkelijk gepubliceerd op zondag 16 november 2008 23:10 http://www.vkblog.nl/bericht/231532
Van de week viel het nieuwe nummer van Geologie en Mijnbouw op mijn deurmat. Geologie en Mijnbouw is het wetenschappelijke tijdschrift en huisorgaan van de KNGMG, die aanstaande donderdag haar klimaatcongres in Amsterdam houdt. Het nummer was een special over de conferentie met de samenvattingen van de sprekers. Achterin werd ik verrast door de intreerede van prof. Nanne Weber, die begin dit jaar werd gehouden bij aanvaarding van haar ambt als klimaatprofessor in Utrecht, iets wat volledig aan mijn aandacht ontsnapt was. De nederlandse versie van haar rede is beschikbaar voor download bij het KNMI. Nanne Weber, de grote opponent van Steve McIntyre in Nederland, liet ook een mooie spagettigrafiek zien die tegenwoordig zo in de mode is.
Ik geef de voorkeur aan puntenwolken omdat dit de relatie meer eer aan doet. Als we de eindpunten van de gemiddelden laten samenvallen, krijgen we een iets ander beeld:
Wat hieruit volgens mij wel blijkt is dat de “hockeystick” van Mann in niets lijkt op de “badkuip” van Moberg, maar desondanks blijven mensen nog volhouden (Tamino bijvoorbeeld) dat de decentered principal component analyse (uitgevonden door Mann) een geldige statistische methode is, of dat Mann wordt bevestigd door onafhankelijke waarnemingen.
Weber stelt in haar rede:“Vroege klimaathistorici, zoals de Brit Hubert Lamb, hebben de oudste warme periode wel het Middeleeuws Klimaat Optimum genoemd (Lamb, 1982). Het is de tijd dat de Vikingen Groenland koloniseerden en men in Engeland wijn verbouwde. Hierbij baseerde Lamb zich, begin 80er jaren, vooral op Europese documentaire gegevens. Inmiddels is er veel meer informatie beschikbaar. Daarom weten we nu dat verschillende gebieden op het Noordelijk Halfrond op verschillende momenten in de tijd hun klimaatoptimum beleefden (Crowley en Lowery, 2000). Om deze reden springt de 11de eeuw er niet heel uitgesproken uit in het Noordelijk Halfrond gemiddelde en is de term ‘middeleeuws optimum’ in onbruik geraakt. Deze periode is echter onverminderd populair onder klimaatsceptici, die graag naar de vroege klimaathistorici verwijzen en in het middeleeuws optimum het bewijs zien dat de huidige klimaatverandering niet aan de mens toe te schrijven kan zijn. De vroege 20ste eeuw is weliswaar vergelijkbaar met de 11de eeuw, maar voor de late 20ste eeuw ligt dit anders. De laatste jaren liggen de gemeten temperaturen ver boven waarden die in het afgelopen millennium normaal waren. Dit geldt ook als rekening gehouden wordt met de onzekerheid in de temperatuurreconstructies.”
Crowley en Lowery was natuurlijk een modellering op de hockeystick van Mann, en binnen de geofysica geldt nog altijd de leus: “what do you want the answer to be“. Maar als we een objectieve historische maat als de lengte van de grote Aletschgletsjer in Zwitserland nemen, dan blijkt dat omstreek 800 de lengte van die gletsjer vergelijkbaar was met de huidige lengte en in de Romeinse tijd was hij zelfs nog korter.
Weber geeft zekerheden die niet uit de data blijken. Wellicht dat haar leerstoel aandacht zou kunnen besteden aan de werkelijke wetenschappelijke problemen in haar werkveld: 1) Het probleem van proxyupdates die door coauteur Juckes genegeerd werden (zie voor de saillante details van het negeren van kritiek http://www.climateaudit.org/?cat=36 ). De recente updates voor Californische stekeldennen, coniferen in Noord Siberie en Noord Zweden geven allemaal niet-hockeystick resultaten.
2) Het divergentieprobleem (moderne proxies rijzen niet de pan uit) waar Loehle ook de aandacht op vestigt en die door het IPCC uit de grafieken werd weggepoetst.
Literatuur:
SL Weber, 2008, Can you step twice into the same river? Climate change through time, Geol. Mijnb. 87-3, p 231-239
M. N. Juckes, M. R. Allen, K. R. Briffa, J. Esper, G. C. Hegerl, A. Moberg, T. J. Osborn, S. L. Weber, E. Zorita, 2006, Millennial temperature reconstruction intercomparison and evaluation, Clim. Past Discuss., 2, 1001-1049, SRef-ID: 1814-9359/cpd/2006-2-1001 http://www.cosis.net/members/journals/df/article.php?a_id=4661
Loehle, C. 2008, A mathematical analysis of the divergence problem in dendroclimatology, Journal of Climate Change, Sept. 10, 2008 pdfhttp://www.worldclimatereport.com/index.php/2008/10/23/the-divergence-problem-and-the-failure-of-tree-rings-for-reconstructing-past-climate/
update:Wielfried Haeberli & Hanspeter Holzhauser, 2003, Alpine Glacier Mass Changes During the Past Two Millennia, Pages news,Vol.11,N °1,April 2003, p 13-15, geciteerd in http://www.klimanotizen.de/html/newsletter_4.html
