Close preview
De transitie naar een groene economie Eerder in deze reeks had ik het over de dure overgang van fossiele energievoorziening naar duurzame bronnen. Vaak wordt gesteld dat die omslag onderdeel is van de broodnodige en onvermijdelijke transitie naar een groene economie. Net zoals we van een agrarische economie naar een industriële-, en vandaar naar een diensten-economie gingen, zo gaan we nu van de diensten- naar de groene economie, met allemaal groene duurzame banen. We zouden als Nederland hierin voorop moeten lopen, wat tot een prachtige opbloei van onze economie zou leiden.
Deze suggestie getuigt van een ernstig gebrek aan economisch inzicht.
Vorige transities De agrarische periode kwam ten einde omdat we door nieuwe technologie met een tiende van het aantal mensen evenveel voedsel konden produceren. Daardoor kwam er ruimte voor bevolkingsgroei, het bouwen van enorm veel huizen, en het produceren van allerlei apparaten die ons leven aanzienlijk veraangenaamd hebben: de transitie naar de industriële periode.
Door de verregaande automatisering van de productie (dank zij goedkope fossiele energie) daalde ook in de industrie de behoefte aan arbeid enorm, en konden vervolgens steeds meer mensen ingeschakeld worden voor diensten zoals de medische zorg, onderwijs, vrijetijdsbesteding, de detailhandel, kortom, alles waardoor wij nu na een transitie naar een diensteneconomie een koninklijk bestaan leiden en comfortabel drie maal zo oud worden als de mens in zijn historie gemiddeld werd.
Transities zijn alleen mogelijk als er een dramatische efficiencyslag gemaakt is in een bestaande situatie. Pas dan komt er arbeid en kapitaal beschikbaar voor een transitie naar een nieuwe economische structuur. Lees verder »
Zoals Arthur Rörsch al opmerkte, volhardt de KNAW in het negeren van ernstige kritiek van medewetenschappers op de in oktober uitgebrachte klimaatbrochure. Het lijkt erop dat men de lippen stijf op elkaar houdt en erop hoopt dat de storm wel zal luwen wanneer Dijkgraaf naar de VS vertrokken is. Maar zo gemakkelijk zal dat niet gaan.
De kritiek zwelt aan en raakt nu de KNAW zelf Vandaag is een vierde, deze keer aanzienlijk scherper geformuleerde brief aan president Dijkgraaf gestuurd. Na de vorige brieven aan de KNAW en ons symposium in Nieuwspoort, waarin de nadruk lag op de (klimaat-) wetenschappelijke inhoud, focust deze brief zich vooral op de laakbare houding van de KNAW in deze affaire. Dit aspect stelde ik al aan de orde in mijn presentatie in Nieuwspoort, waarvan u hier het videoverslag kunt bekijken. U kunt zich voor deze gelegenheid beperken tot het stuk van de 17e tot de 23e minuut, zoals onder aan te klikken. De letterlijke teksten die ik aanhaalde vindt u in mijn schriftelijke presentatie.
De brief stelt onomwonden dat Dijkgraaf door het negeren van kritiek de KNAW in diskrediet heeft gebracht. Immers: de organisatie mengt zich wel met veel aplomb in het publieke debat, maar verwaardigt zich vervolgens niet om op serieuze wetenschappelijke kritiek te reageren. Dit roept de ernstige vraag op, of deze opstelling wel te rijmen is met de geheel onafhankelijke status van de KNAW. Die vereist namelijk een volstrekte integriteit en grote wetenschappelijke zorgvuldigheid.
Zo is de affaire van een onenigheid over een brochure geëscaleerd tot een dispuut over het functioneren van de KNAW in het publieke debat, en de vrijheid die zij zich daarbij kan permitteren, gezien haar missie. Lees verder »
Duurzame bronnen produceren energie, maar vaak niet waar en wanneer we die nodig hebben. In Denemarken met zijn grote windcapaciteit is bijvoorbeeld ongeveer 40% van de windenergie op het moment van levering niet nuttig te gebruiken. Een goede uitleg hiervan vindt u in deze grondige studie.
Dit probleem valt niet op te lossen: opslag van elektriciteit is onbetaalbaar in geld en energiekosten, voor zover er al opties voor bestaan. Dit levert twee grote problemen op:
1. Kosten infrastructuur We kunnen vaak een groot deel van de duurzame energieproductie alleen maar gebruiken op relatief grote afstand van de plaats van opwekking. Dit zorgt voor zeer hoge kosten aan versterking van het stroomnet. We praten wederom over tientallen miljarden. Insiders uit het netbeheer weten dat Nederland met een enorm probleem zit met de elektrische infrastructuur als de 20% duurzame doelstelling echt gehaald zou worden met zon en wind. De gigantische bedragen, die nodig zouden zijn om het net daarvoor geschikt te maken, worden vooralsnog niet uitgegeven, omdat men in de energiewereld verwacht dat we vér bij die 20% uit de buurt zullen blijven.2. Inpassing – de ‘windparadox’ Een veel groter probleem is echter de inpassing van grillige wind- en zonne-energie in het op dit moment precies uitgebalanceerde net. In principe komt het erop neer dat je (als je geen grote waterkracht centrales hebt om mee te regelen) voor sterk wisselende energiebronnen zoals wind en zon, zeer snel opstartende en snel regelbare gascentrales als back-up moet bouwen. Deze hebben een lage efficiency van circa 35%. Zonder duurzame bronnen zou je complexe (combined cycle) centrales kunnen bouwen die minder flexibel zijn, maar wel een rendement hebben van tegen de 60%.Aangezien de duurzame bronnen gemiddeld minder dan een derde van de tijd stroom leveren, moet je dus méér dan 2/3 van de elektriciteit van de wind-gas combinatie met laag rendement uit gas opwekken. Zonder duurzame bronnen kun je 100% van de stroom met hoog rendement uit gas produceren. De situatie mét duurzame bronnen leidt op basis van deze getallen tot zelfs netto 15% méér gasverbruik, dan wanneer deze duurzame bronnen nooit op het net zouden worden aangesloten. Deze ‘windparadox’ wordt angstvallig onder tafel gehouden door de voorstanders van duurzame bronnen. Lees verder »
1. Kosten infrastructuur We kunnen vaak een groot deel van de duurzame energieproductie alleen maar gebruiken op relatief grote afstand van de plaats van opwekking. Dit zorgt voor zeer hoge kosten aan versterking van het stroomnet. We praten wederom over tientallen miljarden. Insiders uit het netbeheer weten dat Nederland met een enorm probleem zit met de elektrische infrastructuur als de 20% duurzame doelstelling echt gehaald zou worden met zon en wind. De gigantische bedragen, die nodig zouden zijn om het net daarvoor geschikt te maken, worden vooralsnog niet uitgegeven, omdat men in de energiewereld verwacht dat we vér bij die 20% uit de buurt zullen blijven.
2. Inpassing – de ‘windparadox’ Een veel groter probleem is echter de inpassing van grillige wind- en zonne-energie in het op dit moment precies uitgebalanceerde net. In principe komt het erop neer dat je (als je geen grote waterkracht centrales hebt om mee te regelen) voor sterk wisselende energiebronnen zoals wind en zon, zeer snel opstartende en snel regelbare gascentrales als back-up moet bouwen. Deze hebben een lage efficiency van circa 35%. Zonder duurzame bronnen zou je complexe (combined cycle) centrales kunnen bouwen die minder flexibel zijn, maar wel een rendement hebben van tegen de 60%.
Aangezien de duurzame bronnen gemiddeld minder dan een derde van de tijd stroom leveren, moet je dus méér dan 2/3 van de elektriciteit van de wind-gas combinatie met laag rendement uit gas opwekken. Zonder duurzame bronnen kun je 100% van de stroom met hoog rendement uit gas produceren. De situatie mét duurzame bronnen leidt op basis van deze getallen tot zelfs netto 15% méér gasverbruik, dan wanneer deze duurzame bronnen nooit op het net zouden worden aangesloten. Deze ‘windparadox’ wordt angstvallig onder tafel gehouden door de voorstanders van duurzame bronnen. Lees verder »
Belastingvrije feed-in van PV en wind kost ons tientallen miljarden
Wie mijn energieblogs heeft gevolgd, weet dat ik een fervent voorstander ben van het decentraliseren van de elektriciteitsopwekking. Het is pure waanzin om aardgas te verbranden op een temperatuur van 1200 graden om een huis drie graden op te warmen. Daarmee verspillen we 90% van de energetische potentie van het gas. Dit is extra wrang, aangezien we tegelijkertijd in onze gascentrales elektriciteit opwekken, waarbij we 40% tot 65% van de energie-inhoud van het gas, in de vorm van afvalwarmte, de rivier in pompen.
Je moet ons aardgas gebruiken om stroom mee op te wekken op een plaats waar je de restwarmte kunt gebruiken, dus liefst in onze huizen of kantoren. Dat we door betere huizen en kantoren vaak al meer koeling dan verwarming nodig hebben maakt niet uit. Je kunt vrij eenvoudig koude maken met restwarmte.
Decentrale energie opwekken met SOFC De beste kansen voor een dergelijke decentrale energieopwekking liggen bij keramische brandstofcellen. De toepassing van deze SOFC-technologie in onze CV-ketels en warmwatervoorziening leidt tot halvering van ons gasverbruik voor elektriciteitsopwekking. Er is geen enkel scenario voor reductie van fossiel energiegebruik met wind of zon te bedenken, dat daar ook maar enigszins bij in de buurt komt. Lees verder »
Op verzoek van Energy Expert heb ik mijn onder tijdsdruk geschreven en veel te lange Catshuis blog in stukken geknipt en verder uitgewerkt. Vanwege de politieke actualiteit zal ik deze serie ook hier plaatsen, vandaag te beginnen met deel 1.
Hoe werkt de duurzame economie? De duurzame energiediscussie berust vaak op uiterst optimistische verwachtingen van de economische haalbaarheid van een snelle opschaling van duurzame bronnen ten koste van fossiel energiegebruik. De wens is daarbij vaak de vader van de gedachte. De bijbehorende sommetjes blijken namelijk nogal eens niet of uiterst onzorgvuldig gemaakt te zijn. Vaak is de oorzaak een fundamenteel gebrek aan begrip van hoe onze economie werkt. Daar ga ik in deze serie dieper op in, elke keer toegespitst op een ander aspect van duurzame energie. Eerst is een uitstapje nodig naar de economische basisbegrippen en de status quo van onze landsbegroting.
Je kunt een euro maar één keer uitgeven Ieder zinnig mens begrijpt dat we ons geld maar één keer kunnen uitgeven. Dat geldt ook voor geld dat we door de staat laten besteden. We hebben ervoor gekozen om een fors deel van ons geld te laten uitgeven door de overheid. De totale hoeveelheid beschikbaar geld neemt daardoor natuurlijk niet toe. Er is dus één pot – ons inkomen – waaruit we alles betalen, zowel de overheidsuitgaven als onze privé-uitgaven. Kunst-, cultuur-, wind- en zonnesubsidies, onderwijzers, verpleegsters, windmolens en wegen, maar ook onze eigen uitgaven aan hypotheek, energie, vakantie, uitgaan en pensioen. Alles moet uit uw inkomen komen. Méér van het één is minder van het andere, simple as that. Lees verder »
Climategate.nl is door de stroomversnelling in Den Haag ineens ook volop een politieke website geworden. Terecht wat mij betreft! Het heil zoek ik toch vooral vanuit het buitenland: met een eindzege van Amerikaans Libertarisme (Christelijke pioniersreligie) vermengd met Chinees Confucianisme. Toch is het tot die tijd van belang om in de “bezette gebieden” de vijand van binnenuit aan te vallen en onzeker te maken.
Nu we van Geert Wilders terugkijkend weten dat hij een historische kans heeft gemist om vanuit het hart van de macht te strijden tegen het grootste gevaar dat Europa en Nederland bedreigt: de duurzaamheidswaan en de CO2-leugen en hun hoeders van de milieukerk (big environment), nu ook zonneklaar is dat hij nooit meer tot het hart van de macht zal worden toegelaten, moeten we namen hebben, namen, namen….
Wie o wie kan in de reacties hieronder namen spuien van politici binnen D66, CDA, CU, SP en PvdA die met lobbywerk richting vrijheid, gezond verstand, techno-optimisme en humanisme te bewegen zijn. Ik wil graag een keer borrelen met Jolande Sap maar verder heb ik niet de hoop dat Groenlinks ooit “Ontgroend Rechts” zal worden. En binnen de VVD kennen we wel wat mensen. Hoewel René Leegte die sterk begon met zijn pleidooi voor opheffing van het KNMI, zich inmiddels volop met leugenachtige “nuances” inlaat.
Hieronder onthul ik waar de zeer gulle donatie vandaan komt die het lobbywerk mogelijk maakt…. Lees verder »
Koefnoencoalitie doet klimaatdansje
De liefde voor theorie is de wortel van alle kwaad. Gisteravond bij de NOS een extra aflevering bekeken van het politiek satirisch programma ‘De Tweede Kamer’, de soapserie van onze ceremoniele democratie: aflevering ‘de triomf van de Kunduz-coalitie’, hier verder Koefnoencoalitie genoemd.
Soapserie ‘Interessante Tijden’ Amusante tv, met af en toe lieftallige soapsterren die Kameravragen herhalen over verbindingszones. Amusante oneliners van Prins Alexander Pechtold en Kamerleden kunnen ook al roffelen: anders zapt de kijker weg.
De soapserie zou ook naar Chinees gezegde ‘Interessante Tijden’kunnen heten: Niets is meer wat het lijkt. Een liberale partij, de VVD gelooft dat verdere lastenverzwaring en nog meer energie(klimaat)belasting de economie vlottrekt. Wanneer de klimaatkassa afrekent zonder bon, valt blijkbaar niet te snijden.
Koefnoencoalitie samengevat
Lees verder »
Nu Nederland wordt gereageerd door een nieuwe coalitie – de Kunduz-coalitie – roep ik elke lezer van deze website op om dit bericht met deze video maximaal te delen en zo mogelijk naar kamerleden en partijprominenten te sturen. Eerlijk gezegd heb ik goede hoop dat Jolande Sap redelijker is dan de naam van haar partij suggereert. Dat Roemer en Samsom en Wilders buitenspel staan is voor elk om een andere reden toe te juichen. Samsom vertrouw ik niet.
Rypke heeft al vele malen voorgerekend dat we amper zouden hoeven bezuinigen als we per direct alle duurzame subsidies zouden staken. Dat neem ik Wilders dan ook het meest kwalijk: dat hij zo monomaan anti-islam is dat hij ondanks het leuke voorwerk van Richard de Mos niet eens de bal voor open goal zag liggen om op het groene thema zowel anti-establishment als anti-Brussel te zijn.
Wat ik over Wilders en de PVV denk? Lees verder »
Mooi ter overdenking voor op een zondag: de TED video behorend bij het boek The Righteous Mind: Why Good People Are Divided by Politics and Religion van Jonathan Haidt. Met dank aan honest broker die het weer had van Judith Curry, die hierr erkent dat het polariserende links-rechts denken veel te maken heeft met het klimaatdebat. Lees vooral ook deze review: Last hope for the left. WIERD stuff!
Mijn commentaar? Lees verder »
Lang geleden in de tijd dat ik skileraar was vertaalde ik en passant de Vijf Onderwijsvoordrachten van Nietzsche. Hij beschrijft daarin zeer levendig hoe gemakkelijk intelligente mensen hun ziel verliezen als zij nioet tijdig de juiste leermeester vinden. Nu helpt het moderne onderwijs natuurlijk een handje mee door kinderen weg te houden van ware filosofie en hen in plaatst daarvan te bedwelmen met maatschappijleer (in de DDR heette dat eeuwige verplichte vak “ML”: Marxisme Leninisme).
Zo krijg je dus mensen die steeds hun eigen zieleheil projecteren op de maatschappij en die het filosofische “ken je zelf” verwarren met wereldverbeteren. Ik haal dan altijd Jezus aan en zeg: “Gun de keizer wat des keizers is”. Laat de economie zijn wat de economie is (de motor van de welvaart als je op de juiste knoppen drukt zoals de Chinezen inmiddels weten eni wij Europeanen zijn vergeten) en duik zelf zo veel je wilt in de spirituele meditatieve dimensie. Begrippen als “Duurzamheid” en “Consuminderen” zijn verzonnen door verloren zielen die het gebod van Jezus niet kunnen volgen en die de keizer niet willen gunnen wat des keizers is.
En dan krijg je een droevige aanblik van intelligente mensen met het hart absoluut op de juiste plek die met hun verloren ziel ronddolen in een totale verduistering waar zelfs Karl Popper de handdoek in de ring had gegooid. Een variant van Plato’s grot waarbij er ook geen schaduwen meer zijn. En dan krijg je dus zo’n Don Quichot als Koppejan die ergens voelt dat de hele boel niet klopt en dat hij een radertje is van een abject systeem. Maar die gewoon niet zijn vinger op de gevoelige plek kan leggen.
Op nu.nl kun je meelezen hoe hij ineens inziet hoe hij als kamerlid een speelbal is van eentweetjes van Den Haag en Brussel. Maar hij kan nog een stap verder gaan. Zie de democratie voorbij. En vooral economisch moet hij nog erg veel bijleren….
Zie hieronder de volstrekt reactionaire poll die op zijn site pronkt! Lees verder »
