Close preview
In het Bavel Interglaciaal, vernoemd naar een Nederlands stukje Noordzee, leefden hier nijlpaarden
Een vraagje: Wat droeg de milieubeweging afgelopen decennia bij aan onze kennis van de Nederrnatuur en klimaatontwikkelingen? Ehhhhhhh, eehhhhhhhhhh, toe help me even. Oh ja, alles sterft uit, dat is uw schuld en dit is onze giro: Fijn, dank u.
Wat droeg de boomkorvisserij bij aan de (klimaat)wetenschap? Dat resultaat is te lezen in bijvoorbeeld deze Mededeling van de Geologische Dienst ‘Pleistocene terrestrial mammal fauna from the North Sea’uit 1995. De vaderlandse paleoklimatologie en paleobiologie, zouden weinig voorstellen op pleistoceen gebied zonder de boomkorvisserij, die duizenden fossielen aan wal brachten, zodat Nederland ’s werelds grootste mammoetbeender-verzameling bezit. Data dames en heren, het brood van wetenschap vóór AG (Al Gore). De wetenschap na AG is een ander verhaal.
Bodemberoerende archeologie onder dekzand Holoceen Juist dankzij hun bodemberoering met doordringing tot maximaal 7 centimeter, konden boomkorvissers door de vroeg Holocene zandafzettingen ploegen, die het gros van de Noordzeebodem bedekken. Die dekzanden werden gevormd toen hier een koud steppeklimaat heerste met ijzige winden. Hier en daar vormde later een toefje veen. Dankzij de bodemberoering – die overigens al in de Middeleeuwen plaatsvond- kwam de ijstijdfauna boven uit het Pleistoceen.
Nijlpaarden opgevist uit warm interglaciaal 900.000 jaar geleden In een warm interglaciaal, mogelijk het Bavelian Interglaciaal leefden hier in Noordwest Europa zelfs nijlpaarden, Hippotamus antiquus, ook door vissers opgevist en aangeland. Lees verder »
Lachen lachen. Zwarte humor van groene makelij: zijn boekingskantoor is bereikbaar via Mobiel: 06-15419683
Vrijdag de 13de april reed ik naar Lauwersoog waar de ‘ De Haventour’plaats vond voor het ‘uitvoeringsprogramma brede visie’. Als kenner van zwarte humor wilde ik kunnen lachen om deze showvoorstelling, gefaciliteerd door het Ministerie van EL&I. Spreekstalmeester was de mij welbekende consultant, de Wageningse bioloog Ronald Lanters van bureau Wing- eerder LNV-ambtenaar. Ik was aanwezig als ongevraagd commentator: blogger van Climategate dus.
Vissertjes: ‘apen’ Lanters mocht de klappen opvangen van boze vissertjes, die gekke kleuters, heimelijk ‘apen’ genoemd door een bureaubabe van het Zentrum fur Meeresburokratisierung’, terwijl de verantwoordelijken (Ton IJlstra) veilig achter hun bureau bleven. Die vissers zijn in hun toekomst bedreigd door operatie Fuck the Fisherman (VIBEG) , dat Lanters begeleidde als verlengstuk van Ton IJlstra: 25 procent visgebied dicht op bevel van Jolande Sap en haar groene grootayatollahs. En dus hebben die aapachtige vissers allerlei onverklaarbare ‘emoties’ en ‘boosheid’. Zitten ze ‘niet zo lekker in hun vwelletje’, kampen ze met ‘frustraties’.
Dus lekker verder kletsen over koetjes en kalfjes in de Haventour. Gezelligheid alom, en praatgroep Pro Sea notuleerde met subsidie uit het Europees Visserijfonds. Voor het leermoment, dat voor aanstormend bureautalent, gepromoveerd in wereldvreemdheid volgt uit dit soort ‘spannende experimenten’van ‘participatieve beleidsintegratie’ en ‘stakeholderinteractie’. Ik stel me dat zo voor, en hoop dat ik het helemaal mis heb.
Vissertjes, neem je tekenspullen mee De Haventour claimt dat nu ‘de vissers aan zet zijn’ op het Wad (hahahahahahahaha, Ton hou op), om ‘aan te geven wat ze willen’ (toe, hou op hahahahaha). Positief/naief uitgelegd: vissers mochten hier voor de overheid hun ‘eigen verhaal opstellen’, over ‘hoe zij nu hun toekomst zien’. Want het gaat hier over ‘kansen voor de Wadvisserij’. De vouwblaadjes en kleurpotloden ontbraken er nog aan, om de viskleuters lekker te laten knutselen
Lees verder »
De moderne milieubeweging heeft geen principes, behalve het voorzorgprincipe. Daarmee kunnen ze – met enkele bevriende bureaucraten op het Ministerie van ELI- hele economische sectoren onder schot houden via procedures. Op basis van regels die ze zelf via lobby formuleerden. De tactiek is het zelfde als bij klimaat.
Een praktijkdemo: Wilfred Alblas, regiodirecteur van Natuurmonumenten Ik onderschepte een email van Wilfred Alblas, regiodirecteur Noord van Natuurmonumenten aan een garnalenvisser die in mijn ogen de arrogantie demonstreert waartoe deze praktijk leidt: clubs die geen verantwoording meer willen afleggen, omdat ze er mee wegkomen dankzij de Postcodeloterij, vrienden bij het Ministerie en hun cheerleaders bij zelfgenoemde kwaliteitsmedia.
Alblas leidt de milieubeweging bij discussies over visgebiedsluiting op het Wad (Viswad), die visserijbestuurders toestaan om zo hun eigen positie te verzekeren. Ik sprak Alblas eerder redelijk uitgebreid, en snap zijn belangen. Maar daarnaast vind ik een zekere intellectuele integriteit ook belangrijk.
J’accuse Ik stelde Alblas daarom op basis van zijn uitspraken 13 vragen waarop hij weigert antwoord te geven. Omdat hij het ook niet KAN geven. Dus publiceer ik zijn geciteerde uitspraken met daarop volgend mijn vragen. Lees verder »
Gearceerd zijn de bezette gebieden van VIBEG, de Kaderrichtlijn Marien komt daar overheen
Hoe zouden we – Harry van Bommel en Gretta uitgezonderd- opkijken, wanneer de Hamas aan de Verenigde Naties een bindend advies mocht uitbrengen over de grenzen van Israel in 2020? Dat vervolgens een motie zou worden, met inzet van internationale troepen?
Even vragen naar hun ‘bijzondere motivaties’? Je kunt dan zeggen dat zij een bijzondere kennis van het dossier hebben, en dus recht aan tafel. Maar wat als deze kennis op ideologie is gebaseerd, weten zonder meten, en niet op controleerbare feiten?
Activist is zelfde als ‘deskundige’volgens onze overheid Zie wie met onze overheid onder aanvoering van Hans Nieuwenhuis de ecologische grenzen voor de Kaderrichtlijn Mariene Strategie dicteren van ONZE Noordzee – dus niet alleen van Jolande Sap- zoals vermeld in dit Deltares-rapport uit 2010.
Wie is betrokken Stichting de Noordzee (1 miljoen euro subsidie per jaar van Ministerie van ELI RZ) , Greenpeace, World Wildlife Fund (WWF 100 miljoen subsidie),Friends of the Earth, Seas at Risk, Planbureau voor de Leefomgeving, Landbouw Economisch Instituut (LEI), The Coastal& Marine Union, Nederlandse Wind Energie Associatie (NWEA),Coastal & Marine Union (EUCC).
Janette ‘Visserij is pervers’Worm vult GMT in met bijzondere motivatie Groene paniekgroeperingen dus, met 2 semi-wetenschappelijke instellingen en de windmolenindustrie. Zij stellen mede de groene bureaumeetlatten op, de Goede Milieu Toestand (GMT), waarmee zij andere natuurgebruikers straks op de vingers mogen slaan.
Die GMT’s moeten via regulering ‘biodiversiteit’op Wad en Noordzee vastleggen. De basis voor biodiversiteitsindicatoren van GMT, werd in een Verkeer en Waterstaat-rapport uit 2008 geleverd door Jannette Worm, bestuurslid van de tegen vissers procederende Waddenvereniging.
Ze noemt visserij op haar twitteraccount een ‘pervers systeem’, wil het ‘redden van de oceaan’uitschreeuwen, en ging ook in de Dark Room bij Earth Hour. Momenteel heeft Japan haar moreel verheven aanwezigheid nodig om ook verlicht te raken door de leer van Schutspatroon Jolande Sap. Die hoek dus.
GMT biologisch onmogelijke mogelijk maken Nog steeds alle vertrouwen dat dit objectief gebeurt, als ze maar kennis heeft? Maar dat is nu net mijn punt. De GMT-indicatoren zijn politiek zeer juist.Maar biologisch gezien lachwekkend. Een vergaarbak aan groen-bureaucratische willekeur, op basis waarmee de zelfde opstellers met het voorzorgprincipe in de hand andersdenkenden wegprocederen bij de Raad van State/ in door hen gewenste richting.
Lees en lach mee over de door de groene bureaucratie gewenste utopie van Wad en Noordzee… Lees verder »
Op de één of andere manier raak ik altijd erg onder de indruk van instituten met Engelse naam. Neem het Centre for Marine Policy uit Wageningen. Daar móet wel iets heel belangrijks gebeuren. Want zou je het ‘Mariene Regelfabriek’ noemen, dan roept dat toch heel andere associaties op. Van een instituut dat de Noordzee in een bureaulade opvangt. Een centrum dat de dynamiek van de Waddenzee temt met rapporten vol klimaatbestendige biodiversiteitsindicatoren en bodemkwaliteitsassessments. Waarmee een daaruit voortvloeiende klankbordcontactgroepoverlegstructuur alle verandering voor eens en voor altijd vastlegt. Dus die Nederlandse naam kan niet door de beugel.
Een wereld te winnen Maar al dat Engels in Nederlandse instituten heeft een bijklank, alsof er nog een wereld valt te winnen. Er is blijkbaar een buitenlandse zee die vraagt om Nederlandse bemoeienis. Maar dan, waarom heeft het Wageningse instituut van Martin Pastoors dan geen Duitse naam? ‘Das Zentrum fur Meeresburokratisierung und fischereibelemmerung’. Het overleg over het Wad en Noordzee vindt toch ook meer plaats met Duitsers? Uiteindelijk komen aanmerkelijk meer Duitsers op het Wad dan Engelsen. Zimmer Frei!
Je wilt toch de taal spreken van de mensen die er komen? Wat is er mis met de taal van Goethe en Rielke? En de zee van regulering die het Centre for Marine Policy voor een groot deel bestaansrecht geeft, komt uit Brussel, Bruxelles zoals ze daar zeggen. Lees verder »
Bru viert begin van het einde van de groenen
Afgelopen vrijdag betrad ik gewijde grond: de Republiek Bruinisse, om mijn lezing ‘de Primitieve Verbeelding aan de Macht‘te geven. Gewijd, omdat hier in 2008 voor het eerst een succesvolle mediacampagne werd gevoerd die de groene beweging pijn deed: Stop de Groene Leugen, de website is nog in de lucht.
Toen wisten de mosselaars uit Bru even de -meestal groene stokpaardjes rijdende- media wakker te schudden met de ‘Groene Leugen’-Campagne: wij brengen de natuur geen schade toe, toch mogen enkele groene fanatici ons bedrijf kapotmaken. Dit nadat de Raad van State op aandringen van de Waddenvereniging en Fondsenbescherming hun visvergunning introk.
Bij mosselvisser en VVD-raadslid Wout van den Berg op zijn blog Opznwouts kun je de ins en outs nog van die campagne lezen. In ecologenblad de Levende Natuur staat een verrassend feitelijk verslag van het mosselproces.
In mijn lezing heb ik de rol van media belicht bij het in stand houden van groene stokpaardjes, en mijn eigen stokpaardje onderbouwd: de elite toont vulgaire trekjes. Een oud-journaliste bij de NOS die nu in ‘Bru’ woont bevestigde mijn verhaal.Daarna gingen we gewoon lekker eten en drinken tot in de late uurtjes. Wat nu eenmaal gezelliger is met normale leuke mensen die een biertje lusten, dan met rooibosthee-types. Lees verder »
Een getijdenslaaf kokkelt ' ook door in het donker bij opkomend tij, met zoeklicht voor op het hoofd
Als scepticus laat ik geen mogelijkheid onbenut de zee leeg te vissen en de bodem eens goed te beroeren. Liefst met maximale silhouetwerking van mijn kenmerkende Zeilmakersilhouet. (Geen grapje, Imares/de overheid wil nu zelfs de ‘silhouetwerking’onderzoeken van visserschepen op de zielsrust van eenden) Wanneer zich dan die kans voordoet, grijp je hem met twee handen: twee dagen participerende verslaggeving met twee handkokkelaars op het Wad. Ik ben niet de eerste die meeging, en besloot dus clichéfoto’s zoveel mogeijk te mijden.
Getijdenslaven Nadat de mechanische kokkelvisserij in 2004 van het Wad was gekocht met een ruime 100 miljoen euro NAM-geld, bleven op het Wad 31 handkokkel-vergunningen over: vissers die op ouderwetse wijze met een hark en net de kokkels uit de Wadbodem wieden bij afgaand en opkomend tij. Ze noemen zich dan ook getijdenslaven. Een getijdenslaaf werkt ook in het donker door, als het tij gunstig is, maar ook bij vorst, wind en regen. Zie mijn foto-impressie, waarvan een aantal niet al te slecht zijn.
SWNM-Discussiestuk over ideologie onder Noordzeebeleid
Zoals ik al blogde werd ons Parlement voorgelogen -na Kamervragen van de PVV over het verband tussen fosfaat en visproductie- afgelopen juni . Dat gebeurde op basis van informatie die ELI-abmtenaren doorspeelden, vanuit het door Han Lindeboom geschreven Imares-rapport ‘Fosfaataddities om de visproductie te verhogen’.
Henk Bleker gaf toen- vertrouwend op zijn ambtenaren bij het Ministerie van ELI- dit antwoord, de eerste zin uit de samenvatting van Lindeboom’s Imaresproduct.
‘Er is geen wetenschappelijke basis voor het bemesten van de Noordzee ten behoeve van een verhoging van de productie van schol en tong.’
Het verschil tussen politieke wenselijkheid en wetenschappelijke geldigheid Zo wordt Bleker door zijn ambtenaren dus voor aap gezet, maar toch bijna niemand die dat doorheeft. Nu heb ik de voor de beantwoording verantwoordelijke topambtenaar van ELI Henri Kool daar in een bijgesloten mail vragen over gesteld, omdat hij verantwoordelijk is voor de informatie die zijn ambtenaren Henk Bleker aanleveren bij Kamervragen. Zodat ons Parlement juist wordt geinformeerd.
Omdat Kool na een week nog niet antwoordt …zet ik die vragen hier in het blog neer zodat het Nederlands publiek kan oordelen. Onder het motto ‘Rypke maakt vrienden bij ELI’. Han Lindeboom en ik hebben afgelopen vrijdag in een twee uur durend gesprek vastgesteld dat wij allebeide erg lief en aardig zijn: ik wist dat al. Maar het debat over Wad en Noordzee moet over controleerbare feiten gaan. Geachte Henk Bleker, leest u weer mee?
In opdracht van de SWNM schreef ik de Fosfaatwijzer 2012 Die kun je hier downloaden. Dit discussiestuk moet een debat openen over fosfaatherbenutting en de positieve kanten van eutrofiering in de Noordzeekustzone. In de Fosfaatwijzer zet ik de wetenschappelijke basis uiteen in de pierievjoetlitjetjur voor het Boddeke-Hagelplan voor fosfaattoevoeging om de visproductie te verhogen.
Op het ecologencongres van de NERN werd ik door de organisatie gestrikt als beoordelaar van posters van phd-onderzoek. Eén van de posters die er qua helderheid en boodschap uitsprong kwam van ecoloog Dirk Sarpe van het NIOO getiteld ‘Bird Decline by Reduction Phosphorous’. Die reductie in fosfaat noemt men ‘re-oligotrofering’: een moeilijker woord voor terugkeer naar een voedselarmer systeem zoals in de jaren ’50.
Boddeke had/heeft gelijk Sarpe onderzocht het zelfde idee dat bioloog Dolf Boddeke al in 1993 lanceerde voor het Wad en de Noordzeekustzone en waarover wij blogden in de Natura 2000-reeks/ ‘Waarheid op het Wad.
Wat is er aan de hand? Met name zebramosseletende vogels als de toppereend in het IJsselmeer kachelden sinds midden jaren ’80 achteruit -tegelijk met de halvering van fosfaattoevoer door milieubeleid- en ook de hoeveelheid vis (in biomassa)kelderde. Volgens ecologen/milieuactivisten was visserij uiteraard de schuldige en de gemene mensheid in het algemeen.
Zoals vissers altijd al stelden, en Dolf Boddeke: dat kwam (mede) door de afgenomen fosfaatbemesting dankzij milieubeleid. Logisch: meer fosfaat – meer primaire productie- meer vreten voor schelpdieren en vis. Maak het niet moeilijker dan nodig.
Maar… de hoeveelheid chlorofyl (bladgroenconcentratie als maat voor algengroei) kachelde NIET zo hard achteruit. Dus, blijkbaar waren er genoeg algen en was niet duidelijk of de fosfaat-vis-link zo sterk was. Dat probleem lostte Sarpe op door beter te kijken naar het begrip voedselkwaliteit. Lees verder »
Viskotters in Harlinger Haven met onvermoed Global Warming Potential volgens klimaathoroscoop van het LEI
Hier op Climategate zetten we regelmatig de kettingzaag in Buckler-onderzoek waarin onderscheid vervalt tussen beweringen en bewijs. En rapportjes met falende onderzoeksmethodiek, zoals eerder Imares met haar Natura 2000-gezwam en IPCC Werkgroep 2. Vandaag het Wageningse Landbouw Economisch Instituut (LEI) en het meest lachwekkende klimaatbegrip dat ik in tijden tegenkwam: Global Warming Potential (..)De onderzoekers shopten wat opinies bij elkaar om het als ‘bewijs’te verkopen: een kind kan de wetenschap doen.
Het Landbouw Economisch Instituut (LEI) is LUI geworden Zie het nieuwe rapport ‘Environmental Performance of wild-caught North Sea White Fish’, dat het Landbouw Economisch Instituut (LEI= LUI) in elkaar flanste, gefinancierd door het Visserij-Innovatieplatform van het Ministerie van ELI. En pelagische (haring, makreel horsmakreel) visvanger Jaczon.
Het rapport claimt een vergelijking van milieu-impact te maken van Noordzeevisserij ten opzichte van goedkope buitenlandse budgetkweekvis als Tilapia en Pangasius. Die –zoals ik in het Financieele Dagblad al beschreef- onze hyperschone en moderne aquacultuur met recirculatiesystemen wegconcurreert, door milieukosten op het milieu af te wentelen. Toch komen de grasduiners van het LEI/LUI tot de – breed in media als Visserijnieuws- geventileerde bewering:
The environmental impact of North Sea plaice and cod lies within the same range as that of salmon, tilapia and pangasius from aquaculture, the most important import fish.
Milieu-impactstudie zonder milieuimpact te meten maar mysterieus GLOBAL WARMING POTENTIAL… In werkelijkheid maken de Lei-grasduiners Van den Burg, Taal, De Boer en co, – geen vergelijking van MILIEUIMPACT maar een vergelijking van ENERGIEVERBRUIK. De tankinhoud van een vissersschip en het stopcontact van een viskweekbedrijf krijgt een milieuig verfje door het te presenteren als…lach niet… Global Warming Potential. Zo wordt het economisch voordelige brandstofbesparing zowaar klimaatsubsidiabel.
Tegelijk negeren ze iedere milieuimpact van viskweek en visserij in een studie die beweert milieuimpact te meten. Je vraagt je af of deze onderzoekers zichzelf nog serieus nemen kunnen..
