Climate Justice

Klimaatgerechtigheid! Ik kan mij er niets bij voorstellen. ‘Loesje’ schreef eens op Haagse schuttingen: ‘Meer zon, minder mannen!’ Maar dat zal wel niet met klimaatgerechtigheid worden bedoeld.

In 2008 publiceerde Lawrence Solomon, een Canadese journalist en anti–nucleaire activist, zijn boek: ‘The Deniers. The world-renowned scientists who stood up against global warming hysteria, political persecution, and fraud’. Het was een verzameling en uitwerking met literatuurverwijzingen van zijn eerdere columns in de Canadese ‘National Post’, waarin hij aandacht schonk aan prominente wetenschappers die zich hadden uitgesproken tegen de AGW–hypothese (AGW = ‘Anthropogenic Global Warming’) en de daaruit voortvloeiende klimaathysterie.

Solomon verklaarde dat hij als milieuactivist en lid van de Canadese milieu- en anti–nucleaire organisatie ‘Energy Probe’, aanvankelijk niet de algemeen gangbare opvatting over de opwarming van de aarde (eigenlijk: de atmosfeer) in twijfel trok en van mening was dat klimaatsceptici door de energielobby werden betaald.

Op een dinertje in 2004 zei een vriend en collega–milieuactivist tegen hem dat de ‘science was settled’. Lawrence daagde hem uit om drie terreinen van klimaatverandering te noemen waar dat het geval was. Hij zou zelf drie terreinen proberen te vinden waarop dat niet het geval was. Tot zijn grote verbazing vond hij daarbij een aantal vooraanstaande wetenschappers, die de juistheid van de conclusies vervat in de rapporten van het VN-klimaatpanel en de mediaberichtgeving daarover, betwistten. En hij begon daarover een serie columns te schrijven voor de Canadese ‘National Post’, getiteld: ‘The Deniers’. Deze mondden uiteindelijk uit in het eerdergenoemde boek.

Lees verder hier.

Sindsdien heeft Lawrence Solomon in zijn artikelen regelmatig aandacht geschonken aan de ontwikkeling van het klimaatdebat. In de Canadese ‘Financial Times’, verscheen onlangs weer een nieuwe column van zijn hand onder de titel, ‘It’s ‘game over’ for global warming activists’.

Environmentalists’ faint hope that they can get international action on climate change gets fainter by the day. This week the United States Supreme Court added to their despair by kiboshing President Obama’s pledge, at December’s climate talks in Paris, to lead the world on climate change. “This could be the proverbial string which causes Paris to unravel,” The New York Times reported.
 
At the heart of Obama’s Paris pledge was his Clean Power Plan, an executive order hyped as “the first-ever carbon pollution standards for existing power plants.” The plan, rolled out with much fanfare prior to the Paris meetings to create a sense of momentum, was designed to shut down America’s fleet of coal-powered generating plants. The White House boasted its plan would help reduce CO2 emissions by 32 per cent by 2030 and lead to 30 per cent more renewable energy generation in 2030.

Except it was an empty boast based on an unconstitutional plan, said 29 states and state agencies, which successfully argued that the Obama plan needed congressional approval to proceed. The Supreme Court agreed to an immediate halt of Obama’s plan, sending it to a lower court and all but guaranteeing that, when Obama leaves office in 2017, the plan will remain in deep freeze.

India, China and other countries that were cajoled into making carbon-cutting commitments at Paris are now under no pressure to cut emissions either. As one adviser to China’s Paris delegation put it, “Look, the United States doesn’t keep its word. Why make so many demands on us?” U.S. environmental groups concur. “If the U.S. isn’t moving on climate action, it makes it really hard to go back to other countries and say, ‘Do more, we’re delivering,’” admits the Natural Resources Defense Council.

Not that any of the carbon reduction demands were binding, or even meaningful. The Paris talks succeeded only in continuing the pretense that the countries of the world were morally committed to action on climate change. Now even that pretense is vanishing. Seven years after Obama declared that, under his transformative presidency, the oceans would stop rising, it is dawning on environmentalists that his entire contribution to the debate amounts to no more than lofty rhetoric. Obama’s climate change legacy will be remembered for two terms of hope without change. …

Even if a Democrat should win the presidency, the climate change industry has no hope for a comeback. Republicans will still hold the purse strings through their control over the legislature — that’s why Obama resorted to an executive order to impose his Clean Power Plan, in a faint hope of his own that he could further the agenda he so passionately believes in.

So much hope in that fount seven years ago; so little left today. For those environmentalists still clinging to climate change beliefs, hope does not spring eternal.

Lees verder hier.

Laten we hopen dat Lawrence Solomon gelijk heeft. Maar we mogen niet vergeten dat het publiek na tientallen jaren klimaatpropaganda grondig geïndoctrineerd is en dat de ‘Green Blob’ (de term is gemunt door de voormalige Britse minister van milieu, Owen Patterson. Zie hier.) alom aanwezig is.

Voor mijn eerdere bijdragen over klimaat en aanverwante zaken zie hierhier, hier, hier en hier.